interview lust & liefde

Ik ontmoette haar: een prachtige boerin met een aanbiddelijk wipneusje

Corrie (63) werd af en toe verliefd op vrouwen, maar was getrouwd met een man. Inmiddels is ze gescheiden.

Beeld Sasa Ostoja

‘Ik ben dertig jaar getrouwd geweest, tot vorig jaar, maar achteraf denk ik: ik ben gewoon mijn leven lang al lesbisch. Als ik terugkijk is er niet een rode draad, niet een waarheid geweest waarnaar ik leefde. Ik leefde als het ware altijd gedeeltelijk in de mist. Seks met mijn man bijvoorbeeld, had ­altijd iets van een vijandelijke ­invasie, iets waarvoor ik op mijn hoede moest zijn, niet iets waaraan ik me kon overleveren. 

Af en toe trok een wolk op en zag ik ineens in een hoek van mijn leven mooie, aardige vrouwen die mij in verrukking brachten. Het idiote was, ik ben getrouwd met mijn man omdat ik hoopte in zijn nabijheid losser te worden, opener, minder verlegen. Ook door mijn familie werd hij gezien als een goede partij, zijn vader was net als de mijne bollenteler. Maar de werkelijkheid was grilliger dan ik dacht en uiteindelijk bleek ik pas die leukere variant van mezelf te worden in nabijheid van sommige andere vrouwen. En over hen had ik vanzelfsprekend geen enkele controle, ik moest het doen met de momenten die het toeval mij toewierp. 

Het begon met een klasgenootje op de lagere school. Ik hoefde haar maar te zien of het was of ik geestiger werd en vrolijker, zorgelozer. We spraken nauwelijks met elkaar, het was of zij mij ­mijlen vooruit was en ik weet nog die keer dat ze een miniatuurparfumflesje mee naar school had genomen en het voor haar voeten in stukken liet vallen. Ik herinner me mijn eigen schaamte en hulpeloosheid. Hoe ik een arm om haar heen had willen slaan, maar het niet deed. Zij huilde. En ik deed niks en keek toe hoe ze de scherven opraapte en verdrietig wegliep. 

Nu ik 63 ben en alles wat ik in mijn leven tot nu toe heb beleefd, drie of meer keren heb omgedraaid en van alle kanten heb bekeken, valt een aantal gebeurtenissen ineens op zijn plek. De onbekende zorgzaamheid die ik naar boven voelde komen toen ze dat parfumflesje liet vallen, een innige cocktail van warmte vermengd met ontferming heb ik ­later in mijn gezin alleen gevoeld voor mijn zoon en dochter. En opnieuw bij hun onderwijzeres, de tweede vrouw op wie ik verliefd werd.

Elke ochtend stond ze in de deuropening van het klaslokaal en maakten we heel kort een praatje. Die paar seconden waren genoeg voor mijn totale metamorfose. Elke dag werd ik heel even extreem vrolijk en op weg naar huis extreem verdrietig. Nogmaals, ik ben nooit bewust lesbisch geweest. Het woord heb ik nooit hardop uitgesproken. 

Een andere betekenis dan verwarring heb ik niet gegeven aan wat ik voelde. Mijn hele wezen was doordrenkt van onzekerheid, gedachteflarden, nooit ­gedachten die af waren, en van angst. Angst die, zonder de verantwoordelijkheid te willen afschuiven, ongetwijfeld te maken moet hebben met mijn opvoeding door de nonnen, want hoe kan je verwachten dat zij jonge meisjes een gezond en zelfbewust seksueel bewustzijn bijbrengen? 

En toch verklaart dit nog steeds niet waarom ik nu, ook na mijn huwelijk, niet mijn seksuele voorkeur voor vrouwen van de daken durf te schreeuwen. Nog broeit er iets van binnen, op het verstikkende af. Na mijn derde verliefdheid, op een vrouw in mijn koor, ontmoette ik onlangs de allerleukste vrouw ooit: een prachtige boerin met een aanbiddelijk wipneusje. Ze is stoer, in de vijftig en melkt met haar zussen de koeien. Soms drinken we als dorpsgenoten koffie, maar ze heeft geen idee. En ik doe er alles aan om dat zo te houden. Wat zou ik moeten zeggen? Hoeveel liever ik haar zie dan haar zussen? 

Het is in mijn hoofd nog even mistig als altijd. Naar elk van deze vier vrouwen in mijn leven heb ik verlangd met mijn hele lichaam, maar nu ik vrij ben, lijkt de weg naar een openlijk lesbische relatie alleen maar lastiger. Ik zit op een datingsite, maar heb geen idee welke kenmerken de doorslag zouden moeten geven. Kleur haar? Hobby’s? Kinderen? Zomaar op goed geluk met iemand even een glas wijn drinken ligt me niet. 

Ik denk weleens aan die oude tante van me, die haar ­leven lang met een vrouw woonde. Niemand in de ­familie die daar over sprak. En mijn zus die wel openlijk lesbisch is, wordt nooit uitgenodigd voor familie­bijeenkomsten. Niet dat dit me tegenhoudt om uit de kast te ­komen, mijn moeder is al lang dood. Maar dat er iets is wat me tegenhoudt is duidelijk. 

Laatst was er een reünie van de lagere school, de tweede. Tijdens de eerste had mijn parfumflesliefde me argeloos verteld dat ze samen was met een vrouw. Toen begreep ik waarom ik haar zo leuk had gevonden, die vrouwen­erotiek moest ik onbewust al gevoeld hebben toen we 8 waren, dat was wat we deelden. Nu we elkaar een tweede keer opnieuw zouden zien, nam ik me voor haar alles over mezelf te vertellen, wat ze had betekend, wie weet zou ik haar zelfs om raad vragen. Maar toen ik binnenkwam die tweede keer, bleek dat ze had afgezegd.

Soms denk ik: had mijn man maar een ander karakter gehad. Dan had ik me kunnen blijven verstoppen in ons huwelijk. Was hij maar minder seksueel geweest. Kon hij bij wijze van spreken zijn affectie maar ­tonen zonder aanraken, gewoon zoals we vroeger vaak deden, door ­samen wandelingen te maken en de dag te bespreken. Hoeveel oude huwelijken zijn er niet zonder seks? Als dit soort vriendschap er tussen ons was geweest met zorgzaamheid, wederzijdse betrokkenheid, als ons huwelijk kortom gelijkwaardiger was geweest, had ik het nooit opgebroken. 

Maar ik kon niet meer tegen de ongelijkheid in verlangen, de manier waarop hij man wilde zijn. Niet dat we elkaar ­haten, hij helpt me nog regelmatig in de tuin. Maar tot op de dag van ­vandaag zijn we nooit wezenlijk tot elkaar doorgedrongen. Ook hij heeft geen flauw idee van mijn ware seksuele geaardheid. Mijn hele leven heb ik geprobeerd om te bewijzen dat ik kon zijn als ­iedereen.’

Op verzoek van de geïnterviewde is de naam gefingeerd.

Oproep

Corine Koole wil graag in contact ­komen met stellen die in onze (nieuwe) serie liefdespodcasts willen vertellen over een ­belangrijke fase in hun relatie. Zet het woord ‘podcast’ in het onderwerpveld van uw mail: lust@volkskrant.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.