Interview Lust & Liefde

Hoewel er niets ongepasts had plaatsgevonden, begreep ik intuïtief dat ik over deze ontmoeting op kantoor beter kon zwijgen

Beeld Saša Ostoja

Steeds verder ging het tussen Kaja (28) en haar baas. ‘We waanden ons vorsten in een ministaatje’.

‘Hij had geweldige kuiltjes in zijn wangen, hij was mijn baas en hij gaf me regelmatig een lift naar huis. Tijdens die ritten was niets van spanning te merken. Hij was 50 en getrouwd en zelf zat ik in een – kwijnende, maar toch –  relatie. Op een vrijdag vroeg hij: zullen we straks wat gaan drinken en ik vond: waarom niet? Hij nam me mee naar een gelegenheid in de buurt, zo’n plek waar je alle kanten mee op kunt, zakelijk en privé, waar allerlei soorten mensen komen. We zaten nog niet of we braken al pratend meteen door de oppervlakte, een dun laagje ijs dat het krakend begeeft onder het minste gewicht. Ik vroeg hem naar zijn gezin en zonder schroom vertelde hij over zijn huwelijk van dertig jaar. Niet om te klagen, net zo min als ik klaagde over mijn vriend, het was meer dat we ons intens verheugden over het plotselinge feit dat we in elkaar iemand vonden die kon luisteren en die het begreep. Na afloop zette hij me op de tram en hoewel er niets ongepasts had plaatsgevonden, begreep ik intuïtief dat ik over deze ontmoeting op kantoor beter kon zwijgen. De hele week werkten we samen zonder een enkele toespeling, en tegen de tijd dat het vrijdag werd, betrapte ik me erop dat ik hoopte dat hij me weer zou meevragen. Dat deed hij. We zeiden tegen elkaar dat we hiermee een grens over gingen, dat we elkaar te vaak begonnen te zien. Maar ik dacht: wat doen we verkeerd? Er gebeurt immers niks anders dan samen wat drinken? Mijn rationele hoofd gaf er welwillend een onschuldige draai aan.

Aan het einde van onze derde vrijdagborrel ging hij afrekenen. Hij zei: we moeten dit niet uit de hand laten lopen, en ik was het met hem eens. Als dit onze laatste ontmoeting zou zijn geweest, had ik het geen probleem gevonden. Ik heb wel vaker dat ik iemand een tijdje heel leuk vind, maar dat ebt dan even snel weer weg. Ik antwoordde: prima, dan blijft het wat het is. Maar toen hij terugkwam en weer naast me op de bank schoof, kuste hij me op mijn wang en meteen daarna op mijn mond. Ik voelde de zachtheid ervan, die gevaarlijk vertrouwd leek. Nu was er geen mogelijkheid meer om wat we in korte tijd hadden laten ontstaan af te doen als kameraadschap. Ik was verliefd aan het worden. Toch had ik me zelfs toen nog, na die eerste kus, zonder schade kunnen terugtrekken. Hoewel het zoenen zonder tanden- of neusbotsing was verlopen, alsof we nooit iets anders hadden gedaan, had ik op dat moment nog makkelijk kunnen beslissen dat dit een mooie herinnering met een open einde moest blijven. Misschien klinkt het wat dommig, maar het ergst vond ik dat ik me de volgende dag niet schuldig voelde. Niet lang daarna begonnen we ook af te spreken in de weekenden en daarna in een hotel: de eerste keren dat we onze ontmoetingen niet konden goedpraten met werk. Dit is problemen opzoeken, zei een van ons. Ja, zei de ander. Er ontstonden twee aparte realiteiten. Of beter: drie. Een van ons samen, een samen op het werk, en een allebei apart met onze vrienden en geliefden. Het was niet dat we onze ogen sloten voor onze morele afkalving, het was niet dat we ons jubelend lieten meeslepen met pathetische gevoelens en ach en wee riepen over wat ons nu toch overkwam. Nee, wat er aan de hand was, was dit: in ons verliefde optimisme waren we er oprecht van overtuigd dat we deze nieuwe liefde gemakkelijk los konden zien van de rest van ons leven. Zolang we het maar onder ons hielden, had niemand er last van. De geheime ontmoetingen aan de waterkant waarbij we het hoge gras platsloegen tot een groen bed met baldakijnen van riet, de wandelingen door druipende bossen, de hotelafspraakjes: dat was ons universum. En wie deden we er kwaad mee? Telkens als we dat afgesloten universum uitbreidden met weer een gedeeld privilege zeiden we: nu is het einde zoek. Dan antwoordde de ander: ja, dat is zo, als dit ooit uitkomt zijn er alleen maar verliezers.

En toch gingen we door. We waanden ons als vorsten in een ministaatje waarin wij de wetten bepaalden. Iedere beslissing en elke muizenis deelden we met elkaar. Live, telefonisch of per app. Mijn kwijnende relatie ging al vrij snel uit na die eerste zoen met mijn baas, maar de mogelijkheid als stel verder te gaan hebben we door het leeftijdsverschil, maar ook met het oog op andere betrokkenen als zijn gezin, nooit serieus overwogen. Twee jaar na die eerste borrel heb ik inmiddels ander werk, maar we zien elkaar nog steeds. Behalve onze twee allerbeste vrienden weet niemand van ons. Iedereen ziet me als vrijgezel voor wie het hoog tijd wordt zich te settelen. Zeg, heb je nog een leuke man ontmoet, vroeg mijn moeder vorig weekend nog. Maar ik sta niet open voor mannen. De parallelle wereld met deze man overschaduwt steeds meer de eigenlijke wereld waar ik uit voortkom en waar ik misschien wel hoor. Verdriet om de beperkingen van deze verhouding die nooit naar een leven bovengronds op te rekken zijn, is er niet echt. Als ik huil is dat omdat ik zo gelukkig ben. Wel voeren we regelmatig gesprekken over de toekomst. Dan zegt hij: dit is de leeftijd waarop je een gezin moet stichten, blijf niet bij mij hangen, kies voor jezelf. Maar ook al fantaseren we soms over gezamenlijke kinderen, op een of andere manier lijkt mijn behoefte me voort te planten kleiner geworden sinds ik hem ken. Het liefst zou ik willen dat dit eeuwig zo kan voortduren. Iets in mij weerhoudt mij al mijn leven lang de liefde te concretiseren in iets plooibaars met gezamenlijke vrienden, een gezin. Deze intense exclusiviteit is perfect. Voor zo lang het duurt. Want er komt een moment dat we worden gezien, en wat dan?’

Op verzoek van de geïnterviewde is de naam Kaja gefingeerd. Ook geïnterviewd worden? Iedereen wordt uitgenodigd te reageren, nadrukkelijk ook mensen met een niet-Nederlandse achtergrond. Mail een korte toelichting naar lust@volkskrant.nl

Op 14 februari, Valentijnsdag, presenteert de maker van deze rubriek, Corine Koole, een avond met verhalen over liefde en kunst in museum het Mauritshuis in Den Haag. Aanvang 18.15 uur. Info en kaarten: mauritshuis.nl/maurits.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.