Column Aaf Brandt Corstius

Hoe Aaf ontdekte dat ze superbejaard is

Oké, u mag kiezen, wat is bejaarder: het Pieterpad lopen of spit hebben? Ik ga nu onthullen wat het goede antwoord is en dat is: het Pieterpad lopen en daarna spit krijgen! Ja, dat is superbejaard! En dat ben ik dus!

Vorige week liep ik met twee lieve vrienden het Pieterpad, althans, een stuk van het Pieterpad, want het is 498 kilometer lang, dus we hebben onze tocht over vele jaren verdeeld. We zijn er vorig jaar mee begonnen. Dit jaar deden we deel twee, 40 kilometer.

Het motregende een beetje, we moesten een lang stuk door mul zand lopen (als dit een film was, ging er een onheilspellend muziekje klinken bij ‘lang stuk door mul zand’), maar we waren ontzettend gelukkig: we dronken wijn onder een wijnrank, we praatten 48 uur, we aten een vieze pannekoek en de zon scheen ook nog.

Daarna ging ik naar huis, keek nog een paar keer tevreden naar de stappenteller op mijn iPhone en leefde mijn leven, totdat ik ineens niet meer kon bewegen. Ik kon helemaal niet meer bewegen. Ik had intense pijn aan mijn rug. Nu heb ik wel vaker pijn aan mijn rug gehad, maar deze was van de elektrocuterende soort, dat je bang bent om te ademen omdat er dan bliksemschichten door je onderrug schieten.

Ik besloot ‘bliksemschichten’ te googelen en na enig onderzoek bleek dat ik spit had. Vroeger, als ik een toneelstukje deed waarin ik een oud mannetje of vrouwtje speelde, was mijn vaste tekst altijd: ‘Ik heb spit!’ Dat was genoeg om kort en bondig weer te geven dat je oud was, het was best wel show don’t tell, al wist ik niet eens wat spit was, ik wist alleen dat oude mannetjes en vrouwtjes het vaak hadden.

En nu heb ik het. Ja, als je spit hebt, weet je meteen wat spit is. Als ik ga zitten, moet dat met veel vastgrijpen aan dingen in mijn omgeving, mijn kinderen hebben al een paar keer mijn volle gewicht overeind moeten takelen uit de bank, en bij alles wat ik doe, zeg ik heel hard ‘Hnnnngggg’ en dat doe ik niet alleen als anderen het kunnen horen, dat doe ik ook als iedereen slaapt en ik midden in de nacht mezelf met een soort van momentum uit bed moet zien te slingeren om naar de wc te gaan. Er liggen in huis heel veel dingen op de grond nu – onderbroeken, tijdschriften, etenswaren – want ik raapte die dingen altijd op en dat kan ik nu niet meer.

Het idee was dat we dat Pieterpad gingen lopen en rond ons 50ste bij de Sint-Pietersberg in Limburg zouden aankomen. Maar ik blijk het nu, met 43, al niet meer aan te kunnen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.