Column Aaf Brandt Corstius

Het prullenbakje in de trein is het allerkleinste prullenbakje ter wereld

Ik reis deze week veel met de trein, want het is Boekenweek en ik ben een moeder en een vrouw en ik schrijf boeken, dus ik pas in het thema en ga op allerlei plekken voorlezen.

Het is ongelofelijk hoe snel je verandert van een niet-forens in een forens. Op dag 1 van het treinreizen ben je nog helemaal van ‘kijk mij hier zitten met mijn boek en mijn thermos – HALLO MINDFULNESS’ en op dag 3 is het al ‘WAAROM IS DIE TREIN ZO VOL HET IS NEGEN UUR EN ZATERDAGOCHTEND’.

Moet je nagaan hoe het is als je een echte forens bent. De ergernis die je dan aanhoudend moet voelen over, tja, andere mensen. Want andere mensen zijn toch eigenlijk altijd het probleem. Er knettert teveel muziek uit hun koptelefoon, hun voeten zitten steeds net tegen jouw voeten aan, ze winnen het gevecht om het armleuninkje, ze weten niet wat een stiltecoupé is.

En dan ben je er zelf nog. Als bron van ergernis.

Wat ik heel lastig blijk te vinden in verband met mezelf is eten en drinken in de trein. Het broodje kaas dat je bij de Broodzaak hebt gehaald, zo niet-knisperend mogelijk uit het plastic halen. Het in je mond stoppen. Zorgen dat de mosterd die er overdadig overheen gesmeerd is, niet over je lichaam verspreid wordt. Zelfbewust kauwen. Dat is heel zacht kauwen, en heel lang. Heel lang heel veel mosterd in je mond.

Dan: slokjes koffie nemen uit je beker koffie. Het deksel krijg je er niet af. Want koffiedeksels krijg je er eerst nooit op, en als je ze er eenmaal op hebt, krijg je ze er nooit meer af. Dus: slokjes nemen door het kleine drinkgaatje in het deksel. Dat kan niet zonder slurpgeluiden.

Na ongeveer drie kwartier zelfbewust kauwen en slurpen is je lunch op. Nu komt het moeilijkste deel van je dag: de met mosterd besmeurde verpakking van je broodje en je koffiebeker in het prullenbakje in de stoel voor je frummelen.

Het prullenbakje is het allerkleinste prullenbakje van de wereld. Dat weet iedereen die met de trein reist. Je begint eraan te wrikken, want het zit altijd klem. Ondertussen mummel je ‘sorry’ tegen de persoon naast je, die net al bijna een uur van dichtbij heeft moeten aanschouwen en horen hoe je met je lunch bezig was. Lange tijd zit je zwetend voorovergebogen, zachtjes trekkend aan het prullenbakje.

Ineens schiet het open. Er valt allemaal eten uit van de mensen voor je, en ook vloeibare dingen: koffie, thee, natte theezakken. Je stopt het allemaal weer terug. Je eigen afval stop je in de zak van je jas.

De volgende dag, als je weer op een trein staat te wachten, doe je je handen in je zakken en voel je mosterd.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden