COLUMNAAF BRANDT CORSTIUS

Ik beleefde een internationale vakantie via mijn lievelingsinfluencer

In het Engels bestaat een prachtige term, en dat is living vicariously. Die valt niet in het Nederlands te vertalen; op Google vond ik ‘plaatsvervangend leven’, maar dat is het niet echt.

Living vicariously betekent dat je via de navertelde ervaringen van anderen een beetje hun leven leeft. Meestal gaat dit over avonturen. Je hebt bijvoorbeeld een vriend en die is helemaal in het rotsklimmen verzeild geraakt en vertelt daar fantastische verhalen over en stuurt je steeds doodenge foto’s van een klimschoen met stekels tegen een rotswand die loodrecht naar beneden gaat, en dan hoef jij dat allemaal zelf niet te beleven maar leef je dat leven toch een beetje. Via je vriend.

Ik ontdekte deze zomer dat ik deed aan vicarious vakantievieren. Ik wilde zelf niet in een vliegtuig, ik wilde eigenlijk ook niet naar het buitenland, maar aan de andere kant ook weer wel. Ondertussen beleefde ik een internationale vakantie via de Instagramberichten van Sophie Fontanel.

Over Sophie Fontanel, de vrouw met de mooiste naam ter wereld, heb ik al eens geschreven. Ze is mijn lievelingsinfluencer, een Franse modevrouw met een grote bos grijs haar, en ze weet haar vakanties ongelofelijk goed te brengen. Ze was op Hydra, een Grieks eiland.

Sophie sprong elke ochtend in de stralend blauwe zee en maakte daar een filmpje van, daarna ging ze stiekem aandoenlijke oude Griekse mannetjes op straat filmen, vervolgens dronk ze een aperitief op een dakterras met mensen die wisten hoe je een blouse met pofmouwen moet combineren met zwarte Birkenstocks, en dat fotografeerde ze. Aan het begin van haar vakantie, want dat is haar ritueel (ik weet te veel van deze vrouw), ging ze naar een sandalenwinkel op Hydra en daar kocht ze de perfecte Griekse sandalen. Zoiets waar de Griekse goden op zouden hebben gelopen als ze iets verfijnder waren geweest.

Van Sophie leerde ik het woord plouffe – dat betekent denk ik plons, en dat slaat dus op haar andere belangrijke vakantieritueel, dat ze elke ochtend bij precies het juiste rotsje van precies het juiste trappetje afdaalt en de zee in plouffet.

En ik plouffete in mijn hoofd met haar mee, en alles was mooi, en de dingen die normaal niet mooi zijn, zoals een lange, zweterige bootrit, of een goor restaurant met vieze moussaka, maakte ik niet mee, dat filmt en fotografeert Sophie niet.

Ik heb wel die Griekse sandalenwinkel een mail gestuurd. Triest, ik weet het. Ik deed het in de hoop mijn fantasievakantie tot waarheid te maken, maar het werd te ingewikkeld, met je voeten opmeten en wachten tot de Griekse sandalenmaakster tijd had, en portokosten en dat je het niet kon terugsturen. Want dat is het echte leven.

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden