Interview

'Ik hou van mensen, maar ik vertrouw ze niet'

Nu, op zijn 21ste, is Dré Hazes, zoon van André Hazes, al ruimschoots volwassen. Zijn wilde haren is hij kwijt. Wat blijft is respect voor 'die ouwe' en veel gedeelde karaktertrekjes.

Styling: Fred van Leer.Beeld Jouk Oosterhof

André Hazes jr. - afgetraind, tatoeages op de armen - komt de lounge van Hotel De l'Europe binnenlopen met de flair van een ras-Amsterdammer. Maar hij komt uit Vinkeveen, waar hij nog altijd woont, en zijn tongval verraadt de Rotterdamse afkomst van zijn moeder, Rachel. Maar hij is nu eenmaal de zoon van de grote Amsterdamse volkszanger en volgende week zal hij samen met zijn zus Roxeanne Holland zingt Hazes openen, een imposant concert in Ziggo Dome waarin Nederlandse artiesten jaarlijks hun eer betonen aan André Hazes.

Tien jaar geleden overleed André Hazes, na een leven vol hits, bier en drama. Zijn uitvaartdienst werd gehouden in een stampvolle Amsterdam Arena. Sindsdien groeit de legende. Pas geleden was de laatste voorstelling van de hit-musical Hij gelooft in mij, na bijna drie jaar volle zalen. Deze maand gaat Bloed Zweet & Tranen in première, de speelfilm over zijn leven. Ondertussen werken zoon Dré en dochter Roxeanne aan hun eigen carrière, eentje die Dré al meerdere hits opleverde en een agenda vol optredens.

Hoe is het voor jou om te zingen?

'Dubbel. De aanloop naar een optreden vind ik verschrikkelijk. Als ik 's avonds moet werken, kan ik de hele dag lopen jammeren dat ik niet wil. Maar als ik er eenmaal sta, vind ik het het allermooiste wat er is.'

Waarom die paniek van tevoren?

'Angst. Onderweg in de auto kan ik amper praten, mijn keel zit dicht. Ik kan mezelf helemaal gek maken over mijn stem, bang dat-ie het zal begeven. Maar als de eerste twee liedjes eenmaal geweest zijn, dan ga ik er helemaal voor.'

Wie is je leermeester?

'Heel gek: die ouwe. Ik luister de héle dag naar zijn muziek. Op het krankzinnige af. Of ik nou in de auto zit of sta te douchen, altijd. Als ik die stem hoor, krijg ik steeds meer respect voor hem.'

Styling: Fred van Leer.Beeld Jouk Oosterhof

Wat vind jij zijn beste nummer?

'Ik leef mijn eigen leven. Dat heb ik op mijn lijf laten tatoeëren, ik heb het zelf ook opgenomen. Het is poëzie, zo mooi, zo echt, zo herkenbaar.'

Heb je altijd graag naar zijn muziek geluisterd?

'Toen hij nog leefde vond ik het verschrikkelijk. Dat kwam door hem, want hij draaide zijn muziek zó hard in huis dat wij er een aversie tegen kregen als hij een nieuw album klaar had. Dan ging die cd op repeat, keihard, de hele dag. Nu snap ik dat, als ik iets af heb wil ik er ook de hele dag naar luisteren. Niet dat ik mijn vader slecht vond, maar ik begreep het niet, ik had posters van K3 op mijn kamer. Later, in de tijd dat ik ging stappen, leerde ik mijn hartsvriend Mark kennen. Hij is de allergrootste Hazes-fan die ik ken. Voordat we de stad in gingen, draaiden we de nummers Ik heb het altijd al geweten en Ik dacht dat het uit was, achter mekaar door. Dan begon onze avond. Bestelden we pizza, keken we Voetbalvrouwen en dan gingen we. Door Mark heb ik de muziek van mijn vader ontdekt.'

CV André Gerardus Hazes (Dré)

21 januari 1994 Geboren in Woerden.

1999 Te zien in documentaire Zij gelooft in mij.

2004 Vader André overlijdt.

2007 Duet met vader Bedankt mijn vriend nummer 1-hit.

2009 Gastrol in Onderweg naar morgen.

2010 Album Van jou, voor jou met Roxeanne Hazes.

2012 Diploma vmbo-t in het volwassenenonderwijs.

2012 Album Samen solo met Roxeanne Hazes.

2013 Eerste keer Holland zingt Hazes,

jurylid in talentenjacht Bloed, zweet & tranen. Zingt mee in Koningslied.

2014 Solo-album Mijn beste vriend.

Dré Hazes woont samen met Monique Noël in Vinkeveen.

Holland zingt Hazes, Ziggo Dome, 26, 27 en 28 maart. Naast Roxeanne en André Hazes jr. treden o.a. Jeroen van der Boom, Waylon, Ruth Jacott, Anita Meyer en Martijn Fischer op.

De film Bloed Zweet & Tranen gaat in première op 30 maart.

Ben je nog altijd een stapper?

'Ik heb het gevoel dat ik nu rustig ben. Ik ben serieus, heb een relatie - vroeger interesseerde me dat allemaal niets. Ik dacht toen aan heel andere dingen dan nu. Ik kon niet wachten tot het donderdag was, dan begon het weekend. Zondagnacht kwam ik weer thuis. Nu werk ik elk weekend, dus ik moet gedisciplineerd zijn. Hoe gek het ook klinkt, ik vind het heerlijk om thuis te zijn, bij mijn vrouwtje. We hebben een hond, we hebben een tweede uitgezocht - ik ben een ouwe lul aan het worden in mijn hoofd.'

Had je dat een paar jaar geleden kunnen denken?

'Echt niet. Stappen, helemaal losgaan, dat was mijn ding. Al ben ik blij dat het is veranderd, want het had ook heel anders met mij af kunnen lopen. En hoe gek het ook klinkt, het wordt ook een sleur. Ik ben op het juiste moment gestopt met uitgaan: nooit een vrouw bezwangerd, nooit een geslachtsziekte gehad, ik ben de dans ontsprongen. Ik ben heel blij dat mijn meisje op mijn pad is gekomen. En zij is ook blij met mij.'

Heb je altijd goed om kunnen gaan met vrouwen?

'Ik ben opgegroeid met twee vrouwen, mijn moeder en mijn zus. Ik heb zo veel vrouwenproblemen meegemaakt dat ik een vrouw best wel goed begrijp. Ik heb ook veel vrouwelijke trekjes: ik zet kaarsen in huis, en als iemand naar de kapper is geweest zie ik dat. Ik snap heel goed dat mensen vroeger hebben getwijfeld of ik geen homo was. Gerard Joling heeft altijd gezegd: 'Hij is het niet!' Maar als mensen toch twijfelden: logisch. Ik ben gewoon best vrouwelijk. Ik kan een echte kerel zijn, maar ook een wijf.'

Waarom had je die wilde tijd?

'Op zoek naar afleiding. Een soort vlucht ook, van de realiteit. Ik kwam heel vroeg in de grotemensenwereld terecht. En daar moest je toch maar mee dealen. Toen mijn vader overleed, begon ik dingen te begrijpen. Daarvoor ook wel hoor, want als kinderen moesten wij altijd al mee naar vergaderingen en zakelijke besprekingen. Ik ben daar dankbaar voor, maar als kind van nog geen 10 jaar zit je er niet op te wachten. Mijn moeder vond het belangrijk dat we alles wisten, misschien omdat de klap later dan minder hard zou zijn. Maar toen mijn vader overleed was wel het moment dat de oogkleppen écht afgingen.'

Herinner je je de tijd dat hij doodging nog?

'Veel wel, maar ook veel niet. Grote delen van mijn jeugd heb ik verdrongen, omdat het ook niet allemaal even leuk was. Ik ben blij met mijn leven, maar het was niet altijd een pretje vroeger.'

Ook voordat je vader overleed?

'Natuurlijk. Als zijn concerten eraan zaten te komen, dan was hij echt wel een drama. Nu kan ik dat alleen maar begrijpen - de spanning, de stress - en moet ik er ook om lachen, maar als kind doe je dat niet. Je bent een jochie van 8 en je weet: papa heeft volgende week een concert, dus ik moet stil zijn. Hij ging laat naar bed, om een uurtje of vijf, zes 's morgens, en wij moesten om 7 uur op om naar school te gaan. Dan was het: fluisteren in huis. Als we om 3 uur 's middags thuis kwamen weer, dan was-ie net wakker. Pas als het eerste biertje werd opengetrokken wist je: nu wordt het weer rustig.'

Styling: Fred van Leer.Beeld Jouk Oosterhof

Waarom die stress?

'Pure angst. Hij was zo goed, maar wist het zelf niet. Daarom is hij ook zo groot, omdat hij zelf niet doorhad hoe goed hij was. Hij wilde altijd presteren en kon het nooit op halve kracht doen. Het was voor ons een hel, en voor hemzelf het allermeeste, maar die naïviteit was zijn grote kracht.'

Hij is nog altijd immens populair, blijkt bijvoorbeeld bij Holland zingt Hazes.

'Het is een feest waar elke Nederlandse artiest aan wil meedoen. Magisch. Rox en ik openen altijd de show en elke keer is het weer kippenvel. Pas na afloop van de laatste show heb je écht door wat voor grootheid de man was.'

Wat zijn je mooie herinneringen aan hem?

'Hij was niet echt een doe-vader, ik heb misschien maar drie keer gevoetbald met 'm, maar je moest écht niet aan ons komen. Hij hield van ons, maar iedereen laat dat op zijn eigen manier merken. Ik voelde zijn liefde, dat vind ik het allerbelangrijkste. Hij was natuurlijk ook al wat ouder, hè? Een jaartje of 43 toen hij mij kreeg. Toen ik 10 was, was hij 53, verwacht je dan van zo'n man dat hij met je gaat voetballen? Met zijn levensstijl was het na een paar stappen: 'Even wachten hoor!' Daardoor weet ik wel dat ik het heel anders ga doen. Ik wil geen oude vader worden, niet pas op mijn 30ste een kind krijgen.'

Op je 13de had je een nummer 1-hit met een postuum duet met je vader. Is het je eigen keuze geweest om dit vak in te gaan?

'Het is mijn eigen keuze om ervoor te gaan, om echt dit vak in te willen. Ik denk dat dingen voorbestemd zijn. Alles wat ik heb meegemaakt is ergens goed voor geweest. Op tv heb ik ooit domme uitspraken gedaan - dat ik op mijn 15de al naar de hoeren was geweest, hoeveel bedpartners ik had gehad - waarvoor ik mezelf eindeloos voor mijn kop kan slaan, maar ook dat is ergens goed voor geweest. Ik geef mezelf makkelijk bloot. Mijn vader deed dat ook, die was daarin nog erger dan ik.'

Hoe is je moeder Rachel daarin?

'Ze is eerlijk, maar ze zegt niet alles. Net als Rox. Zij zijn toch wat meer in zichzelf. Rox wordt wel wat opener, maar ik ben echt het andere uiterste.'

Was ze een strenge moeder?

'In veel dingen niet, in sommige dingen juist wel. Ik was 13 jaar, toen liep ik al over het Rembrandtplein. Een ander is 16, 17 jaar als-ie met meisjes begint, ik was jonger. Maar ondertussen haalde ze me wel altijd van school en ze bracht me. Andere kinderen hadden een huissleutel, heb ik nooit gehad. Als ik twee tussenuren had, kwam ze me halen. Altijd een oogje in het zeil houden. Grip, dat moet ze hebben.'

Was je een lastige puber?

'Ik vind van niet. Al heb ik op zeven verschillende scholen gezeten. Eindigend in volwassenenonderwijs. Mijn eerste school was een vwo, de hersenen heb ik wel, maar ik wist toen al dat ik écht niet zes jaar op school wilde gaan zitten. Toen ben ik havo gaan doen, maar vijf jaar vond ik óók te lang; ik wilde werken, maar wel een diploma halen. Niemand in de Hazes-familie had dat ooit gedaan, dus ik dacht: laat mij de eerste Hazes met een diploma zijn. Maar ja, uiteindelijk zat ik op dat vmbo met allemaal buitenlandse jongens, en toen ging ik mijn broek op mijn knieën dragen en met zo'n accentje praten. Er werd iemand pal voor mijn neus neergestoken op school, toen vond mijn moeder het tijd om me daar weg te halen.'

Was die steekpartij een traumatisch moment voor je?

'Heel gek, maar ik heb zó veel meegemaakt in mijn leven dat me dat gewoon niets deed. Ik vind het erger als ik een dier aangereden zie worden, dán kan ik janken. Ik ben voor dieren gevoeliger dan voor mensen.'

Hoe komt dat?

'Ik denk omdat ik, op mijn leeftijd al, mensen goed ken. Heel gek, maar als ik zie hoe vaak mijn vader in de maling is genomen... Hij was nogal van het uitlenen. Nou, daar heb ik van geleerd, dat doe ik dus niet. Voor zijn dood hadden we een vriendengroep, die paste niet eens hier in het restaurant. Niet lang daarna pasten al onze vrienden hier aan deze tafel. Mensen stellen je teleur. Niet dat ik niet van mensen hou, ik ben gek op ze, ik heb het met iedereen gezellig. Alleen: ik vertrouw ze niet. Zeker als je een jaar of 15 bent, ga je dat snappen. Laatst vierde ik mijn 21ste verjaardag. Eenentwintig! Van binnen voel ik me zo'n oude ziel.'

Je woont samen met Monique, ze is zestien jaar ouder. Is dat omdat je een oude ziel hebt?

'Meisjes van 21, daar loop ik vrij gemakkelijk overheen. Ik heb wel een jongere vriendin gehad, maar op een bepaalde manier voel je je qua ziel niet op hetzelfde niveau. Ik weet dat het gek lijkt dat mijn vriendin zestien jaar ouder is, maar voor mij is het zo normaal. Toen Monique en ik verliefd werden, was het voor haar ook schrikken. We hebben daar ook best wel mee gezeten: wat nu? Na onze eerste date zeiden we nog tegen elkaar: 'We moeten niet verliefd worden!' Maar dat was onmogelijk. Ik heb altijd al gedacht dat ik met een oudere vriendin zou eindigen.'

Waarom wilde je niet verliefd worden?

'Dat zei ik altijd tegen meisjes. Ik wilde het leuk hebben, maar ook kunnen stoppen. Als er liefde in het spel is, komt er altijd iemand ongelukkig uit, vond ik. Maar met Monique was het niet meer te houden, bij de tweede afspraak was dat al duidelijk. We hebben elkaar niet meer losgelaten.'

Waarom viel je voor haar?

'Ten eerste: ze is beeldschoon. Maar ze heeft ook een hele hoop shit meegemaakt in haar leven, dat zag ik in haar ogen. Zij heeft altijd het gevoel gehad dat ze er alleen voor stond. Ik had mijn familie, maar daarbuiten heb ik ook nooit iemand gehad. Ja, één hartsvriend, maar té serieus moesten onze gesprekken niet worden. Monique luistert aandachtig naar me en geeft haar kijk erop. Wat anders is dan als je je verhaal vertelt aan iemand die er deel van is, zoals mijn moeder.'

Mis je je vader?

'Meer dan ik hem ooit heb gemist. Alles heb ik met twee vrouwen beleefd, ze hebben hun stinkende best gedaan, maar ze konden me niet altijd helpen. Ik zou nu een man nodig hebben in mijn leven.'

Praat je met je moeder veel over hem?

'Nee. Ja, we praten de hele dag over hem als in: werk, zaken. Maar de gevoelige kant zoek ik nooit met haar op omdat ik weet dat ze hem na tien jaar nog ongelofelijk mist. Hij was de liefde van haar leven, dan raakt ze geëmotioneerd. Dus ik kies er voor om dat niet te doen.'

Begrijp je waarom je vader was zoals-ie was?

'Ik denk van wel, maar dat kan eigenlijk niet. Die man zat zo vol verrassingen. Een ander zou een hekel aan zijn vader hebben als-ie zo ongezond was en toch maar doorging met roken en drinken. Natuurlijk was het egoïstisch tegenover zijn vrouw en zijn twee kinderen, maar ik kan daar niet boos om zijn. Het is: leef je eigen leven. Hij kon niet anders, ik heb daar vrede mee. Geen seconde ben ik boos op hem geweest. Ik kan die man alleen maar respecteren.'

Wat zijn, sinds de dood van je vader, de moeilijke jaren voor je geweest?

'Ik ben nu gelukkig, maar ik vind het ook een moeilijke tijd. Ik maak keuzes waarmee ik ongelofelijk op mijn bek kan gaan. Ik ben een eigen bv begonnen, ik ga een contract bij een platenmaatschappij tekenen - ik had zo graag zijn mening willen horen. Het komt voor dat ik lekker doorzak met mijn meisje en aan het eind van de avond gewoon zit te janken. Allemaal opgekropt verdriet. Had niet gehoeven, mijn moeder en mijn zus waren er altijd voor me, maar je houdt toch iets voor jezelf. Nu heb ik het gevoel dat ik het kan laten gaan. Ik ben nu aan het verwerken.'

Maar om te verwerken moet je wel door al dat gevoel heen.

'Ik heb er veel respect voor hoe mijn vriendin daarmee omgaat. Ik ben ook niet altijd even makkelijk, hoor.'

Wat zijn je moeilijke kanten?

'Ik ben jaloers. Als iemand naar d'r kijkt voel ik me wel trots, maar kom niet te dichtbij. En dat heb ik echt van die ouwe, die was nog jaloers op een herenfiets. Eigenlijk snap ik het niet, want ze geeft er totaal geen aanleiding toe, maar ik heb iets van: wat van mij is, is van mij. Ik ben de allerliefste die er is - dat meen ik echt - maar ik kan ook als een blad aan een boom omslaan. Nooit zou ik een vrouw met een vinger aanraken, maar boos worden kan ik wel. Om niks. Het gekke is: het is woede die ik zelf eigenlijk niet snap. Dan stap ik in mijn auto, ga rijden, denk rustig na en dan zakt het. Trainen is ook een soort verslaving voor me. Als ik een dag niet ga, voel ik me dik en slecht. Zo zit ik in elkaar.'

Beeld ANP

Schrik je ervan?

'Soms. Ik ga geen dingen slopen hoor, maar wel schreeuwen en schelden. Het voelt alsof dit iets is wat ik pas de laatste maanden heb, maar dat is denk ik helemaal niet zo. Alleen: nu woon ik samen, we zien elkaar elke dag, dus zij is de lul. Ik train nu zeven keer per week. Dat is om veel energie te krijgen, in plaats van het te uiten. Het zijn de twee uur per dag dat mijn hoofd leeg is.'

Je hebt een waanzinnig getraind lichaam.

'Vroeger was ik een dikkerdje, ik ben daar ook mee gepest. Op een gegeven moment kreeg ik de leeftijd dat het me echt wat deed als ik dat te horen kreeg. Ik las: 'Rachel Hazes is de enige in het gezin met een nek.' Dat vond ik niet meer leuk, toen was ik in een half jaar 20 kilo kwijt. Daarna werd ik echt te dun, 60 kilo. Mensen gingen aan mijn moeder vragen of ik aan de drugs was, ik leek net een junk.'

Huil je wel eens?

'De afgelopen tien jaar heb ik vier keer gehuild. En ik weet nog precies wanneer het was. Één keer was na de eerste voorstelling van de musical, Hij gelooft in mij in 2012. Na afloop kwam hoofdrolspeler Martijn Fischer in de foyer de trap af, pakte me vast, en toen brak ik. Hij heeft ongeveer hetzelfde postuur als mijn vader, ik voelde die arm om me heen, dat buikje. Martijn heeft iets magisch als hij mijn vader speelt.'

Hoe is het als je eigen gezin onderwerp is van een musical, van een film?

'Aan het concept musical moest ik wennen, maar het is mooi gedaan. En de film over zijn leven, Bloed, zweet en tranen, is nóg echter. Ook daarbij heb ik gehuild. Voornamelijk om zijn jeugd, die zo heftig is. Als je dat ziet, kan je alleen maar dankbaar zijn. Oké, dan wás m'n vader af en toe dronken, dan wás hij af en toe een plaag, maar hij raakte me nooit met een vinger aan. En dat ging bij hem thuis echt anders. Tot en met seksueel misbruik. Als ik vroeger naakt uit de douche of uit bad kwam, ging hij met z'n rug naar me toe zitten. Ik mocht ook nooit bloot op zijn schoot zitten. Hij was daar zo bang voor. Als je die film ziet, valt alles op zijn plek, waarom hij was zoals hij was. We kunnen wel boos zijn omdat hij dronk, maar hoe moeilijk was het voor hem om met zichzelf te leven? We kunnen alleen maar medelijden met hem hebben. Hij heeft een ongelofelijk gevecht geleverd.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden