hoe is het daar? bob fosko in Frankrijk

Iedereen is lief voor Bob Fosko; in het ergste geval is dit zijn laatste zomer

Beeld Marco Tiberio

De kunst van het vakantievieren volgens een bekendere Nederlander. Zanger Bob Fosko (63 jaar, echte naam: Geert Timmers) van De Raggende Manne viert in Frankrijk misschien wel zijn laatste vakantie vanwege zijn uitgezaaide slokdarmkanker.

Hoe zitten jullie erbij?

‘Ik ben hier met Vera, mijn vrouw, en twee van mijn kinderen en hun kinderen. We hebben hier een huis waar we al zestien jaar komen. Maar dit is onze laatste vakantie hier, we hebben het huis verkocht. We hebben een goede opbrengst gekregen en dat geld kunnen we in deze periode wel gebruiken. Mijn leven is op dit moment natuurlijk heel onzeker, in de zin dat ik niet weet hoe lang ik nog heb. Vorige week is mijn slokdarm bestraald en dat lijkt nu een klein beetje te werken, maar het komt sowieso weer terug. Na de vakantie begin ik aan een nieuwe serie chemo om te kijken of die aanslaat. De vorige heeft wel even gewerkt, tot de tumoren resistent werden.’

Hoe gaat het nu met slikken?

‘Dat gaat ietsjes beter. Vlak voordat ik met de bestraling begon werd dat een beetje penibel, ik moest steeds meer mijn toevlucht nemen tot van die flesjes van Nutricia, dat zijn een soort eiwit-calorieënbommetjes waarmee je in ieder geval op gewicht blijft. Lekker eten was er niet bij, dat was met de chemo ook al een beetje ingewikkeld doordat mijn smaak verdween. Nu voel ik me redelijk optimaal. Al weet ik dat dat tijdelijk is. Ik hoop dat ik tot de chemo volop kan genieten, en dat doe ik dus ook. Het is hartstikke leuk met de kleinkinderen en de kinderen hier. En dat hele afscheid nemen van het huis kost Vera en mij helemaal geen moeite. We hebben er wel heel hard aan gewerkt en er ontzettend veel leuke dingen meegemaakt, maar ja, zoals alles is dit ook tijdelijk in het leven, haha.’

Is het anders vakantie vieren nu dit misschien wel je laatste vakantie is?

‘Dat denk ik wel, ja. Ik had ook wel een beetje melancholieke gevoelens toen we hier naartoe reden, omdat ik weet dat het gewoon... ja, binnenkort toch wel afgelopen is. Voor wat er allemaal met mij gaat gebeuren, ben ik niet zo bang. Maar ik realiseer me wel dat ik afscheid moet nemen van mensen die me dierbaar zijn, en vice versa. Maar ze zijn allemaal hartstikke lief voor me dus ik ben eigenlijk voornamelijk heel opgewekt en blij. We doen allemaal leuke dingen, gaan samen eten en eten maken, de barbecue aansteken, dus het is allemaal tof. Er hangt hier ook helemaal geen vervelende nare sfeer. De gesprekken gaan er ook niet zozeer over, ik maak er alleen weleens grapjes over.’

Is je bewustzijn nu anders? Dat je bijvoorbeeld eerder een vogel hoort fluiten of een cherrytomaat beter proeft?

‘Haha, op zich is dat niet zoveel anders. Ik denk dat ik al mijn hele leven zo in het leven heb gestaan. Ik was me altijd al heel bewust van die momenten en heb echt willen genieten van het leven. Vera heeft het boekje van de overleden filosoof René Gude gekocht. Daarin zegt hij: je moet je leven op zo’n manier leven dat het einde acceptabel is. Je investeert je hele leven als het ware in een goed einde, wanneer het ook moge komen. Dat is precies wat ik altijd heb gedaan. Ik heb het niet laten liggen. Volgens mij is dat ook de reden dat ik er vrij rustig onder ben en me niet naar of depressief voel. Ik laat het een beetje op me afkomen en zie wel hoe het loopt. Maar ik hoop het nog wel eventjes vol te houden. Al is het alleen maar om mijn kleinkinderen nog een tijdje mee te maken. De jongste die hier nu in Frankrijk is, is 3 maanden. Ik zei tegen mijn dochter: ik zou het toch wel heel leuk vinden als ik hem nog zie lopen.’

Heb je de neiging om nog snel van alles uit de Franse keuken te proeven voordat je na de vakantie weer aan de chemo moet en je smaak weer verdwijnt?

‘Ik ben wel lekker aan het eten, ja. Oesters en slakken uit de oven vind ik heel erg lekker. Dus we gaan vanmiddag naar een restaurant om allemaal van die lekkere specialiteiten te eten.’

En dan nog even een duik nemen in het zwembad?

‘Ik heb niet echt de behoefte om een plons te nemen. Al zie ik er wel weer een beetje aardig uit, want ik ben 10 kilo afgevallen. Dus ik hoef me niet meer te schamen in mijn zwembroek, haha.’

Gijs Groenteman gaat in onze illustere archiefkast in gesprek met mensen die hem hebben verwonderd. Rapper Pepijn Lanen, schrijver Paulien Cornelisse en kunsthandelaar Jan Six passeerden al de revue.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden