Column EVA EN EDDY POSTHUMA DE BOER

Ik geloof in geen god, maar wel in de boeddhistische non van Netflix: Jeong Kwan

Het leven door de ogen van de Posthuma de Boers - een foto uit het rijke naoorlogse archief van vader Eddy, met een tekst van dochter Eva. In de moestuin van non Jeong Kwan.

Caracas 1983. Beeld Eddy Posthuma de Boer

Hoe graag ik ook zou willen, ik geloof in geen god. Ik geloof wel in Jeong Kwan, een boeddhistische non die zich aan mij openbaarde in een aflevering in de serie Chef’s Table.

Jeong Kwan is ontdekt door de Franse chef Eric Ripert, die zijn leven veranderde na hun ontmoeting. Ik begrijp dat. Ik wil mijn leven ook veranderen door Jeong Kwan, al ken ik haar alleen maar van Netflix.

Deze lichtvoetige, 60-jarige Zuid-Koreaanse kookt elke dag drie maaltijden voor alle monniken in het klooster waar ze woont. Dat doet ze met ingrediënten die ze zelf verbouwt. Kalm, glimlachend, en blakend van gezondheid verzamelt ze groenten en heilzame kruiden in een oasische moestuin, maakt ze kimchi in de keuken, dekt ze de tafels in de klooster-eetkamer en vouwt ze tegenover Boeddha de benen ineen om te mediteren. In de stilte die haar omringt, lijkt het of de meedogenloze werkelijkheid haar niet kan bereiken. Ze leeft intens en in volledige harmonie met zichzelf.

Ik denk dat Jeong Kwan in staat is haar hersens te besturen. Door Jeong Kwan geloof ik dat de mens dat kan. En wil ik dat ook.

Mijn bourgondische, Amsterdamse omstandigheden maken het lastig Kwans levenswijze exact na te bootsen, maar de intentie is er: alcohol drink ik vrijwel alleen nog in het weekend, mijn balkon kleurt groen van de kruidenplantjes en ik volg een meditatiecursus in een hoekpandje bij de Berlagebrug.

De lessen beginnen staand. Nadat we een kwartier met gesloten ogen naar het denderende verkeer op de Amsteldijk hebben geluisterd, is het de bedoeling dat ik zelf geluid maak en stampend en briesend mijn adem vrijlaat. Waarom wil ik dit, denk ik elke keer op dat moment, om de gedachte vervolgens voorbij te laten vliegen, zoals de meditatiejuf me leert.

Waarom wil ik dit, vliegt het onmiddellijk naar me terug. Waarom ben ik niet gelukkig genoeg, waarom valt het zwart me in duistere ochtenduren aan, hoe stop ik mijn gepieker over woorden, wissewasjes en de dood, die van mijn beste vriendin in het bijzonder? Een jaar geleden knapten haar hersens. Sindsdien ben ik niet meer bang voor mijn eigen eindigheid, alleen nog voor die van anderen. En zoek ik mijn heil bij Jeong Kwan op Netflix in een verwoede poging mijn hersens om de meedogenloze werkelijkheid heen te vouwen. 

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.