Hoewel boer Arnoud (1927) een been mist, blijft hij op zijn boerderij wonen

Boer Arnoud verloor zijn been, maar behield de dagelijkse ronde langs zijn dieren. Fotograaf Maikel Samuels legde zijn routine vast.

null Beeld Maikel Samuels
Beeld Maikel Samuels

Boer Arnoud van Drunen (1927, Elshout) is een man van routine. Hij wordt vroeg wakker, eet 's ochtends brood met roomboter en suiker, maakt tweemaal daags een voederrondje over zijn erf en spelt daarna het Brabants Dagblad.

Nooit had hij een vrouw of kinderen. Boer Arnoud was hoogstens getrouwd met zijn boerderij. Vroeger had hij veel meer beesten dan de twee koeien, het paard, de vijf kippen en de twee poezen die er nu rondlopen. Maar hij raakte wel meer kwijt door de jaren heen. Zijn linkerbeen, bijvoorbeeld.

Fotograaf Maikel Samuels, die met deze serie de tweede prijs won in de Zilveren Camera-categorie cultuur en entertainment, kwam Van Drunen drie jaar geleden op het spoor toen hij werkte aan een boek over oude Brabantse boeren. In de straat van zijn schoonouders woonde een agrariër van achter in de tachtig met één been.

null Beeld Maikel Samuels
Beeld Maikel Samuels

Nooit naar een verzorgingstehuis

Zeven jaar geleden kreeg de man een wond onder zijn voet, die uitgroeide tot kloof en even later zijn hele been zwart maakte. Het been moest er af, maar boer Arnoud wilde door. Naar een verzorgingstehuis? Dat nooit.

En dus hield hij vast aan zijn routine. 'Zeven dagen per week, 365 dagen per jaar; al zijn dagen zien er hetzelfde uit', zegt Samuels. Heel soms moet hij naar het ziekenhuis en als er iemand in de straat vijftig jaar getrouwd is, gaat hij misschien naar het plaatselijke feestzaaltje. Voor iets anders komt hij zijn erf niet af. Hij is er gelukkig.

Sinds het beengedoe is zijn routine overigens wel veranderd. Vroeger stond Arnoud op zodra hij zijn ogen opende, tegenwoordig moet hij wachten op de thuishulp. Afhankelijk van zijn plek in het dagelijkse rondje van de verpleegster, wordt hij ergens tussen 7 en 11 uur uit bed gehaald. Het kan dus gebeuren dat hij al een paar uur naar het plafond tuurt voor zijn dag daadwerkelijk begint. Niet dat hij daarover klaagt. Het is zoals het is, zegt Arnoud.

null Beeld Maikel Samuels
Beeld Maikel Samuels
null Beeld Maikel Samuels
Beeld Maikel Samuels

Rituelen

Anderen verzorgen hem inmiddels, maar zijn dieren verzorgt hij nog altijd zelf. Het duurt allemaal wat langer, maar zijn dagelijkse rondje moet en zal rond. 'Bij sneeuw gaat het stapvoets', zegt Samuels. 'In slowmotion bijna, maar hij douwt gewoon door. Hij ploetert. Het is een prachtig tafereel om te zien.' Er is een foto waarop boer Arnoud voorop scharrelt, gevolgd door eerst de haan en daarna alle kippen. Alsof hij een processie leidt waarbij alle deelnemers het belang inzien van een juiste uitvoering van dit ritueel.

Boer Arnoud is een gelovig man. Hij gaat niet naar de kerk - dat is te moeilijk met zijn prothese. Maar dankzij het geloof is hij niet bovengemiddeld bang voor de dood. Nee, boer Arnoud vreest iets anders. Het is de angst, hoewel nooit expliciet uitgesproken, om zijn mobiliteit te verliezen. Want wat moet zijn boerderij zonder hem? En vooral: wat moet hij zonder zijn boerderij? Een verzorgingshuis zonder dagelijkse ronde? Nee. Boer Arnoud is een been kwijt, en voorlopig vindt hij dat meer dan genoeg.

De winnende foto's van de Zilveren Camera zijn te zien in Fotomuseum Den Haag (t/m 8 maart), Stadhuis Hengelo (16 t/m 25 maart), CBK Assen (21 maart t/m 3 mei), Museum Hilversum (17 juni t/m 8 juli), Grote Kerk Naarden (31 juli t/m 23 augustus) en CBK Schiedam (oktober/november). Bekijk het overzicht hier.

null Beeld Maikel Samuels
Beeld Maikel Samuels
null Beeld Maikel Samuels
Beeld Maikel Samuels
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden