Column sylvia witteman

Ik neem het woord ‘decadent’ niet gauw in de mond, maar voor hém maak ik graag een uitzondering

Afgelopen weekend las ik - met stijgende verbazing, zoals dat heet - een merkwaardig egodocument in de krant. Een schrijver doet verslag van zijn misschien niet ongebruikelijke maar wel verwerpelijke hobby: het plegen van winkeldiefstallen. Het betreft hier een volwassen, welvarende man uit een van de rijkste buurten van Nederland en hij steelt dan ook geen brood, melk of sinaasappels, maar ‘duurzaam gevangen tonijn’, ‘excellente biefstukken’, merkkleren en eiwitrepen, ‘omdat die schandalig geprijsd zijn, omdat ik wel van chocola houd maar niet van dik worden en omdat ze makkelijk mee te nemen zijn. (...) Helaas zijn die repen niet echt lekker, dus stop ik ze, eenmaal thuis, in een grote zak, waar nu zeker honderd repen in zitten, honderd and counting’.

Ik neem het woord ‘decadent’ niet gauw in de mond, maar hiervoor maak ik graag een uitzondering. Pagina’s lang weidde die ijdeltuit uit over zijn betreurenswaardige liefhebberij, ja, het was niet zo mooi, dat wist hij, maar hij kon het nu eenmaal niet laten. Wow, zo edgy! En hij mag het allemaal in de krant vertellen ook, drieduizend tenenkrommende woorden lang, met foto’s van zijn tronie erbij, zonder dat hij in het cachot wordt geworpen. Probeer dat maar eens als je géén blank ons-kent-ons-schrijvertje bent, uit Oud-Zuid.

Terwijl een hete drift zich van mij meester maakte dacht ik terug aan een filmpje dat ik een paar dagen eerder had gezien. De heer Dekker uit Stadskanaal had een puzzelactie gewonnen en mocht als prijs een minuut lang gratis winkelen bij de Jumbo. Nu kende ik zulke beelden wel, van dat gratis winkelen. Je ziet dan mensen met een noodgang door zo’n supermarkt racen en met brede armzwaaien vijftig pakken koffie in hun karretje zwiepen, flessen drank, ossenhaas, ja, misschien ook ‘duurzaam gevangen tonijn’ en andere prijzige spullen.

Zo niet de heer Dekker. Met open mond van verbazing en vertedering zag ik hem een zakje poedersoep pakken, een onsje vleeswaar, een pak koekjes, shampoo, nootjes, een pak Fristi en een fles port. Dat was het. Zijn tempo had het bescheiden sukkeldrafje geen moment overschreden, van zijn karretje was de bodem amper voor een kwart bedekt. Klaar was meneer Dekker met zijn boodschapjes.

De tranen sprongen me zowat in de ogen. Wat een intens beschaafde man. Hij had alleen genomen wat hij nodig had, ja, bij de port kon je hem zelfs even zien aarzelen; goddank durfde hij tóch toe te tasten.

Ik las het kokette gepoch van die tot op het merg verwende ‘literaire’ winkeldief en dacht met weemoed terug aan die lieve meneer Dekker uit Stadskanaal.

Wat zou ik graag een interview met hem lezen!

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden