Column Jasper van Kuijk

Ik moet oppassen dat ons verblijf in Zweden geen nostalgische exercitie wordt

Jasper van Kuijk bereidt zich voor op zijn vertrek naar Zweden. Aflevering 4: een huis.

Nu we een school hebben gevonden, is het tijd voor een huis. Op aanraden van mijn Zweedse neef – die makelaar is en desondanks erg aardig – hebben we ons een tijd geleden aangemeld voor de Zweedse versie van Funda, om een gevoel te krijgen voor wat we zouden willen. Alleen blijkt wat wij zoeken niet echt ruim voorhanden. We willen graag gemeubileerd huren, zodat we onze meubels in Delft kunnen laten. Mijn neef biedt aan om te gaan praten met de eigenaar van de lanthandel, de lokale plattelandswinkel. ‘Daar komt iedereen, dus dat praat zich wel door. Schrijf anders eens op wat jullie zoeken.’

We maken een lijstje met praktische zaken als het aantal slaapkamers en maximaal dertig autominuten naar school. Maar we hebben ook een lijstje met wat we stiekem zouden willen: een oude, gerenoveerde rood-witte boerderij, aan de rand van het bos, met uitzicht over de velden, in de buurt van een meer. Ik realiseer me ineens dat ik eigenlijk gewoon een kopie zoek van het oude zomerhuis van mijn opa en oma. Minus misschien het toilet in de schuur in de achtertuin, waar je je behoefte deed op een emmer die vervolgens geleegd moest worden op een composthoop. En in ons toekomstige huis zou warm water wellicht ook prettig zijn. En isolatie.

Die zomers bij mijn opa en oma. Zwemmen in het meer, een hut bouwen in het bos achter het huis en stapels uit Nederland meegesleepte boeken lezen op de schommelbank tussen de appelbomen. Maar dat waren een paar weken zomervakantie als kind, nu ga ik een jaar als ouder. Mijn opa en oma zijn dood. Ik moet oppassen dat ons verblijf in Zweden geen nostalgische exercitie wordt. Bovendien, gezien het beperkte aanbod is het nogal onrealistisch dat we een huis gaan vinden als dat van mijn opa en oma.

We sturen het zakelijke lijstje naar mijn neef en ondertussen speuren we ook Airbnb en de Zweedse versie van Marktplaats af om te kijken of daar niet toevallig iets op staat. Niks. Wat nou als het enige wat we kunnen krijgen een appartementje in een klein industriestadje is, moeten we het hele plan dan wel laten doorgaan?

Dan een bericht van de school: er gaat een gezin verhuizen en er komt een huis vrij op zes kilometer van school (lees: om de hoek). We mailen de verhuurster en krijgen een beschrijving en foto’s: een oude, gerenoveerde boerderij, aan de rand van het bos, met uitzicht over de velden, in de buurt van een meer. Maar het is ongemeubileerd en per direct, terwijl wij pas zoeken voor over acht maanden. En zelf een hele uitzet kopen en een jaar lang leven in een Ikea-catalogus is ook geen fantastisch vooruitzicht.

Ik stuur het door aan mijn neef. Hij denkt dat we met wat rondvragen die meubels wel kunnen regelen. ‘Trouwens, als ik me niet vergis is de verhuurster een oud-klasgenoot van mijn broer. Ons oude huis ligt aan de andere kant van die grote weg.’

Dus de eigenaresse gemaild. Dat we eigenlijk pas iets zoeken per augustus en gemeubileerd, maar dat we het huis zo geweldig vinden dat we willen kijken of het toch op een of andere manier te regelen is. En of ze toevallig een oud-klasgenoot van mijn neef is. Dan horen we een tijd lang niks meer, tot vlak voor Kerst: ‘Sorry, we waren even druk met de voorbereidingen voor Kerst. We hebben erover nagedacht en we gaan het komende half jaar het huis weer zelf gebruiken als vakantiehuis. Dan richten wij het in en kunnen jullie het per augustus betrekken.’

Ik loop met mijn telefoon naar Ems. ‘Volgens mij hebben we een huis.’

WAAROM IK VERTREK NAAR MIJN BONUSLAND ZWEDEN

In het Magazine doet Jasper van Kuijk deze zomer verslag zijn Zweedse avontuur. Van de beren op zijn weg en, allereerst, wat eraan voorafging: Mijn vrouw kijkt naar buiten en zegt: ‘Zullen we hier een jaar gaan wonen?’

Deel 1: De zoektocht naar een school in Zweden duurde exact drie uur

Deel 2: Jasper, weet je wel hoe donker het is op het Zweedse platteland in zo’n lange, koude winter?

Deel 3: Gewoon met een verhuisbusje de veerboot op. Hoe moeilijk kan het zijn?

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden