Column Sarah Sluimer

Ik ben heus niet altijd een plezierig mens, maar zet me in een auto en ik ben de fondant op je taartje

Hoewel we onze auto pas een paar weken hebben, wentel ik me nu al zonder morren in de standaarduitwerpselen van het modale gezin met kleine kinderen. Lege flesjes yoghurtdrank, rozijnendoosjes en papieren broodzakjes ontsieren de gloednieuwe banken. Op andere gebieden overvalt de gezapigheid me eveneens als een zomerkoorts. Zo kan je me tegenwoordig geen groter plezier doen dan door me rond te rijden in diezelfde auto. Ik verzorg dan de muzikale omlijsting. Een ommetje Bloemendaal? Glenn Miller of een stukje Purcell. Ritje naar Den Haag? Wieteke van Dort. Een tochtje naar Den Bosch? Gerard van Maasakkers op repeat.

Ik laat niet alleen de stem van anderen de feestvreugde verhogen, ik bén ook het entertainment. Ik verander zodra we de straat uit zijn in een oude freule, tasje op schoot geklemd, die alles om zich heen met nogal wazige, doch welwillende blik beziet. ‘Kijk dat huis met die geglazuurde pannetjes, een pláátje.’ En: ‘Wat een schattig viaduct, zo met dat gras er op voor de diertjes.’ Ik herhaal ook veel, zegt mijn levensgezel en trouwe chauffeur. Een lommerrijk bospaadje waar we al een keer of twintig langs zijn gereden, wordt door mij steeds weer kirrend voor het eerst ontwaard.

En als ik een koe zie, zeg ik dat ik een koe zie, maar ik heb ooit gelezen dat mensen die dat niet doen psychopaten zijn. Kortom: ik ben heus niet altijd een plezierig mens, maar zet me in een auto en ik ben de fondant op je taartje.

En ik heb versterking gekregen. Sinds kort veegt de peuterzoon eerst wat ijsverpakkingen weg, nestelt zich daarna behaaglijk in zijn autostoel, de mollige beentjes vooruit, en voegt zich in woord en daad aan mijn zijde, alsof we twee beste vriendinnen op een Rijncruise zijn. Hij zingt een stukje Les Poppys, zoekt naar een laatste chipje in het frommelige zakje naast hem en onthaalt elke voorbijrazende trein met de extatische verbijstering die anderen voor het aanschouwen van het noorderlicht bewaren. ‘Kijk! Kijk!’ roepen we om het hardst en het liefst richting onze chauffeur, die van de weeromstuit helaas de laatste tijd wat bleekjes ziet.

De ritjes lijken ook wat korter te duren. En in de bochten moet ik mezelf vasthouden om niet in de stabiele zijligging terecht te komen. Toen ik vorige week even niet oplette vanwege dat enige pannekoekenhuis in de duinen, was Nat King Cole plotsklaps vervangen door een sportprogramma op de radio.

De laatste keer dat we eropuit gingen, stond hij bij de eerste veldbloemen die ik rustig benoemde op de rem, staarde lang naar me met de holle blik van een oorlogsveteraan en gooide toen een lege snoepwikkel naar mijn hoofd.

Zodra je toegeeft aan de kleine geneugten van de middenklasse, verandert je huwelijk in een vuilnisbelt, wil ik maar zeggen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden