Die ene leerlingBregje Hessink-Sweep

‘Hoe ik bespreekbaar maak dat zo’n uiting van iemands geloof voor mij kwetsend is? Daar ben ik nog niet uit’

null Beeld Hedy Tjin
Beeld Hedy Tjin

Leerkrachten, docenten en hoogleraren over de leerling die hun kijk op het vak heeft veranderd. Deze week: Bregje Hessink-Sweep (31) van de Universiteit Twente over de gelovige Sabine, die haar huwelijk met een vrouw afkeurde.

‘Een flapuit was ik. Tijdens bijeenkomsten met studenten vertelde ik van alles over mezelf. Dat ik ging trouwen bijvoorbeeld. En hoe mooi het zou worden: twee vrouwen, twee jurken. Veel studenten kwamen naar de foto’s op mijn telefoon kijken. Alleen Sabine niet. Het leek haar niet te interesseren. Wat gek was, want ze ging kort daarna zelf trouwen.

‘Ik geef communicatieve vaardigheden bij de opleiding technische geneeskunde. En ik begeleid studenten tijdens hun stages in verschillende klinieken. Dat doen we in groepen van tien. Elke twee weken komen we samen om te bespreken waar studenten tegenaan lopen en wat ze hebben geleerd. Ik voer ook individuele gesprekken.

‘Sabine zat bij mij in de groep. Ze had ons verteld dat ze lid was bij een christelijke studentenvereniging, maar ik kon niet goed inschatten hoe gelovig ze was. Het was een beetje dubbel. Om haar nek hing een hangertje met een kruisje. Maar ze gooide ook haar vrouwelijkheid in de strijd. Later, bij haar afstuderen, zou haar stagebegeleider vertellen dat ze in het ziekenhuis alle mannen om haar vingers wond.

‘Na een van onze gesprekken toonde Sabine me foto’s van de laatste doorpas van haar trouwjurk. Weer viel me op dat ze geen interesse toonde in mijn huwelijk. Dus ik dacht, weet je wat, ik vraag het gewoon, ik vraag wat ze er van vindt dat ik met een vrouw ga trouwen.

‘Voorzichtig gaf ze antwoord. Ze vond het lastig, zei ze. Hier was het huwelijk niet voor bedoeld, dit was zondig. Het leek ook of ze me wilde redden, zodat ik toch in de hemel zou komen. Zo vertelde ze dat ze bij haar in de kerk had gezien dat er homo’s genezen waren nadat ze God hadden ontmoet. Ja, zo zei ze het: genezen.

‘Ze bestaan dus echt, dacht ik, mensen die zo denken. Ik was verbijsterd. Nooit eerder kreeg ik vervelende reacties omdat ik op vrouwen val. Van mijn familie niet, in het Brabantse dorp waar ik opgroeide niet en op de middelbare school niet.

‘Kort daarna, bij de kerstborrel, drukte Sabine me een boekje van haar kerk in handen. Op de voorpagina een man die geen homo meer was. Ik moest aan je denken, zei ze erbij.

‘Bij een wildvreemde was ik waarschijnlijk boos geworden, maar nu hield ik me in. Ze was mijn student, ik haar docent. Er was sprake van een machtsverhouding, ik moest haar nog beoordelen. Of konden we niet samen verder? Als docent probeer ik respect voor studenten te tonen, ik probeer ze te accepteren zoals ze zijn. Maar ik verwacht wel een zekere wederkerigheid. Dat was hier niet het geval. Ik was niet goed genoeg, ze keurde mijn manier van leven af.

‘Ik sprak met collega’s over de mogelijkheid de begeleiding te staken. Maar dat voelde ook niet goed. Ik had haar die vraag zelf gesteld, ik wilde weten wat ze van mijn huwelijk vond. We besloten dat ik het onderwerp niet meer zou aansnijden, omdat we toch niet tot overeenstemming zouden komen. Mocht zij erop terugkomen, dan zou ze een andere begeleider krijgen.

‘Achteraf baal ik dat ik het gesprek niet meteen met haar ben aangegaan. We zitten hier wel op de universiteit. Als docent voel ik me er verantwoordelijk voor hoe we studenten afleveren. Zij moet straks patiënten gaan behandelen. Hoe zal ze reageren als iemand een partner meeneemt van hetzelfde geslacht?

‘Ik hoop dat ik in de toekomst een manier vind om zulke onderwerpen te bespreken. Dat hoort ook bij het vak dat ik geef. Ik weet nu wel dat ik het niet zo persoonlijk moet maken, dat ik niet meer moet vragen hoe anderen over mijn huwelijk denken. Maar hoe ik bespreekbaar maak dat zo’n uiting van iemands geloof voor mij kwetsend is? Daar ben ik nog niet uit.

‘De laatste maanden werd het contact met Sabine zakelijker. Er was iets kapot tussen haar en mij. Ik worstelde uiteindelijk ook met het praatje dat ik als begeleider bij haar afstuderen moest houden. Dat heb ik algemeen gehouden, herinner ik me. En ik vertelde dat ik veel van onze samenwerking geleerd had. Al denk ik niet dat ze doorhad wat ik daar echt mee bedoelde.’

Sabine heet in werkelijkheid anders.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden