ColumnThomas van Luyn

Ik ben cold turkey gestopt met het niet-roken

Thomas van Luyn Beeld
Thomas van Luyn

Dat roken heel heel prettig is, daar hoor je niemand over. Net zomin als dat je in het publieke debat weinig hoort over dat je van cocaïne heel vrolijk wordt, of dat 180 rijden echt kicken is. Terecht misschien, dat zijn niet de boodschappen die we hoeven uit te dragen, dat mag gevoeglijk bekend wezen, we hoeven alleen maar te herhalen dat je het echt, echt niet moet doen.

Boodschap ontvangen.

Nou is roken ook dom en gevaarlijk, maar het verschil met voorgaande stupiditeiten, is dat er wordt gedaan alsof roken alleen maar vies en verslavend is, en geen prettige werking zou hebben; dus waarom zou je je gezondheid op het spel zetten? Allen Carr, de grote rookafkickgoeroe, vergeleek een rookverslaving met het dragen van knellende schoenen, en het opsteken een sigaret met je voeten even lekker de ruimte geven. Boodschap: je kunt beter helemaal niet roken of geen knellende schoenen dragen, dan ga je ook niet snakken naar de opluchting van je genietmomentje.

Dat alles is leuk en aardig, maar het gaat helemaal voorbij aan het feit dat roken in tijden van stress fenomenaal werkt. Ik kan het weten, want ik heb een vreselijk stressproject dat snel af moet, en ik ben weer even begonnen met roken. Jazeker. Ik ben gewoon cold turkey gestopt met het niet-roken, naar de supermarkt gehuppeld en heb een sigaret opgestoken. Hij stelde niet teleur, want jongens, wat een geweldige drug is het. Als een oude vriend, die ik bel wanneer ik in de put zit, en meteen naar me toe komt rijden met thee en goede raad. Goed, het is wel even wennen dat alle pakjes zwart zijn en 85 euro per stuk kosten, maar verder is het nog steeds dezelfde vriendelijke, rustige, betrouwbare oude gabber.

Ik ga het nu gewoon even blijven doen, roken. Ik heb het vaker in mijn leven gedaan, en bof dat die korte perioden van intensief roken nooit tot een verslaving hebben geleid, en dat ik makkelijk weer stop, dus dat ik de vrijheid heb om te denken: ik ga even een weekje stevig roken, dan ben ik weer klaar. Dat is niet voor iedereen, dus ik raad het niet aan, maar voor mij werkt het. En hoe. Elke keer dat ik door de bomen het bos niet meer zie en helemaal wanhopig word over de werklast en denk het komt nooit meer goed en iedereen gaat me haten, steek ik er eentje op en hop, daar is die vriend weer. Hij zegt: Rustig knul, het valt allemaal wel mee, het zal zo’n vaart niet lopen, en zelfs als alles in de soep loopt overleef je dat ook wel weer, hier neem een kopje thee, zegt-ie, en ik weet dat hij gelijk heeft. Ineens zie ik weer vergezichten en mogelijkheden, en vraag ik me hoofdschuddend af hoe het kan dat ik zo gestresst kon raken over zoiets onbenulligs als werk. En de bijwerkingen zijn ook positief: dat roken moet natuurlijk stiekem, vanwege de kinderen, dus ik maak een wandelingetje. Mijn stappenteller ontploft haast van al die lichaamsbeweging die ik ineens krijg. En als ik thuiskom, moet ik de geur verbergen door meteen mijn tanden te poetsen, dus mijn gebit is schoner dan ooit.

Daar hoor je dus helemaal niemand over.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden