Lust & Liefde Breinseks bij een cappuccino

‘Hij heeft zijn vrouw naar waarheid verklaard dat er tijdens onze koffieafspraken niks gebeurt tussen ons’

Yvonne (54) ontmoet al vijf jaar lang haar geliefde ’s ochtends in hetzelfde koffiehuis.

Beeld Saša Ostoja

‘Meestal spreken we af op het verloren tijdstip van precies acht uur in de ochtend, zodat onze ontmoetingen niet ten koste gaan van andere activiteiten. Om niet te laat te komen, moet ik om zeven minuten voor acht op de fiets zitten, maar vaak lukt dat niet en wordt het vijf voor acht, zodat hij er al is als ik binnenkom. Hij zit met een zware hoornen leesbril gebogen over een krant, maakt in de lucht een groetend gebaar die de dierbare herhaling van onze ontmoetingen moet relativeren, soms grapt hij iets. Dan staat hij op om me te omhelzen. Zo staan we even tegen elkaar en voelen elkaars lichaam. We geven elkaar een kus en bestellen onze eerste cappuccino. De komende twee uur, de tijd dat we hier tegenover elkaar zitten, in altijd hetzelfde driehoekige nisje in altijd hetzelfde koffiehuis waar het personeel iedere week lijkt te worden vervangen door weer andere meisjes en jongens, drinken we elk drie cappuccino’s. Het vroege uur maakt het veilig, er is geen drank die ons loslippiger of flirtiger maakt dan goed voor ons is. Er is ook geen vaste dag waarop we elkaar zien, waaraan we zouden kunnen hechten. Ieder weekend appt een van ons de ander en maken we een afspraak voor een van de dagen erop. Het is een vast en tegelijk los patroon dat al vijf jaar bestaat en waarvan ik bijna zeker weet dat het nooit zal ophouden. En als het verandert, denk ik wel eens, kan het alleen ten goede veranderen. Onder onze matineuze gesprekken stroomt iets wat je voorzichtig verwachting zou kunnen noemen. De onuitgesproken hoop dat deze ontmoetingen ooit uitgroeien tot een verhouding waarin we elkaar vaker kunnen zien.

Als we weer zitten, begint hij als antwoord op mijn vraag over zijn bedrijf te vertellen en vraagt mij hoe het met mijn werk gaat. Hij helpt me bij allerlei perikelen, geeft me adviezen waar ik veel aan heb. Het is een soort breinseks wat er dan plaatsvindt. Hoe je met enkel woorden en snelle gedachten op een vroege, doordeweekse ochtend, ik soms gekleed in sportkleren zonder make-up, tot inzichten kunt komen die je in je eentje nooit had gekregen, is extreem erotiserend. Onze breinen copuleren en maken het goed voor onze lichamen, al is er tijdens die twee uur ook altijd een moment dat we het even over ‘ons’ hebben. Dan kijken we elkaar aan en slaken een diepe zucht en zeggen: wat ben je toch leuk en wat hou ik toch van je. Zijn vrouw weet van onze koffieafspraken, maar maakt geen bezwaar. Hij heeft haar naar waarheid verklaard dat er niks tussen ons gebeurt. Afgezien van die ene zucht, het even vasthouden van elkaars handen, de omhelzing bij de ontmoeting en het afscheid staan we ons geen al te grote vrijheden toe. Heel af en toe rolt er een traan, maar eigenlijk is het alsof het al jaren stilstaat tussen ons. En toch is er ook een verschuiving gaande. Vorige week belde hij ineens op een avond: ik ben vrij, zal ik naar je toe komen?

Bij mij thuis viel het licht ineens anders op zijn gezicht dan ik gewend was en de onderwerpen waarover we spraken veranderden mee. Mijn glazenwasser had me aangeraden een verdwenen kapje terug te zetten op mijn schoorsteen, anders zou het inregenen en ik vertelde mijn koffieliefde hoe ik ineens hartstochtelijk verlangde naar een man voor dag en nacht, iemand die voor me op ladders klimt en kapjes op schoorstenen monteert. De tranen schoten hem in de ogen, we zoenden en ik dacht voor de zoveelste keer, wat een idioot verzinsel is het toch om romantische liefde en seks altijd met exclusiviteit te verbinden. Alsof hij mij minder heeft als ik ook met anderen date. Alsof zijn vrouw iets minder zou krijgen als hij ook met mij zou vrijen. Ik denk wel eens, ik zou haar ook wel beter willen leren kennen. Misschien kunnen we met zijn drieën meer voor elkaar betekenen dan in de paren die we nu vormen. Want als hij ineens met zijn koffer voor mijn deur zou staan, zou ik me misschien wel doodschrikken. In veel opzichten is deze liefde ideaal: de intensiteit is enorm, ik weet dat er van me gehouden wordt en toch kan ik mijn autonome gang gaan. Mijn leven is een grote golfbeweging van drama, geluk, drama, geluk, dat zal wel nooit veranderen. Het gekke is als je naar kunst kijkt of in een bioscoop zit, geniet je juist van zulk drama, van de hoogte- en dieptepunten in het leven van de personages, terwijl je in je eigen leven geneigd bent op veiligheid te mikken. Maar verdrietig word je hoe dan ook, pijn blijft niemand bespaard. Ik zou willen dat ik vaker met die afstand naar mezelf kon kijken. Uitzoomen en lachen om die vrouw die daar wekelijks met die man zit, zonder dat hij ooit de hare zal zijn. Die ze dus niet eens de hare wil noemen; liever zou ik hem vrijelijk en nieuwsgierig delen met zijn echtgenote en die nauwe verbondenheid die er tussen ons bestaat, willen uitbreiden naar ons drieën.

Vanaf de plek in het café waar ik meestal zit, zie ik in de spiegel de klok aan de muur. Moeilijk te zien of het vijf voor half tien is of vijf over. Als het tijd is, zegt een van ons: ik moet gaan. Gisteren had ik om tien uur een belafspraak gepland en liep ik al telefonerend de zaak uit. Hij betaalde, maar eerst omhelsden we elkaar, net iets steviger en langduriger dan twee uur eerder. Met zijn handen voelde hij mijn middel, duwde met een vinger een klein stukje mijn T-shirtje omhoog en raakte mijn huid aan. Niemand die acht op ons sloeg, niemand die ons kende of gedag zei. Eenmaal buiten was ik blij, wat was het weer heerlijk, heerlijk. Tot over een week, ongeveer. Verlangen is zo veel beter dan constant geluk.’

Op verzoek van de geïnterviewde is de naam Yvonne gefingeerd. Ook geïnterviewd worden? Iedereen wordt uitgenodigd te reageren, nadrukkelijk ook mensen met een niet-Nederlandse achtergrond. Mail een korte toelichting naar lust@volkskrant.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden