Hoe is het daar? Marc van der Linden

‘Ik ben heel bang om te vallen, dat stamt uit de tijd dat ik dik was: als je dan valt, kun je niet meer overeind komen’

Marc van der Linden Beeld Helge Skodvin

De kunst van het vakantievieren volgens een bekendere Nederlander. Koningshuis­deskundige Marc van der Linden (49), gaat naar een Noors eilandje waar meer schapen wonen dan mensen.

Wat zie je nu?

‘Ik ben op de boot onderweg naar het Noorse eilandje Atløy en zie hoge bergen en fjorden, het is beeldschoon. En er is een ijskoude wind die van de gletsjers komt.’

Hoe kom je erop om daar naartoe te gaan?

‘De zus van mijn moeder werkte lang geleden op een cruiseschip en werd verliefd op de kapitein, die op het eiland woonde. Ze verhuisde van de stad naar een eiland met zestig bewoners en zesduizend schapen. Ze kregen drie zoons en een dochter. Iedere zomer gingen we er met mijn moeder naartoe. Dat was een enorme reis van drie dagen. Eenmaal op dat eiland was er echt niets te doen. Het is er in de zomer continu licht, en 330 dagen per jaar regent of sneeuwt het er. De helft van het eiland was van hen. En ze hadden ook nog andere eilandjes gekocht. Een eilandje kostte in die tijd 1.000 à 2.000 euro. Mijn moeders zus is inmiddels al jaren dood, maar ik ga nog altijd eens in de zoveel jaar langs. Kort, want ik hou het op dat eiland niet lang uit. Dat had ik vroeger al. Bij mijn oom hadden ze geen logeerkamer, dus dan sliep ik in de kelder waar de vis werd gedroogd. En het ligt gewoon niet lekker in die vislucht.’

Doe je nu je 120 kilo bent afgevallen andere dingen op vakantie? Ga je bijvoorbeeld eerder zwemmen?

‘Je kunt er prachtig zwemmen, maar ik heb heel slechte ogen en er liggen allemaal grote keien in dat water. En ik ben heel bang om te vallen. Dat stamt uit de tijd dat ik dik was. Als je dan valt, kun je niet meer overeind komen. Want als je zo zwaar bent, trek je het niet om dat hele gewicht op één knie naar boven te duwen. Toen ik op een avond ging pinnen ben ik gevallen. Het was stil op straat, ik heb daar wel een half uur op de grond gelegen. Ik durfde me niet omhoog te duwen op die knie en ik kon nergens iets vinden waaraan ik me kon optrekken. Uiteindelijk kwam er een vrouw van in de 80 met een rollator voorbij. Ze had een gebroken arm. Zij heeft die rollator vastgezet, en ik heb me er toen aan opgetrokken.’

Is het mentaal ook wennen om ineens zo’n ander postuur te hebben?

‘Ja. Als je dik bent denk je bij binnenkomst meteen grappen te moeten maken om mensen voor je in te nemen. Terwijl ik eigenlijk helemaal niet zo luidruchtig ben, stil zijn vind ik prettiger. Het wordt ook een tweede natuur om grappen te maken over je gewicht. Dan had ik het over de taille van Kate, en zei ik: nou, dames en heren, ik heb enkels gehad die dikker waren. In de homowereld is het ook niet heel makkelijk om dik te zijn. Als je daar te zwaar bent, krijg je je portie afwijzing wel. Soms op rare momenten. Juist toen ik 120 kilo was afgevallen, zei mijn vriend, inmiddels ex,  dat hij me lelijk vond. Het is nu al een paar keer gebeurd dat iemand zei: ‘Maar nu hangen al die vellen er.’’ 

Hoe kijk jij zelf naar andere mannen?

‘Ze hoeven geen sixpack te hebben, maar ze moeten niet dik zijn. Maximaal twee nekrolletjes, haha.’ 

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden