Lust & LiefdeGabriëlla (34)

‘Ik moet thuis een kans geven, al weet ik niet precies hoe’

Mijn gezin draait wel, dacht Gabriëlle (34). Al hadden zij en haar man nauwelijks aandacht voor elkaar.

Beeld Sasa Ostoja

Gabriëlle: ‘Na afloop van een vergadering dronken hij en ik weleens wat en op een van die avonden hadden we een lang gesprek waarbij ik niet meteen, zoals je wel eens hoort, halsoverkop verliefd werd, maar ik was wel geraakt. We spraken over onze kinderen en de sportvereniging waar we beiden in het bestuur zaten; niemand die ons toen had horen praten zou in de toon of in het onderwerp ook maar iets verdachts hebben gehoord, maar tussen de zinnen door werd ik iets opmerkelijks gewaar, iets onstuimigs wat het kabbelende gesprek nieuwe dimensies gaf: hij luisterde naar me. Als ik een beeld zou moeten schetsen van hoe we daar zaten, was het dit: twee bekenden die samen zonder flirten naast elkaar zaten en kletsten en een of twee biertjes dronken. Meer was het niet. En toch ging er iets als een stroomstoot door mijn hele lichaam. Die intelligente, bepaald niet knappe, wat pafferige man met een bril had belangstelling voor wat ik te zeggen had, en dat was zo overweldigend dat ik hem lief kreeg. Ik krijg nog rillingen als ik me realiseer hoe weinig er nodig was om me te ontregelen. Gaan zitten en luisteren en elkaar aandacht geven is een geluk waar mijn man noch ik de tijd voor vrij leken te kunnen maken met ons drukke gezin. Zo vreemd, ik wist dat ik daarin tekortschoot en toch kon ik niet voorkomen dat ik te snel snauwde tegen de kinderen, te vaak mijn mondhoeken strak naar beneden trok. Maar daar, in die alledaagse setting naast die aardige man, werd ik op slag iemand anders: de vrouw die ik me herinnerde van vroeger, de vrouw die ik was voordat ik trouwde en kinderen kreeg. Ja, dat moet de reden geweest zijn waarom hij en ik zo snel vaart maakten. Naast hem was ik wie ik wilde zijn.

Overigens was mijn negatieve gedaantewisseling niet mijn man te verwijten. Het was het leven zelf, het elkaar toestaan je ambities te verleggen waardoor je meer naar buiten bent gericht dan naar binnen, omdat je onterecht het idee hebt dat het gezin toch wel draait. Ik werkte hard, deed daarnaast het sportbestuur, lonkte ook naar een vrijwilligersklus bij Vluchtelingenwerk. Op een van onze café-avonden, die we gedisciplineerd nooit buiten die bestuursvergadering om planden, zei ik tegen die andere man: ik vind je zo aardig. Meer niet. Maar hij zag een opening en stuurde me de volgende dag een berichtje: wat bedoelde je daar precies mee? Ik schreef terug: dat weet je heel goed, maar laten we verstandig zijn en het hierbij laten. Toch groeide uit die onschuldige kiem in korte tijd een verboden vrucht, een verlangen waaraan steeds minder te ontkomen viel. Een paar dagen na mijn quasi-onschuldige bekentenis werd het Kerst en stuurde hij mij tijdens het kerstdiner bij mijn schoonouders een berichtje. Of we binnenkort even koffie konden drinken. Die ene vraag gaf me zo veel geluk; het was al genoeg, bij wijze van spreken, om een einde te maken aan de relatieve eenzaamheid die ik voelde in mijn huwelijk. Mijn huwelijk was met de beste bedoelingen gesloten, uit een behoefte samen een gezin te stichten, uit liefde ook. De schipbreuk die het nu al een tijdje leed, wilde ik dolgraag verhelpen. En toch stemde ik toe die cappuccino te gaan drinken.

Zo ontmoetten we elkaar na de feestdagen op een doordeweekse ochtend, elk overtuigd van ons voornemen onze gevoelens de kop in te drukken. We wilden elkaar helpen, al was het maar door geen berichten meer te sturen en elkaar niet meer te zien. Die ochtend nam hij zich voor een weekendje weg te plannen met zijn vrouw, zelf wilde ik in therapie. Maar ik onderschatte het beginnetje dat er was gemaakt met mijn naïeve woorden van genegenheid en er was maar een lift naar huis voor nodig, een week later na de nieuwjaarsborrel van de vereniging, om de vlam weer te laten oplaaien. Ik zou je willen zoenen, zei hij. Een kus op de mond werd het, die ik goedpraatte met de gedachte dat ik ook mijn vriendinnen zo weleens begroet. Maar voor het eerst in mijn leven liet mijn hoofd, het denken, zich niet langer dwingen. Het rotsvaste geloof in trouw waarmee mijn ouders me hebben opgevoed, liet het steeds meer afweten ten koste van dat wonderlijke, lichte gevoel dat me soms weemoedig maakte en dan weer blij. Voor ik het wist begonnen we elkaar dagelijks berichten te sturen. Hoe kon het ook dat een keuze voor het hart alleen maar egocentrisch was? Mijn behoudende, oudere therapeut zei: waardeer je huwelijk als een warme jas. Maar ik dacht: er komt nu een Burberry-trenchcoat voorbij, die warme jas kan me even gestolen worden.

Ik ging bidden, zoals me vroeger was geleerd, mijn therapeut raadde me haar boeken aan en ineens lag er bij ons thuis allerlei spirituele lectuur waarvoor mijn man zijn neus ophaalde. Ik boekte een weekendje weg, samen met hem. En toen, in die hotelkamer in Gent, vroeg hij: wat zie je eigenlijk als je mij ziet? Zonder nadenken antwoordde ik: vertrouwdheid. Geen liefde dus, antwoordde hij sip en ik sloeg mijn ogen neer.

De andere man en ik hebben het uitgemaakt, al is het nooit echt aan geweest. We zien elkaar alleen nog in gedachten, want ik ben uit het verenigingsbestuur. Ik moet thuis een kans geven, al weet ik niet precies hoe. De vraag is: kan ik tevreden zijn met goed genoeg? Eigenlijk heb ik maar één wens: dat wat ik ook kies, ik daar goed mee kan leven. ‘Uiteindelijk word je beloond voor je trouw’, zegt mijn therapeut, ‘is het niet nu, dan in het hiernamaals.’ Maar dat duurt me te lang. Het moet mogelijk zijn eerder vrede en geluk te vinden.’

Op verzoek van de geïnterviewde is de naam Gabriëlle gefingeerd. Ook geïnterviewd worden over liefde en lust? Mail een korte toelichting naar lust@volkskrant.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden