InterviewMonique Klemann

‘Ik kon nou eenmaal nooit zo goed zingen als dat ik mooi ben’

Beeld Neeltje de Vries

Loïs Lane-zangeres Monique Klemann is 54, volgende week verschijnt haar nieuwe album en nog steeds gaat het altijd over haar uiterlijk. Zelfverzekerder is ze er niet door geworden.

In de ruim bemeten woonkamer van Monique Klemann is exact één ­referentie te vinden aan het vroegere succes: een foto van haar en haar drie jaar ­oudere zus Suzanne, innig verstrengeld in mouwloze leren tops. Het is de albumhoes uit 1993, van de plaat Precious, deels geproduceerd door wereldster Prince. 27 jaar later loopt Monique naar het fornuis om in een gietijzeren pannetje havermelk voor in de koffie op te kloppen. Ze wijst naar de trap. ‘Boven hangen meer foto’s, en een aantal ­gouden platen, maar ik ga mijn huiskamer niet als een soort etalage inrichten, dat vind ik stom.’ Ze is nog net zo knap als toen, nu in figure hugging zwarte wollen jurk met veel gouden sieraden en hoge leren laarzen. 54 inmiddels, en aan de vooravond van het verschijnen van haar tweede soloalbum, Lovers in Motion.

Op 10 oktober is het 35 jaar geleden dat Loïs Lane voor het eerst met Suzanne en jijzelf als zangeressen optrad. Hoe kijk je terug op die tijd? 

‘Het was een korte, intense periode waarin we ineens on top of the world stonden. En iedereen iets van ons wilde. Ik werd daar niet zo gelukkig van.’

Waarom niet? 

‘Omdat ik het gevoel had dat ik er nog niet klaar voor was; ik wilde gewoon goed leren zingen, had nooit gedacht aan iets als ‘een ster worden’. Ik was dus niet voorbereid op al die aandacht. Bovendien kon ik mezelf niet terughoren of -zien. Ik vond dat ik vreselijk klonk of er raar uitzag. Maar het is natuurlijk ook een heel leuke tijd geweest, hè. Lekker met ons bandje toeren, altijd onderweg. De eerste keer samen op televisie in Countdown, met onze debuutsingle Break It Up. Kort daarna een enorme hit met It’s the First Time, die grotendeels door mij was geschreven. En een jaar later waren we ineens de openingsact van Prince.’

Met gevoel voor understatement: ‘Dus dat was wel bijzonder.’

Het leek altijd alsof de buitenwereld jullie samenwerking met Prince spannender vond dan jullie zelf. 

‘Dat is ook zo. Misschien waren we nog te jong om ons goed te realiseren hoe uniek het allemaal was.’

Monique Klemann is 17 als ze een advertentie in de krant leest: ‘Soulband zoekt zangeres’. Zich aanmelden durft ze niet, daarvoor is ze te verlegen. Een vriendin schrijft haar wél in en Klemann komt in contact met Tijn Touber en een groep collegamuzikanten. Kort vormen ze The Pilots, waarna Monique en Tijn, inmiddels ook een stel, in 1984 Loïs Lane oprichten. Klemann is net 18 als ze in een kraakpand bij Touber gaat wonen. ‘Ik weet nog hoe mijn vader me heel lief met mijn koffertje afzette bij dat kraakpand. Mijn ouders zijn keurige mensen en die vonden het idee verschrikkelijk.’

Om haar ‘Minnie Mouse-stem’ heser en interessanter te maken, gaat ze blowen en tequila drinken. De tequila helpt haar bovendien over de podiumvrees heen die haar overvalt bij elk optreden.

Als de band repeteert voor de finale van de Grote Prijs van Nederland en achtergrondzangeres Angela zich plotseling twee weken voor het optreden terugtrekt, zegt de oudste van de zusjes Klemann, Caroline, tegen Suzanne dat zíj dan maar moet invallen, om hun jongste zus te helpen.

Beeld Neeltje de Vries

Kort daarna verongelukt Caroline. Nu ook 35 jaar geleden. 

‘Ze is al tien jaar langer dood dan ze heeft geleefd, ja. Het allerergste dat ons gezin is overkomen. Het voelde destijds als een amputatie, en eigenlijk is dat nog steeds zo.’

Haar dood zorgde ervoor dat Loïs Lane met Suzanne en Monique geen gelegenheidsformatie was, maar in die samenstelling bleef optreden. 

‘Suzanne zou maar een paar keer meedoen, tot we een nieuwe zangeres hadden gevonden. Suus studeerde destijds rechten. Maar alles veranderde toen Caroline wegviel. Het maakte dat Suus en ik ons aan elkaar vastklampten, als een soort tweeling. Het gevoel dat niemand ons meer iets kon maken, omdat het ergste toch al was gebeurd.’

Herinner je je nog hoe jullie het hoorden? 

‘Het ongeluk gebeurde om 4 uur ’s middags. Suus en ik deden een fotoshoot. Omdat ik vaak als model werkte en zo veel van make-up wist, maakte ik Suus op. Precies om 4 uur riep zij ineens: ‘Hé, je verandert in Caroline!’ Pas uren later hoorden we dat ze om die tijd was neergestort. Spooky, wel.’

Ze zat in een helikopter. 

‘Met haar Zwitserse man, die een opleiding deed tot traumahelikopterpiloot. Caroline woonde nog maar kort in Zwitserland, had haar draai er nog niet helemaal gevonden, dus ze was op dat moment ook nog niet echt gelukkig. Ze kwamen in een orkaan terecht, die de staart van de helikopter sloeg. Daarna stortten ze neer, in een weiland bij Basel. Een mokerslag.’

Went het gemis? 

‘Eigenlijk niet. Ze is nog altijd in mijn hoofd, en in gedachten vraag ik nog vaak om haar mening. Ze was heel lief en zacht, totaal anders dan de rebelse Suus. Voor mij was dat belangrijk: ze ging ook heel lief met mijn faalangst om.’

Ze staat op, haalt de schaal chocoladekoekjes. ‘Eigenlijk ben ik me altijd bewust van het verlies. Mijn dochter Merel reist nu door Mexico en ik probeer haar echt niet te veel op te zadelen met mijn trauma, maar het schiet voortdurend door mijn hoofd: een ongeluk is zó gebeurd. Daar kom je nooit meer vanaf, denk ik.’

Caroline was ook zo knap, vertelde Suzanne: ‘Als we met z’n drieën door de Kalverstraat liepen, viel de ene helft van de straat flauw vanwege Caroline, en de andere helft als ze Mo zagen.’ 

Geamuseerd: ‘Suus kan het allemaal zo mooi vertellen, hè? Zij was de middelste, en altijd alles aan het observeren.’

En kende geen jaloezie. 

‘Nee! Suus is altijd de tomboy van de familie geweest, die ging met mijn vader kratten sjouwen, de auto wassen, fietsen repareren.’

Beeld Neeltje de Vries

Caroline was vijf jaar ouder dan jij, dus je kon aan haar zien wat het betekende om zo mooi te zijn. 

‘Het begon toen ze 14, 15 jaar was. Iedereen keek naar haar. Ik herinner me dat ik dat wel geweldig vond, hoe zij werd bewonderd.’

Suzanne zei ook dat zo knap zijn jullie op een bepaalde manier isoleerde: ‘Meisjes trokken het niet om met hen bevriend te zijn. Caroline had maar één beste vriendin, en Mo had vroeger nooit beste vriendinnen. Toen ze die later alsnog kreeg, Minka, ging ik ermee vandoor.’ Minka is al dertig jaar de partner van Suzanne. 

‘Zo erg als Suus het schetst, heb ik het niet ervaren. Al was het wel zo dat sommige meiden niet met mij wilden omgaan. Ik heb altijd moeite gedaan me zo bescheiden mogelijk op te stellen. Ik droeg mijn haar kort, zette een grote bril op. Toch voelde ik me soms buitengesloten, al moet je dat niet dramatiseren. Over het algemeen heeft mijn uiterlijk me vooral veel gebracht.’

Hoe is het om je hele leven te worden aangesproken op hoe je eruit ziet? 

‘Ik vond de aandacht prettig, maar ook lastig. Zeker toen we muziek gingen maken en ik nogal principieel was. Ik vond het irritant dat we op ons uiterlijk werden beoordeeld en veel minder op de muziek. Ik wás tenslotte al model geweest, nu wilde ik dat er naar me werd geluisterd. Modellenwerk had ik puur voor het geld gedaan, maar muziek voelde als een roeping.’

‘Monique ís muziek’, zei Suzanne. Jij komt volgende week met een nieuw album, terwijl zij niet eens zou overwegen solo muziek te maken. 

‘Zij is er veel minder mee bezig, terwijl het voor mij voelt als iets dat ik móét doen. Ik zou echt heel sikkeneurig worden als ik niet meer kan optreden.’

‘Die leuke en die mooie’ werd er vaak over Loïs Lane gezegd. 

‘En dan dacht ik: hé, hallo, ik ben óók leuk, hoor! Maar ja, ik kon nou eenmaal nooit zo goed zingen als dat ik mooi ben. Dus daarmee moet je gewoon dealen. Soms denk ik: kan mij het schelen. Maar een andere keer is het: verdomme. Ik ken trouwens niemand die mooi is en dat ook echt van zichzelf víndt.’

Dus is dat uiterlijk een vloek of een zegen? 

‘Het had wel iets minder gemogen. Misschien hadden mensen dan beter naar mijn zang geluisterd. Of was ik zekerder van mezelf geweest.’

Dat klinkt tegenstrijdig: onzeker worden omdat je zo knap bent. 

‘Als je altijd wordt aangesproken op je uiterlijk, wordt het voor jezelf ook een ding. Omdat ik eigenlijk alleen maar kan tegenvallen. Snap je? Wat betreft karakter, humor, whatever I do. Misschien ben ik daarom zo streng voor mezelf geworden. Suus was altijd lekker los met het publiek, strak tijdens televisie-interviews; ze zei precies de goede dingen. En dan stond ik achter haar te muizen. Trillend als een riet, met die enorme barrière van onzekerheid. Bang dat mensen je dom, stom, slecht vinden. En misschien vonden ze dat ook wel. Maar ja, dat is dan pech: ik kán niets anders.’

Volgens jouw man Jeroen en Suus zeg je dat vaak: ­muziek maken is het enige dat ik kan. 

‘Nou ja, dat is ook wel een beetje zo. Ik heb de havo gedaan en daarna ben ik muziek gaan maken. Het lijkt me ook best leuk om huizen van mensen te stylen, maar dat vindt tegenwoordig iedereen leuk. Dus waarom zouden ze mij daarvoor vragen, op m’n 54ste?’

De grootste successen heeft Loïs Lane tussen 1988 en 1995, de hoogtijdagen van de platenindustrie, als mensen nog massaal cd’s kopen. In 1990 zijn de zussen bovendien de openingsact van Prince, tijdens zijn Europese Nude-tour. De wereldster ligt in zijn hotelkamer te zappen als hij hun videoclip op muziekzender MTV voorbij ziet komen en in de twee half-Indische zusjes ideale vervangers van het duo Wendy & Lisa ziet, op wie hij uitgekeken is ­geraakt. Na de tour vliegen ze meermaals naar Minnea­polis om in de ­studio van Prince door hem geschreven nummers op te nemen.

In 1995 krijgt Loïs Lane een invalmuzikant uit een hard­corebandje, Jeroen den Hengst. Nog geen jaar later verwachten Monique en hij hun eerste kind en last Loïs Lane een rustpauze in.

Beeld Neeltje de Vries

In de jaren daarna nam jullie succes af. Ging dat sneller dan jullie hadden gedacht? 

‘Achteraf bezien wel, ja. ­Precious, de compromisplaat die we met Prince maakten, sloeg niet erg aan, en een paar jaar later kwamen we erachter dat onze toenmalige manager er financieel een puinhoop van had gemaakt. We zijn gered door onze tour­manager, die veel optredens regelde, waardoor we onze schulden zo veel mogelijk konden aflossen. In 2000 maakten we een album met Andy White, bekend van Simply Red en Annie Lennox.’ Grote grijns: ‘Wij vonden de single Whatever You May Know fantastisch, maar de dj’s en het grote publiek niet. Daarna hebben we nog wel wat bescheiden hitjes gehad, maar onze populariteit was duidelijk gedoofd. Dat is nou eenmaal het risico van het vak, en gelukkig zijn we toch gewoon blijven maken wat we zelf mooi vonden.’

Nog steeds treden de zusjes Klemann bijna wekelijks op, tegenwoordig vooral als ‘Loïs Lane goes Abba’, tijdens feesten en partijen. In 2006 verscheen Moniques eerste solo­album On Patrol, volgende week is de albumrelease van haar tweede soloproject: Lovers in Motion, geproduceerd door JB Meijers (o.m. The Common Linnets).

Inmiddels ben je muzikant in tijden van Spotify en ­andere streamingdiensten. 

‘Het voordeel van Spotify is dat je door al die afspeellijsten ook kunt terechtkomen bij mensen die anders misschien niet naar jouw muziek hadden geluisterd. Verder is muziek maken een soort chique hobby geworden. Vroeger verdiende je aan het uitbrengen van platen, tegenwoordig moet het komen van optredens en streams. Maar ja, dat moeten er dan wel veel zijn. Mijn uitvoering van het nummer I’m Not in Love heeft er bijna twee miljoen, daarvoor krijgt de platenmaatschappij hooguit een paar duizend euro.’

Zijn jullie er destijds rijk van geworden? 

‘Nee. In de tijd dat we veel verdienden, hebben we ook alles weer geïnvesteerd. We hadden een prachtig pand in Baarn, voor ons management, met een secretaresse en auto’s. We investeerden ook zelf in video’s en opnamen, omdat we de controle wilden houden. Allemaal lekker idealistisch, maar ook een beetje dom. We wilden onze ziel niet aan de platenmaatschappij verkopen, maar het had ook en/en gekund. Zo van: geef me geld en intussen doe ik toch lekker wat ik wil!’

Jullie manager was een goede vriend. 

‘Een student belastingrecht die het ook allemaal voor het eerst deed. En wij legden alles volledig in zijn handen. Tja.’

Je geeft zangles en jullie trekken het land door voor ­bedrijfsfeesten. ‘Zoiets als pop royalty bestaat hier niet’, zei je toen we elkaar eerder spraken. 

‘Nee, je kunt in ­Nederland geen leven lang teren op de successen die zijn geweest. En dat hoeft ook niet. Suus en ik scheppen er genoegen in om sfeer te maken tijdens die bedrijfsfeestjes. Vaak zijn het toch mensen die zo’n avond als een verplicht nummertje zien, waarop ze ineens met collega’s moeten dansen. Dan zorgen wij dat het alsnog ontspannen wordt. Maar goed, soms is zo’n partycentrum diep in het land wel even slikken, al hebben ze er in elk geval betere kleed­kamers dan de restaurants waar we ons regelmatig tussen de vuile schorten moeten omkleden.’

Maar toch: dat jullie de bedrijfsfeesten in partycentra nog af moeten, terwijl Loïs Lane zo veel succes heeft gehad en toerde met Prince. 

‘Toch voel ik me er niet te goed voor. Ik zie het ook als ambachtelijk werk: je bent entertainer en dus treed je op als mensen geëntertaind willen worden. Dat is gewoon de manier waarop je als artiest ­tegenwoordig je geld verdient. Tenzij je Anouk bent en ­genoeg hebt aan een paar keer per jaar de grote stadions uitverkopen. Ik ben er niet bitter over. Integendeel. Het is gewoon de realiteit.’

Jouw platenmaatschappij Zip Records, waar ook jouw man Jeroen werkt, tekent vooral muzikanten die niet meer piepjong zijn: Alain Clark, Thomas Acda, Birgit Schuurman, Jelka van Houten. 

‘Andere labels lijken zich niet meer te wagen aan oudere artiesten. Ze vragen zich af of een ouder publiek naar Spotify luistert. Maar ook voor Zip Records is het een risico om te investeren in een zangeres als ik, die bij het jonge publiek niet meer bekend is. Daarbij is er zo veel aanbod. Je moet zo’n beetje over beffen zingen, wil je nog aandacht krijgen.’ Opgetrokken wenkbrauw: ‘Ik weet niet of ik dat nou zo’n positieve ontwikkeling vind. Daarbij: demografisch gezien zijn er steeds meer mensen van mijn leeftijd, waarom verandert de business dan niet mee?’

Jullie hadden rijk kunnen worden als je volledig in zee was gegaan met Prince. Maar dat kon jij ‘niet over je artistieke hart’ verkrijgen, vertelde Suzanne. 

‘Ons album Precious was bijna af toen we met hem gingen werken, dus dan zouden we het roer volledig hebben moeten omgooien.’

Om samen te werken met een wereldster... 

‘Maar de nummers waarmee hij kwam, vond ik gewoon niet heel goed. Sex en Qualified hadden gewoon he-le-maal niets te maken met waarmee wij bezig waren. Daarbij: ik zag al voor me hoe ik zou worden omgetoverd tot een Vanity 6-achtige sekspoes; zo ver heb ik het niet laten komen.’

Wat bezielde ons om dat af te wijzen, denkt Suzanne nu nog weleens. 

‘Ik begrijp die keus nog steeds heel goed. Het is alleen jammer dat ik niet het lef had te zeggen dat hij voor ons liedjes moest maken zoals hij voor The Bangles deed met Manic Monday, en voor Sinéad O’Connor met Nothing Compares 2U.’

Beeld Neeltje de Vries

Schrok je toen hij overleed? 

‘Ontzettend. Ook omdat het zo’n verdrietig einde was. Ik had geen idee dat hij zo veel medicijnen gebruikte. Vond ik eigenlijk ook niet bij hem passen. Hij was heel Amerikaans: tegen drank, roken en heel erg in de Heer. Soms bestelde hij een glas Baileys, dat-ie vervolgens liet staan.’

Jullie hebben zes weken met hem door Europa getoerd, stonden in een volle Wembley Arena. Wat herinner je je van het contact met hem? 

‘Het was me meteen duidelijk dat hij veel behoefte had aan kleine huiselijke gezelligheid. We zagen elkaar die zes weken bijna dagelijks en childen veel in zijn suite. Hij was gek op spelletjes, vooral verstoppertje. Ik weet nog hoe ik hem een keer moest verstoppen in een kast om vervolgens Suus naar mijn kamer te laten komen en haar enorm te laten schrikken door die kastdeur te openen. Maar ik had daar naar zijn zin te lang over gedaan, waardoor hij vijf minuten opgesloten zat in die kast. Daar kon hij dan ineens weer heel kribbig over doen. En al bij een van de eerste keren dat we elkaar ontmoetten, vroeg hij of hij mijn haar mocht borstelen.’

If I was your girlfriend/ Would you let me wash your hair?/ Could I make you breakfast sometime?’ 

‘Dat nummer was toen al uit en daaraan moest ik natuurlijk ook meteen denken.’

Maakte hij weleens avances? 

‘Hij zei altijd dat hij zo graag wilde trouwen en kinderen krijgen en op zoek was naar de ware.’ Luide lach: ‘Maar hij zei er nooit specifiek bij dat dat met een van ons was. Bijna elke dag lag er een lief briefje klaar in de kleedkamer, om ons succes te wensen met de show. ‘You scream girl!’, stond er dan bijvoorbeeld op. En ik heb zelf eens een gedicht in het Frans voor hem geschreven dat hij vervolgens die avond tijdens een van z’n lange piano-intro’s oplas. Dat liet hij ons later weer horen, omdat hij elke show opnam en vervolgens nog helemaal naluisterde op een datrecorder.’

Perfectionistisch. 

‘En tegelijkertijd dodelijk onzeker, dus wilde hij zijn shows altijd nabespreken: wat er niet goed genoeg was gegaan, waar anderen beter hadden gekund. Op die momenten kon hij keihard zijn tegen zijn muzikanten. En tijdens die tour alleen al stuurde hij drie privékoks naar huis. Hij kon ontzettend grappig en gezellig zijn, maar wel altijd op zíjn voorwaarden.’

Even later: ‘Hij is ook nog bij mij thuis geweest, in het appartement dat ik destijds had. Het eerste wat hij deed was door mijn platencollectie gaan. Miles Davis stond erbij, Average White Band, Billie Holiday, Todd Rundgren. Hij complimenteerde me met mijn smaak. En midden in de nacht heb ik hem fietsend een stukje door Amsterdam ­gereden, hij achterop met die hoge hakken. Niet heel ver, omdat hij het doodeng vond. In de Helmersbuurt stond ­intussen urenlang een enorme limousine op hem te wachten – dat zou nu nooit meer onopgemerkt kunnen.’

Haar moeder is Indisch, werd geboren op Surabaya, waar haar vader tijdens de Tweede Wereldoorlog als krijgsgevangene dwangarbeid aan de Birmaspoorlijn moest verrichten. Uiteindelijk vluchtte het gezin van het eiland, dat letterlijk in brand stond. Klemann: ‘Zoals zo veel Indische mensen droeg ook de familie van mijn moeder hun lot zonder erover te praten. Mijn vader is juist weer een ras-Amsterdammer, maar ook een oorlogskind, geboren in 1933. Allebei hebben ze nooit willen oprakelen wat ze destijds écht hebben meegemaakt.’

Tien jaar geleden ontstond bij haar vader na een hersenbloeding totale afasie, waardoor hij niet meer kan praten, schrijven en grotendeels doof is. Terwijl ze opnieuw in het pannetje havermelk roert: ‘Hij is een gevangene in zijn eigen lichaam. En dat terwijl hij altijd heeft gezegd: ‘Als ik zo moet leven, maak er dan maar een eind aan.’ Maar in de praktijk doe je dat dus niet...’

‘Wij zitten altijd met z’n allen bovenop elkaar’, vertelde Suzanne. ‘We vieren met al onze gezinnen samen kerst, gaan met z’n allen op vakantie en dan slepen we mijn vader natuurlijk ook mee, in de hoop dat hij dingen meemaakt waarvan zijn hart weer even sneller gaat kloppen.’

Je werkt al 35 jaar samen met je zus, die ook je beste vriendin is. Zoals je nu 25 jaar samen bent en werkt met je man. Jullie zoon woont boven jullie, samen met z’n vriendin... 

‘In een huis dat we al 25 jaar hebben. Wat zou de psychiater daarvan zeggen, denk je?’

Beeld Neeltje de Vries

In elk geval dat je hecht aan vertrouwdheid. 

‘Dat is zo. Maar ik zou inmiddels ook op eigen benen moeten ­kunnen staan, hè?’

Suzanne is al dertig jaar samen met haar partner, jij 25. Jullie hebben allebei weleens verteld dat je een vrije relatie hebt. Is dat het geheim? 

‘Nou ja, vooral dat je elkaar alles moet gunnen. Door elkaar als individuen te blijven zien. Het is echt weleens moeilijk om níét aan die ander te trekken, omdat je diegene bij je wilt houden, maar het ­directe gevolg daarvan is dat hij of zij zich benauwd voelt. En dat schaadt de liefde, daar ben ik van overtuigd.’

‘Ons uitgangspunt is: don’t ask, don’t tell’, zei Jeroen. 

‘Echte afspraken hebben we niet. Zodra er gevoel bij komt kijken, moet je gaan oppassen. Maar verder heeft iedereen recht op z’n privéleven. Als je lang samen bent, kun je anders elkaars persoonlijke groei in de weg zitten. Dus ik vind dat wij het goed hebben gedaan: een innige vriendschap, twee kinderen, zelden ruzie. De liefde duurt een liefde lang – je hebt nooit helemaal zelf voor ’t zeggen wanneer het eindigt. En intussen moet je gewoon niet te tuttig doen.’

Ze schuift haar laptop over tafel, laat haar net opgenomen videoclip zien, van Running Up a River. Als die is afgelopen: ‘Het heeft lang geduurd voordat ik mezelf een compliment kon geven, maar ik geloof dat deze plaat echt wel goed is gelukt.’

Ben je altijd zo kritisch op jezelf geweest? 

‘Het is vooral enorme faalangst, denk ik. Dat was vroeger op school al zo. Een complete freeze als ik examens moest afleggen. Misschien heb ik een soort dysmorphia, als dat al zo heet: dat je niets goed vindt van jezelf.’

Tegelijkertijd herstart je binnenkort je modellencarrière en sta je nog steeds graag op het podium. 

‘Als ik ergens trots op ben, is het dat: ik heb mezelf een schop gegeven en ben het allemaal wél gaan doen. Intussen ben je voortdurend op zoek naar het moment waarop je ook zelf vindt dat je iets kunt. Misschien heb ik dat punt met dit album bereikt. Die twijfel is ook brandstof voor me geweest. Het heeft ervoor gezorgd dat ik altijd ben doorgegaan – net ­zolang tot je jezelf goed genoeg vindt, en niet meer ­onzeker hoeft te zijn.’

CV Monique Klemann

1965 18 september geboren in Amsterdam

1983 Havo afgerond, start modellencarrière

1984 Richt met Tijn Touber Loïs Lane op

1985 Zus Suzanne gaat ook in Loïs Lane

1988 Hit met titelsong Amsterdamned

1989 Debuutalbum wordt nummer 1 in Album Top 100. Loïs Lane wint Zilveren Harp

1990 Loïs Lane is openingsact van Europese tour Prince

1992 Album Precious, deels geproduceerd door Prince

1995 Met nieuwe bandleden album Fireflight, o.m. hit Tonight

2005 Rol in misdaadserie Parels en zwijnen

2006 Soloalbum On Patrol

2013 Loïs Lane-album As One

2014 Beste Zangers van Nederland

2020 Soloalbum Lovers in Motion, theatertour met Nederpop All Stars-band en 35-jarig bestaan Loïs Lane

Monique Klemann heeft een relatie met muzikant en sinoloog Jeroen den Hengst. Samen hebben ze twee kinderen: Merel (23) en Marius (19).

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden