ColumnManon Spierenburg

‘Ik doe even mijn lenzen in, want dan kan ik je beter verstaan’

Fragment uit de illustratie die Douwe Dijkstra voor deze column maakte. Elke week wordt er een ander fragment getoond.Beeld Douwe Dijkstra

Auteur en scenarist Manon Spierenburg over hoe het steeds stiller wordt om haar heen. 

Zodra ik mijn ogen dichtdoe, hoor ik niks meer. Oké, dat is niet helemaal waar. Ik hoor voor 80 procent niks meer, aan allebei de kanten. Dat is niet altijd zo geweest. Toen ik geboren werd deed de audio het nog prima. Dat denk ik tenminste, want ik heb normaal leren praten. Daarom vergeten mensen ook constant dat ik niet hoor wat ze zeggen, want doof kun je niet zien.

Ik heb het ook heel lang niet in de gaten gehad. Wel merkte ik dat het sociaal niet zo lekker liep allemaal. Daar verbaasde ik me over, maar wie denkt er aan doof als je begin dertig bent? In het begin vermoedde ik iets op het autismespectrum. Je opgelaten voelen in gezelschap, sociale blunders, constante ongemakkelijkheid, ongepaste reacties. Klinkt als autisme. Dat schijnt vaker voor te komen trouwens. Dat mensen die de diagnose ‘autistisch’ krijgen eigenlijk bijna doof zijn en daardoor een beetje merkwaardig reageren. Want waar doof uiteindelijk op neerkomt, is dat je telkens verzeild raakt in gesprekken die totaal ontsporen en je geen idee hebt hoe dat komt. Waardoor je van de zenuwen de raarste dingen gaat zeggen en die vervolgens op de geschrokken non-verbale signalen van de gesprekspartner weer probeert te herstellen (volkomen kansloos natuurlijk) en zo elk lullig kletspraatje een equivalent wordt van een Dam tot Dam-loop.

‘Ik doe even mijn lenzen in, want dan kan ik je beter verstaan’, zei ik tegen een stomverbaasde redacteur die na het verschijnen van mijn debuutroman De Zeepfabriek belde of ik te porren was voor een column. Ik hoorde zelf ook hoe het klonk. Niet uit te leggen. Maar toch zou het nog zeker vijf jaar duren voordat ik tegenover de KNO-arts zat en een logische verklaring kreeg voor de sociale ramkoers van – laten we zeggen – de afgelopen twintig jaar.

Bijna doof. Ik wist op dat moment nog even niet of ik opgelucht moest zijn, of serieus in paniek moest raken.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden