Column Aaf Brandt Corstius

Hoe overleef ik het voetbalcircus als WK-weduwe?

Ik ben nu al weken een WK-weduwe. Een WK-weduwe is iemand van het vrouwelijk geslacht die stuurs op haar telefoon zit te scrollen terwijl andere gezinsleden extatisch naar het WK kijken. Althans, dat is de officiële definitie van een WK-weduwe, maar ik heb, vier jaar ouder en wijzer sinds het vorige WK, dit jaar mijn weduwschap positiever opgevat.

Ten eerste scroll ik minder. Natuurlijk is het, als het Grote Scherm permanent bezet is door voetbal, aanlokkelijk om op het Kleine Scherm permanent naar domme plaatjes op Instagram te kijken. Maar dat moet je niet doen, want daar word je depressief van. Dat is niet wetenschappelijk aangetoond of misschien juist wel; in mijn geval is het zo.

Dus: boeken lezen. Tijdens het WK. Dat heb ik gedaan, ik knal door vele boeken heen en ben nu een brievenboek van Annie M.G. Schmidt aan het lezen. Daar knap ik van op.

Verder heb ik bedacht dat ik gedoseerd ga meeleven. Ik ga niet de hele tijd actief meeroepen van ‘mooie corner’ – de details laat ik aan me voorbijgaan. Maar als er een goal wordt gemaakt (feitelijk het enige belangrijke moment in een wedstrijd, dat kan ik u vertellen), dan zeg ik: ‘Wat? Wat? Wat is er gebeurd? Oooooh ja, dat is een mooie.’ En dan kijken mijn man, mijn zoon en mijn stiefzoon elkaar aan met een blik van: ‘Whoa, ze heeft er inmiddels echt verstand van.’ Soms zeggen ze het ook: ‘Whoa, je hebt er inmiddels echt verstand van.’ En dan maak ik een bescheiden wegwerpgebaar en ga weer in mijn boek lezen.

Om mezelf niet te veel weg te cijferen, laat ik op sommige momenten ook zien dat voetbal me echt niet boeit. Zo ben ik altijd onmiddellijk na de wedstrijd de eindstand vergeten, en wie er heeft gewonnen. Ik weet ook niet welk land er nog in zit en welk land er uit is. Ik weet wel altijd wat voor schoenen Hugo Borst aanhad in het napraatprogramma. Eerst had hij heel lang een soort turnschoentjes aan: lederen pantoffeltjes zonder sokken. Daarna stapte hij over op de cowboylaars. Uren kan ik besteden aan de vraag wat ik erger vind.

Sowieso kan ik uren besteden aan overpeinzen waarom voetbalanalisten zelden sokken dragen. Is het zo warm in die studio? Hebben ze gespierde enkels die ze willen laten zien? Is dit in, in Hilversum? Er zit één jongen tussen, Pieter Zwart, een ‘voetbalanalist nieuwe stijl’ – dat wil zeggen dat hij zijn observaties op statistieken en cijfers baseert in plaats van op willekeurige ingevingen en testosteron – en die draagt wél sokken. Daarom mag ik hem.

Dat Pieter Zwart wel sokken draagt, zal ik over vier jaar waarschijnlijk nog weten, niet wie er dit jaar kampioen werd. 

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.