Column Aaf Brandt Corstius

Hoe we vroeger Koninginnedag doorbrachten − zonder een mobiele telefoon om te vragen waar de ander is

Er zijn weinig momenten waarop je zo goed merkt dat de wereld is veranderd als op Koningsdag. Optisch lijkt het al eeuwen hetzelfde: mensen met een vlag op hun wang die op een kleedje zitten waarop drie oude boeken, zeven gebutste knikkers en een kale Barbie liggen.

Dat is Koningsdag, maar wat er veranderd is – behalve dat het vroeger Koninginnedag was – is dat mensen nu mobiele telefoons hebben waarmee ze aan elkaar kunnen vragen waar ze zijn.

Mag ik even de situatie schetsen die vroeger rond 10 uur ’s avonds op de avond vóór Koninginnedag begon? Want dan ging je uit, want je was nog maar twintig, dus je moest naar een disco. Je trok je harige oranje truitje aan, en daarna fietste je naar het huis van een vriendin met wie je afgesproken had. Zij wist dat je zou komen, en zat keurig op je te wachten. Tot zover was alles overzichtelijk.

In de disco zou er nog een vriendin bij komen, maar je wist niet precies waar die was, dus liep je met je vriendin vele rondjes door het gebouw. Nog even kijken bij de garderobe, en bij de wc’s. Even kijken in de lange rij buiten. Na een hele tijd werd de vriendin gevonden.

Maar zij had afgesproken met een groepje mensen, en die zouden om 2 uur ’s nachts op het Leidseplein staan. Ze stonden natuurlijk niet om 2 uur ’s nachts op het Leidseplein, dus werden er vele rondjes om het Leidseplein gelopen tot je elkaar allemaal had gevonden. Dan was het 3 uur.

De volgende dag zou je mensen treffen in het park. Maar ‘het park’ en ‘mensen’ zijn brede begrippen, dus liep je honderd rondjes door het park, en dan vond je sommige mensen pas. Maar een van die mensen was natuurlijk verliefd geworden op een jongen die verder niemand kende, dat was de nacht ervoor gebeurd, en die jongen moest ook gevonden worden, maar die voer nu in een bootje over een gracht. Dus moest er bij een café bij de gracht gewacht worden.

Inmiddels was iedereen heel moe, want je had een grote rugzak bij je met alle kleren en boeken die je bij diverse kleedjes had gekocht. Marie Kondo bestond nog niet.

Die jongen op wie die ene vriendin verliefd geworden was, kwam niet, er werd gehuild en toen ging die ene vriendin naar de wc om haar lipgloss weer goed te doen, maar ze kwam niet terug, dus het café in om te zoeken naar die vriendin. Maar het terras was heel druk, het café nog drukker, en de wc’s nog drukker.

Gelukkig was het snel daarna 4 mei: dan wist je hoe laat je waar moest zijn, en ook wanneer het weer klaar was.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden