ColumnIbtihal Jadib

Hoe is het mogelijk dat Allah mijn moeder zo’n slonzige dochter heeft geschonken?

Ibtihal Jadib Beeld Aisha Zeijpveld
Ibtihal JadibBeeld Aisha Zeijpveld

Haastig sjeesde ik door de supermarkt, ik wist nu al dat ik de helft van de boodschappen zou vergeten. Tussen de kattenbakkorrels en de allesreiniger hoorde ik iemand roepen; het bleek een oude kennis van de sportschool te zijn. Een pracht van een Afrikaanse vrouw die niet loopt maar schrijdt, niet praat maar spreekt en die kleurrijke doeken op haar hoofd draagt als een kroon. Als ík zo’n Afrikaanse doek op m’n hoofd zou omknopen, zou het resultaat voorbijgangers ertoe brengen mij muntstukken toe te werpen voor de nachtopvang. Ik rechtte m’n rug in een poging wat minder lomp voor de dag te komen. ‘Hello my darling, how are you?’, vroeg ze met een stralende glimlach, zonder mondkapje. We knoopten een praatje aan. Op mijn vraag hoe ze zich door de coronaellende heen slaat, antwoordde ze: ‘I think it’s bullshit they make us wear these ridiculous masks!’ Het woord bullshit sprak ze uit als boel-sjiet, met veel nadruk op de ie en de t. Haar accent was goddelijk. Ondertussen schuifelden mijn mondkap en ik een stukje achterwaarts gezien de onbedekte glimlach van deze ontembare vrouw. Ik vroeg hoe het ging met haar dochter. ‘O she’s doing wonderful!’ riep ze uit, ‘she’s 18 and having sex and telling me all about it. I tell her to keep her mouth shut, I don’t need to know every detail, but I’m so very happy for her.’

U begrijpt, ik heb de rest van de middag met een grijns rondgelopen. Zo’n gracieus vlindermens fleurt je hele wezen op. Tegelijkertijd wist ik: zo uitbundig en fier kun je enkel zíjn, dat nastreven heeft geen enkele zin. Thuis zag ik in de hal m’n spiegelbeeld voorbijkomen, zwoegend met het boodschappenkrat, doelmatig gekleed in ondefinieerbare instappers en een joggingbroek. Mijn moeder zou hoofdschuddend hebben verzucht: ‘Hoe is het mogelijk dat Allah mij zo’n slonzige dochter heeft geschonken?’ Haar terugkerende klacht over mijn gebrek aan inzet heeft vooralsnog weinig effect gehad. Aan haar voorbeeld heeft het niet gelegen want ook mijn moeder begeeft zich als een kleurrijk schepsel door de ruimte. Mijn jeugdherinneringen puilen uit van haar elegante jurken, lange roodgelakte nagels en wapperende haren. Gek genoeg schaamde ik mij daar als kind juist voor. Wanneer we bijvoorbeeld op bezoek gingen bij een traditionele familie waar alle vrouwen een hoofddoek droegen en neutrale, ongelakte handen hadden. Van tevoren kon ze er gerust twee uur over doen om zich klaar te maken en terwijl mijn vader en ik op haar zaten te wachten, hoopte ik vurig op een ingetogen creatie. Iets dat wijd en grijs genoeg zou zijn voor een onopvallend entree. Maar ze kwam altijd de kamer in alsof ze door de koning in hoogsteigen persoon was uitgenodigd voor een diner in het paleis.

Een paar jaar geleden nam ik mijn moeder mee naar de Columnistenmarathon van de Volkskrant. Ons treffen bij de ingang van De Rode Hoed bezorgde haar bijna een hartstilstand toen ze mijn alledaagse spijkerbroek ontwaarde. Liever had ze me ter plekke in de gracht gesmeten dan mij zo aan het publiek prijs te moeten geven. Gelukkig bleek ik na afloop in het geheel niet uit de toon te zijn gevallen want niemand van de columnisten had het podium betreden in een avondjurk of smoking. Dat zou ook tamelijk belachelijk zijn geweest. Maar die ondefinieerbare instappers heb ik deze week toch maar weggedaan. Zelfs voor de supermarkt geldt een ondergrens.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden