Interview Oliver Heldens

Hoe werd dj Oliver Heldens, een schuchtere jongen uit Capelle aan den IJssel zó snel zó groot?

Oliver Heldens in zijn ouderlijk huis, in Capelle aan den IJssel. Beeld Daniel Cohen

Vijf jaar geleden waren verslaggever Robert van Gijssel en fotograaf Daniel Cohen met dj en producer Oliver Heldens op Ibiza. Sindsdien is Heldens uitgegroeid tot een megaster in de dance. Nu spreken we hem weer. 

Een vooruitziende blik? Een feilloos gevoel voor de laatste ontwikkelingen in de dance? Nee, die eer durven we niet op te eisen. Maar toch hadden we vijf jaar geleden een mooi verhaal te pakken toen we de jonge Nederlandse dj Oliver Heldens volgden bij zijn eerste rondje over het Spaanse dance-eiland Ibiza.

Heldens was een broekie, hij was amper uit zijn schoolexamens gerold. En min of meer per ongeluk scoorde hij een dikke hit met zijn single Gecko, een opgewekte en puntige houseplaat die direct doorstootte naar nummer 1 in vele hitlijsten, waaronder die van het Verenigd Koninkrijk en Litouwen. 

Dus kon Heldens in 2014 zijn koffers pakken: op naar Ibiza. Hij had nét de biergerechtigde leeftijd bereikt en kon dj-sets afdraaien in de grootste dancezalen van het eiland, waaronder de illustere club Amnesia.

Daar wilden we bij zijn, als verslaggever en fotograaf. Heldens was een typisch Nederlands succesverhaal in de dance. Zo’n gastje dat met een memorystick in de broekzak de hele wereld plat speelde. We wilden weleens zien hoe dat avontuur begon en of het wel gezond was, die razendsnelle carrière op zo jonge leeftijd.

Heel eerlijk: we hadden toen niet het idee met een supernova op pad te zijn, een ontploffende dance-ster. Heldens was een doodnormale en wat schuchtere schooljongen die ook gewoon maar deed wat van hem werd gevraagd. We moesten nog maar zien of een dj met zo’n nuchtere attitude ook echt een klapper zou worden in de competitieve dance-wereld.

Maar verdomd. Heldens werd een ster. Tot onze verbazing zagen we de dj en producer in een rechte lijn omhoog schieten, direct na dat tripje Ibiza. Hij stond als een van de weinige Nederlanders op de Amerikaanse popfestivals Coachella en Lollapalooza en op het hoofdpodium van het Belgische Tomorrowland

Hij scheurde van continent naar continent en vouwde heel Europa op in zijn broekzak.

Volle agenda

Als we nogmaals met Heldens afspreken om zijn vijfjarig dance-jubileum en een mooie ADE-show in de Paradiso voor te beschouwen, en bovendien terug te blikken op dat Ibiza-verhaal, wandelen we eerst even door die bizar volle agenda. ‘Ik ben het wat rustiger aan gaan doen de laatste jaren’, zegt de inmiddels 24-jarige Heldens, die net uit de Amerikaanse staat Arizona is komen overvliegen. ‘De eerste jaren, vlak na die optredens op Ibiza, deed ik bijna tweehonderd shows per jaar. Ik had toen ook het gevoel dat ik die allemaal moest doen, als doorbrekende artiest. Ik wilde bijzondere plekken en festivals afvinken, zo van: ik móét ze allemaal gedaan hebben. Daarna kon ik er wat relaxter naar kijken. Kon ik ook eens iets afslaan, met het idee: ik heb er al gestaan, ik sla een keer over.’

We spreken Heldens in het huis van zijn moeder, in Capelle aan den IJssel. Koffie en een koekje, een iets andere ambiance dan vijf jaar geleden tussen de feestgangers op Ibiza. Heldens groeide op in Capelle en het ouderlijk huis is een rustpunt in zijn leven, zegt hij. ‘Ik heb een eigen appartement in Amsterdam, maar als ik terugkom van buitenlandse shows, ga ik toch meestal direct naar Capelle. Gezellig, thuis.’ 

Het is een van de verklaringen voor Heldens’ succes, en voor het feit dat hij in die vijf jaar niet is bezweken aan werkdruk of een burn-out. ‘Ik heb een manier gevonden om het werk te combineren met privé- en familieleven’, zegt Heldens. ‘In Capelle kan ik lekker werken in mijn studio, in mijn oude slaapkamer. Ik spreek nog af met vrienden van vroeger.’

Hij kent de gevaren van de beruchte dance-burn-out, en de druk waaronder bijvoorbeeld de Zweedse dj Avicii is bezweken, die in april vorig jaar op 28-jarige leeftijd overleed. ‘Ik zie dat wel om mij heen hoor, bij collega’s. Veel dj’s kunnen zich eenzaam voelen als ze op reis zijn. Als ze na de euforie van een show ineens alleen op hun hotelkamer zitten en weer dat vliegtuig in moeten.’ Heldens werkt jaarlijks nog steeds meer dan honderd optredens af en hij bereikt daarmee meer dan 2 miljoen man dancepubliek, maar hij voelt zich bij die arbeidsomstandigheden als een vis in het water. ‘Eigenlijk al vanaf de eerste keren dat ik optrad. Toen op Ibiza, waar jullie bij waren al. Ik ging het podium en merkte dat er een rust over me kwam. Ik was op mijn plek terecht gekomen. Eerlijk gezegd had ik meer stress ervaren op school dan op een podium in de Amnesia, voor duizenden mensen. Ik ben daarna nooit meer nerveus geweest voor optredens. Avicii was dat wel, het lag hem niet. Hij moest drinken voor hij een podium opging, om moed te verzamelen. Dat is hem fataal geworden.’

Eenzaam voelt Heldens zich niet, op die eeuwige hotelkamer. ‘Als kind al vond ik het fijn om alleen te zijn. Ik kon goed alleen spelen. Ik vind nog steeds fijn om op mezelf te zijn. Als ik alleen op mijn hotelkamer zit, klap ik de laptop open. Ik ga wat muziek maken, er komen altijd ideeën.’

Zijn innerlijke rust en gestaag doorstromende creativiteit zijn belangrijke succesfactoren. Zijn muziek doet het nog altijd goed, ook doordat Heldens zich met zijn tracks listig tussen clubcultuur en toegankelijke popmuziek beweegt. ‘Ik heb veel aan mijn vader te danken. Hij speelde keyboard en hij hield van jazz en soul, van klassieke popmuziek maar ook van gekke geluiden en synthesizers. Hij vond het ook leuk om naar techno te luisteren. Dus al die muziek kwam bij mij terecht. Ik was erg geïnteresseerd in house maar ik leerde ook disco en funk kennen. Die ben ik gaan gebruiken in mijn muziek.’

Heldens in 2014 op Ibiza met fans. Beeld Daniel Cohen

Veelzijdigheid 

Heldens’ muziek is veelzijdig, en daarom wordt hij gevraagd voor zowel dancefestivals en clubshows als grote popfestivals. ‘Op Coachella of festival Lollapalooza vinden ze het leuk om na heel veel popbands ook een wat toegankelijker dance-act te programmeren. Terwijl ik ook best stevige house en techno draai. Vanaf het begin wordt van mij gezegd dat ik een brug heb gebouwd tussen mainstream en underground. Dat is kennelijk een luxe positie, want de hele dance is diverser geworden de afgelopen jaren. De hokjesgeest is verdwenen.’

En Heldens heeft met zijn soepele dancetracks én zijn wekelijkse radioshow Heldeep een mondiaal publiek aan zich gebonden, onder wie ook de legendarische producent en gitarist Nile Rodgers. ‘Ik had hem al eens ontmoet op het Amsterdam Dance Event. Hij is natuurlijk een held van mij, iemand die aan de basis heeft gestaan van de dancemuziek en die eigenlijk nooit gedateerd is geworden. En ineens zocht Rodgers contact met mij, hij vroeg of ik een remix wilde maken van de klassieker Le Freak. En daarna of ik naar de Abbey Road-studio’s in Londen wilde komen, om met hem muziek te maken. We hadden duidelijk een creatieve klik.’ En daaruit vloeide zes maanden geleden de zomerse houseplaat Summer Lover, mét funky gitaartjes:

En zo werd Heldens een echt voorname dj, misschien wel de laatste Nederlandse house-ster uit de dancebubbel. Na Heldens is eigenlijk niet één dj, man of vrouw, nog zó snel zó groot geworden, zoals zijn voorgangers Tiësto, Armin van Buuren, Afrojack of Martin Garrix. ‘Ik heb mij nooit echt een typisch Nederlandse dj gevoeld, maar het klopt wel dat de concurrentie in het buitenland groter is geworden, omdat de dance in de Verenigde Staten is ontploft. Maar het is niet zo dat Nederlandse dj’s in de afgelopen decennia heel makkelijk groot konden worden, denk ik. Omdat de dance bij ons zo belangrijk en goed georganiseerd was, was de concurrentie in Nederland juist ook gigantisch. Het is een misverstand te denken dat het voor ons, dankzij de dancehype, vanzelf is gegaan.’

Oliver Heldens. Beeld Daniel Cohen

Heldens werd in vijf jaar tijd volwassen in de dance. Een onverbiddelijk hoogtepunt? ‘Toch dat optreden op Coachella, in 2015. Toen ik zag dat de dancetent een halfuur voor mijn show ramvol liep.’ Mindere ervaringen? ‘Eigenlijk alleen die keer dat ik een glazen bierfles naar mijn hoofd gesmeten kreeg in Amerika, bij een nieuwjaarsfeest. Dat vond ik heel eng, dat iemand mij echt wilde verwonden. Ik trok het me erg aan, dacht even dat het aan mijn muziek lag. Later bleek dat die jongen ook flessen naar andere artiesten had gegooid. Heel naar.’

Maar het allermooist vindt Heldens de ontboezemingen van zijn fans, die hem toevertrouwen dat zijn muziek belangrijk is in hun leven en ze soms zelfs door moeilijke periodes sleept. ‘Toen ik dat voor het eerst van iemand hoorde, dacht ik: het zal wel wat overdreven zijn, het zijn ook vaak Amerikanen die dat zeggen. Maar het gebeurde daarna vaker. Dan zit er misschien toch wel wat in? Ik vind het in ieder geval enorm motiverend.’

Oliver Heldens geeft woensdag, op de openingsdag van het Amsterdam Dance Event, een show in de Amsterdamse Paradiso getiteld: Oliver Heldens & Friends, met optredens van onder anderen Generik en Hayden James.

Lees verder: 

Op pad met de draaiende Hollander, de reportage van vijf jaar geleden

Het verhaal van Avicii, nog zo'n jongen die razendsnel groot werd, schudde de dancewereld wakker, maar voor hemzelf kwam de hulp te laat.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden