Paulien Cornelissein 150 woorden

Ik geloofde niet dat de doden wisten waar ik aan dacht, maar sloot niet uit dat men teleurgesteld zou zijn in mij

null Beeld

Tijdens de Dodenherdenking kun je de vogels horen vliegen. Ik weet, dit is een stadse ervaring. Als je op het platteland woont, is het normaal om het vlie-vlie-vlie van vleugels te horen. Zelf was ik een jaar of acht, toen ik tijdens die twee minuten stilte ineens duiven hoorde vliegen. Ik wilde het meteen uitschreeuwen: ‘Horen jullie dat?’

Ik hield me stil maar voelde me toch schuldig. Ik had misschien wel een volle minuut in verbijstering over die vleugelgeluiden doorgebracht, en nu was er nog maar weinig herdenktijd over. Ik geloofde niet dat de doden wisten waar ik aan dacht, maar ik sloot toch ook niet helemaal uit dat men teleurgesteld zou zijn in mij.

Eerlijk gezegd kost het me nog steeds moeite om tijdens de twee minuten niet afgeleid te raken door alles wat leeft en beweegt. Inmiddels denk ik dat ook dit bij herdenken hoort: dat je er soms moeite voor moet doen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden