Column Nico Dijkshoorn

Ik twerkte van links naar rechts: de dansvloer, die was van mij

Ik kom er net achter dat ik al een leven lang sta te twerken. Ik kende het woord wel, maar had het begrepen als een ingewikkelde manier van masturberen op Twitter. Door de rel tijdens de uitreiking van de Gouden Bal voor vrouwen – de Franse dj Martin Solveig vroeg aan winnares Ada Hegerberg of ze wilde twerken – werd ik nieuwsgierig.

Het is een dans en nu blijk ik opeens de godfather van het twerken te zijn. Ik twerk al vanaf mijn 7de. Daar zijn bewijzen van. Er is geen een foto van mij waarop ik niet met een bewogen reet sta. Voor mij is twerken een soort thuiskomen. Lekker mijn schoenen uittrappen, fles wijn opentrekken, een lamsbout met mijn blote handen masseren en dan ondertussen genadeloos lekker twerken op de nieuwe plaat van Filthy Joe and his Cheeky Trousers.

Nu ben ik opeens zo bang dat ik mij iets typisch vrouwelijks heb toegeëigend. Als dat zo is, dan bied ik mijn verontschuldigingen aan. Ik heb nooit geweten dat twerken is geëvolueerd naar een puur vrouwelijke bezigheid. Tegelijkertijd ben ik erg teleurgesteld in mijn kinderen, familie en vrienden, die mij de laatste drie jaar op verschillende feesten heel seksistisch mijn gang hebben laten gaan.

Want zo ging dat. De dansvloer, die was van mij. Ik twerkte van links naar rechts over de vloer, ging voor andere dansers staan en twerkte. Ik heb nooit onderscheid gemaakt tussen mannen en vrouwen. Het maakte me niet uit tegen wie ik aan twerkte. Niemand – ik herhaal: niemand – heeft mij ooit apart genomen en verteld dat ik me op gevaarlijk terrein begaf. Het terrein van Beyoncé en consorten om precies te zijn.

Misschien is het toch wel even handig om, voor lezers van ongeveer mijn leeftijd, uit te leggen wat twerken is. 

Zet de benen wijd uit elkaar en buig de knieën. Denk maar aan een visitatie op Schiphol als je terugkomt uit Colombia. Doe daarna magische dingen met je schaambot. De billen moeten zo zijn gepositioneerd dat je er een peuter comfortabel zittend zijn fruithapje op kan laten eten. Stoot de billen naar een denkbeeldig insect. Het is toegestaan om de handen op de knieën te laten rusten. Dan heet het de Lazy Twerk. Ikzelf was meer een liefhebber van de Tasty Twerk. De billen worden dan zo snel heen en weer getwerkt dat er een lagedrukgebied ontstaat. 

Nog een laatste tip. Twerken hoeft niet op muziek. Een verkeerde geladen centrifugerende wasmachine die op eigen kracht je huis uit begint te wandelen, is het ideale geluid voor een Tasty Twerk.

Nu ik weet dat ik gewoon al die jaren keihard aan een onbedoelde vorm van gendershamen heb staan meewerken, ben ik op zoek naar een nieuwe dans. Ik las eergisteren in deze krant over het dansen in de moshpit. Ik heb daarnaar gekeken en dat lijkt te veel op drie minuten gratis winkelen in een ruimte van 2 vierkante meter.

Ik overweeg nu weer de Bump. Dat was een geëmancipeerde dans. Man en vrouw duwden op het ritme van Joe Tex de heupen en de schouders tegen elkaar en maakten na iedere bump een heel lief sprongetje. Daarna riep je zo hard mogelijk: ‘I ain’t gonna bump no more with no big fat woman.’ 

Ik denk er nog even over na. 

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.