Column Nico Dijkshoorn

Ik merk dat er een beetje lacherig wordt gedaan over de plotselinge bekering van Joram van Klaveren

Ik merk dat er een beetje lacherig wordt gedaan over Joram van Klaveren, de ex-PVV’er die opeens moslim is geworden. Ik begrijp niet waarom dat zo lollig is. Ik hield drie jaar geleden opeens heel erg van badminton.

Ik vertelde het aan mijn broers. ‘Jongens, laat ik beginnen met te zeggen dat ik honkbal ook nog steeds een prachtige sport vind. Alle respect voor honkballers, hoe ze met een knuppel precies dat balletje raken, maar voor mij is het voortaan badminton. Dit weekend speel ik een dubbel met Annemieke, de buurvrouw van nummer 37.’

Ik stond er zelf ook van te kijken. Ik haatte badminton. Een sport waar het niet bij mag waaien, daar snapte ik helemaal niets van. Dat was juist het hele idee van sport: buiten lopen in vreemde kleren. Het rubberen dopje aan de shuttle stoorde mij enorm. Ongelofelijk lullig materiaal. Je kon een shuttle ook niet weggooien als je met je hond over het strand liep.

Met een honkbal kon je – stel je zou dat willen – op 45 meter afstand een tasjesdief in zijn nek gooien. Dreigen met een badmintonracket maakte geen enkele indruk. Ik had nog nooit iemand een bank zien overvallen met een badmintonracket in zijn hand. En nu, van het ene moment op het andere, kon ik huilen van geluk als ik het geluid van een vallende shuttle hoorde. Badmintonrackets, met dat hele dunne steeltje en dat je moest springen om boven het net uit te komen, zo lief.

Daarom begrijp ik Joram van Klaveren. Dat kan dus wel, radicaal geloven in wat je eerst verachtte. Ik noem hier de ekster. Heb ik altijd een ongelofelijke kutvogel gevonden. Heel veel kapsones enzo, van ‘ja jongens, ik ben een heel onafhankelijk dier, ik heb de mens niet nodig’ maar ondertussen wel steeds door je tuin wippen om te kijken of je een stukje brood hebt laten vallen.

Dan vond ik de kraai een veel eerlijker vogel. Zwart. Geen gelul. De ekster beleefde ik als een compromisvogel. Ik dacht: ja wat is het nou, zwart of wit? Dat kantelde allemaal binnen een paar minuten. Opeens zag ik het: de ekster, dat zijn wij. Die hele Zwarte Pietendiscussie hier, het racisme in de samenleving, het zit allemaal in één vogel. Ja, het kan wel, zwart en wit broederlijk tegen elkaar op één lichaam. Ja mens, je kunt wél vliegen.

Ik heb talloze plotselinge veranderingen doorgemaakt. Op zaterdag kotste ik nog van woede als ik bij een stoplicht Hotel California van The Eagles uit een auto hoorde waaien en zondag dacht ik opeens: ik wil ook lang haar in een scheiding en een gitaar met twee halzen.

Drie weken geleden at ik alleen maar Nederlandse groenten. Het moest in Hollandse bodem hebben gestaan en het moest zich hebben gevoed met onze klei. Nu eet ik vier keer per week paksoi, een Chinese groente die speciaal is ontwikkeld om te roerbakken. Ook zoiets: ik was een sudderaar. Nu schud ik hele bloemkolen door een wok.

Daarom vind ik de verbaasde reacties op Joram van Klaveren vooral getuigen van kortzichtigheid. Dit zou ik tegen iedereen willen zeggen. Kijk eens over je eigen heg. Ga eens op een keukentrapje staan en kijk eens naar de buren. Ja, een trampoline in de tuin, dat kan dus wél ongelofelijk gezellig zijn.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.