De GidsLust & liefde

‘Hij heeft altijd gezegd: zodra je verliefd wordt op iemand, trek ik me terug’

In de zestien jaar dat Marijke (64) een verhouding had, wist ze: hun relatie is eindig, de liefde niet.

Beeld Saša Ostoja

‘Tijdens onze eerste afspraak in 2003 vertelde hij dat hij getrouwd was. Ik was nog maar drie jaar gescheiden en begreep niet wat hij dan van mij wilde. Mijn eerste reactie was: dan is het nu klaar tussen ons. Maar ik was ook nieuwsgierig: waarom zoekt een man die zegt van zijn vrouw te houden er een andere vrouw naast? Naïef misschien, maar ik was tamelijk onervaren. Van mijn 19de tot mijn 45ste had ik min op meer opgesloten gezeten in een bepaald niet vrijzinnig huwelijk. 

‘Deze man tegenover me was belangstellend en intelligent. Tijdens de tweede date bleek dat hij heel eenvoudig op zoek was naar iemand om de dingen mee te doen waar zijn vrouw geen zin meer in had: bijvoorbeeld naar concerten gaan en vrijen. Nog diezelfde middag besefte ik, na een eerste aarzeling, dat zijn gebondenheid voor mij eigenlijk alleen maar voordelen had. Met hem zou ik niet opnieuw het risico lopen te worden geclaimd en tijdens de feestdagen kon ik gewoon voor mijn kinderen kiezen, want hij was toch bij zijn vrouw. 

‘Zo begon een verhouding die bijna zeventien jaar zou duren. In het begin zagen we elkaar meerdere malen per week. Hij haalde me om 7 uur ’s ochtends op van het station, dan wandelden we door het bos en stipt om 9 uur zette hij me af voor het kantoor waar ik werkte. We liepen hand in hand, na een tijdje kwam het zoenen erbij en weer later mocht ik mee op zijn talloze zakenreisjes en sliepen we samen. Toen ik borstkanker kreeg, steunde hij me wanneer hij maar kon. En later, toen zijn vrouw borstkanker kreeg, vroeg hij eens aan me: stel dat ze overlijdt, gaan wij dan samen verder? Lang hoefde ik niet na te denken. ‘Natuurlijk niet, ik zou je nooit vertrouwen’, zei ik. ‘Ik ken al je smoesjes.’

‘Soms kreeg hij last van z’n geweten, dan wilde hij zijn vrouw over ons vertellen. Maar het opbiechten van vreemdgaan heeft natuurlijk zelden met eerlijkheid te maken. Is het niet juist veel liefdevoller tegenover haar, vroeg ik hem, om de consequenties te willen dragen van eerdere keuzen en dus niet onder het mom van eerlijkheid jezelf te willen ontlasten? Maar het blijft ethisch lastig, dat snap ik ook. 

‘Met vriendinnen heb ik nooit over deze man kunnen praten. Zij vonden dat ik verstoppertje speelde toen ik sputterde dat als hij mij niet had er wel een andere vrouw in mijn plaats was geweest. In hun ogen faciliteerde ik overspel. En toch denk ik zelf dat het genuanceerder ligt. 

‘Zestien jaar geleden was hij nog tamelijk jong, maar zijn vrouw deelde toen al niet veel van zijn interesses meer. Dat hun verschillen niet voor veel meer wrijving hebben gezorgd, komt mede omdat ik die leemte vulde. Nu ze allebei met pensioen zijn en ook hij wat rustiger is geworden zijn zij samen weer veel gelukkiger. Het zou best kunnen dat onze liefde hun huwelijk heeft verzacht tijdens moeilijke jaren. Ik was er toen hij het nodig had en toen de noodzaak minder werd, hield ik netjes afstand. 

‘De enkeling die van mijn situatie weet vraagt weleens: voel je je dan niet gebruikt? Zo zie ik dat niet. Ik hield van hem zoals hij van mij hield, met profiteren of opportunisme had dat weinig te maken. We genoten van de momenten die ons werden gegund en als we niet samen waren lieten we elkaar met rust. Op een of andere manier zijn we in onze liefde altijd hoffelijk geweest. We hebben elkaar nooit belangrijker gemaakt dan onze omgeving. Hij hield rekening met zijn vrouw en ik met mijn zoon, die in het begin nog bij mij woonde. Als mijn zoon bijvoorbeeld onverwachts thuiskwam, liet mijn vriend zich gewillig door de achterdeur afvoeren.

‘Hij heeft ook altijd gezegd: zodra er iemand is op wie je verliefd wordt, trek ik me terug, want ik zie je graag gelukkig. Dat is één keer gebeurd. Maar die andere man begon al te steigeren als ik een afspraak afzegde omdat ik moest werken. Ik zou niet te vertrouwen zijn. En toen was het snel klaar, want ik had me lang genoeg de les laten lezen, ik had lang genoeg als de echtgenote van een belangrijk man poppenkast gespeeld. De hele eerste helft van mijn volwassen leven om precies te zijn. 

‘Het allermooiste aan een illegale verhouding als deze is het zalige ontbreken van een sociale context. Ik moest niks, hij moest niks. We zochten elkaar op omdat we dat wilden; dat was alles en dat alles was overweldigend. Soms bestond een ontmoeting uit niets anders dan in de auto op een parkeerplaats luisteren naar een cassettebandje. Maar wat hebben we ook veel gepraat, over muziek, politiek, onze kinderen. Zestien jaar geleden had hij één kleinkind en ik geen, nu heeft hij er twee en ik zes. 

‘Al die tijd heb ik geweten dat niet zozeer onze liefde maar wel de relatie eindig was. Toen ook zijn vrouw vorig jaar met pensioen ging, werden onze ontmoetingen vanzelfsprekend schaarser. Ik ben daar niet verdrietig over. Ik mis het wel, de concerten, de Matthäus-Passion, maar wat kan ik zeggen: de blijdschap over wat we elkaar hebben kunnen geven overheerst. Alle hotels in Nederland waar we hebben overnacht en restaurants waar we hebben gegeten, ik zoek ze niet op, maar mijd ze ook niet. Als ik erlangs kom, maakt de herinnering me blij.

‘En het contact is niet helemaal voorbij. Een paar keer per jaar zien we elkaar. De laatste keer een paar weken terug. Hij appte: ‘Ik moet in de buurt zijn, ben je thuis?’ We hebben een uur lang gesproken, vrijen doen we allang niet meer. Toen hij weg was, dacht ik wel: wat jammer. Maar direct daarna: leuk dat hij er was. Ik voel nog steeds grote genegenheid. Al die jaren heb ik nooit op hem zitten wachten, maar als-ie er was, was het altijd een verrassing en fijn.’

Op verzoek van de geïnterviewde is de naam Marijke ­gefingeerd. Ook geïnterviewd worden? ­Mail een korte toelichting naar lust@volkskrant.nl.

Ook voor deelname aan onze podcast Van twee kanten, waarin geliefden elk over (een speciale gebeurtenis in) hun relatie vertellen, kunt u naar dit adres mailen. 

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden