column Sarah Sluimer

Ik besloot mijn kat Nino een geweldige kans op een doorbraak te bieden

vk

Een redacteur van een nieuw televisieprogramma vroeg me of mijn kat Nino in de leader kon komen opdraven. Hij zou het huisdier van Harm Edens spelen en worden opgezogen door een robotstofzuiger. Nino is een jaar oud, maar heeft een groeistoornis. Hij kijkt melancholisch en heeft een dikke, rode staart. Kortom: ik begreep het verzoek wel en besloot hem deze geweldige kans op een doorbraak te bieden. 

We werden met de auto opgehaald door Wendy van de productie. Ik stond al een poosje klaar. En direct nadat ik de deur voor haar opende werd ik overvallen door extreme lulligheid. Ik zag mezelf door haar ogen: hoogzwanger, met reismand en poezensnoepjes. Een kattenmoeder uit een middelgroot stadje, zenuwachtig voor de dag. 

Wendy bleek de aardigste vrouw ter wereld, zoals eigenlijk altijd het geval is bij mensen die achter de schermen bij de televisie werken. In de auto wist Nino binnen een minuut uit zijn gevangenis te ontsnappen. Hij bewoog zich vrijelijk om ons heen. Zijn nogal specifieke, klagerige stemgeluid vulde de ruimte. ‘Sterallures’, zei ik minder vlot dan ik wilde. En: ‘Hij is misschien toch meer geschikt voor de stomme film.’ Wendy vond alles geweldig.

We arriveerden bij de locatie: een grachtenpand op de Singel in Amsterdam. Harm Edens stond buiten te roken. ‘Ben je een lekker sigaretje aan het roken?’, zei Wendy. Eenmaal binnen zag ik dat ik helemaal onder de kattenharen zat. Mensen waren aardig voor me en prezen Nino’s gebrek aan verlegenheid en zijn uiterlijk. Harm zei dat hij een kattenfluisteraar is. Ik antwoordde: ‘Ja maar deze kat is heel dom. Of heel slim.’ Niet veel later zei ik dat om onverklaarbare reden nog eens, waarop Harm zei dat katten nooit dom zijn. 

Harm deed ook Herman van Veen na, niet onverdienstelijk moet ik zeggen. Ik zag mezelf al op het volgende verjaardagsfeest net iets te hard vertellen dat ik Harm Edens had ontmoet en dat het zo’n aardige man was, heel normaal gebleven ook. In de scène moest Nino langs Harm lopen. In twee takes was hij klaar. Hij had het geweldig gedaan. 

De situatie met de robotstofzuiger zouden ze met een knuffelbeest filmen, want anders was het zo zielig. Iemand stelde een kattencastingbureau voor, want talenten zoals hij waren schaars. Ik propte Nino terug in zijn tas. Ik moest nog even wachten voor we in de auto stapten, omdat Wendy en Harm onderling enorm veel plezier hadden. Ook dat is showbusiness. 

Eenmaal thuisgekomen zag ik mezelf in de spiegel in de hal. Rommelige knot, enorme buik. Nino wandelde ondertussen met parmantig draaiend kontje de trap op. Ik keek nog eens goed naar zijn elegante pootjes, de diepe kleur van zijn vacht.

Als alles mis zou lopen had ik in ieder geval nog dit appeltje voor de dorst.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden