Column Arthur van Amerongen

Ik ben geen liefdadigheidsinstelling voor dilettantische fopschrijvers

Met het enige overgebleven lid van mijn Cercle ga ik de Hollandse bejaardentehuizen af. Kassa, kindje!

Ik had Tessa de Loo uitgenodigd voor een valentijnslunch in het restaurant van de Intermarché in Olhão. Tessa is een gewaardeerde collega en nog net zo aanstootgevend als in 1983, toen ze succesvol debuteerde met haar verhalenbundel De meisjes van de suikerwerkfabriek.

In het verleden schoven Gerrit Komrij en Heleen van Royen ook nog weleens aan bij deze jaarlijkse feestdis, maar mijn Association Cercle Littéraire des Écrivains Néerlandophones Exilés en Portugal is mettertijd wat uitgedund.

Ondanks het nijpende tekort aan leden blijft de ballotage loodzwaar, want ik ben geen liefdadigheidsinstelling voor dilettantische fopschrijvers.

Zo moest ik de gebroeders Koeman afwijzen omdat ik hun geautoriseerde autobiografie indrukwekkend vond, maar niet geschikt voor de Cercle. Bovendien leven ze maar één maand per jaar in de Algarve en al helemaal niet in ballingschap.

Tijdens het doornemen van de agendapunten vroeg Tessa bezorgd waarom ik zo pips zag. Ik vertelde dat ik in mijn hoedanigheid van nachtburgemeester van Olhão drie etmalen niet aan slapen was toegekomen, maar dat ik nog tijdens de lunch op wonderbaarlijke wijze zou recupereren.

Nadat we de invloed van de nouveau roman en met name van Alain Robbe-Grillet en Nathalie Sarraute op ons oeuvre hadden besproken, vroeg ik aan Tessa hoe het met haar schrijfcursus ging. 

‘Eens en nooit meer, quelle horreur! Je wilt niet weten wat voor ellende je daarmee in huis haalt, Tuurtje!’

Ik bekende Tessa dat ook ik ooit een schrijfcursus wilde organiseren, toen ik nog in een krakkemikkige boshut woonde en geen nagel had om aan mijn reet te krabben. Ongevraagd ontving ik stapels manuscripten van oudere dames. De wanhoop nabij dacht ik: die bitches ga ik eens lekker een poot uittrekken.

Maar ze wilden me slechts in natura betalen. Sindsdien verwijs ik de dames beleefd door naar de tweeweekse opleiding romancier/romancière van de Schrijversvakschool.

Tessa keek mij vertederd aan en zei: ‘Waarom gaan wij niet samen optreden, als een soort Beauty and the Beast? We werken alle Hollandse bejaardentehuizen in Spanje en Portugal af. Kassa, kindje!’

Ze ging druk bellen met haar impresario en riep na een half uur: ‘We hebben een optreden, Tuurtje! Op 3 april!’

Ooit volgde ik een week lang Adriaan van Dis en Connie Palmen op tournee door België. Zalen werden afgebroken en in Tongeren schonden omaatjes met paars haar de lichamelijke integriteit van de immens populaire Adriaan, die ontzet moest worden door de brandweer. Dat lot stond ook mij nu te wachten.

Beeld Gabriël Kousbroek
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden