ColumnWillem Vissers

Het jaar van Samuel was best lastig

null Beeld Marijn Scheeres
Beeld Marijn Scheeres

In tijden van elkaar vasthouden dachten we dit jaar onwillekeurig aan loslaten. Het loslaten van Samuel, de misschien wel moeilijkste kwestie in ons gezin. Het coronajaar, met het balanceren op elkaars lip als act, zette aan tot denken. Hoelang kan hij nog bij ons zijn? Onze jongen die eigenlijk al een man is, nou ja, een mannetje. Een hulpeloos ventje ook, dat af en toe voor frustratie zorgt omdat hij zo veel lawaai maakt. Een andere keer verspreidt hij weer intense golven van vreugde, omdat hij corona met jaloersmakende rust aan zich laat voorbijgaan. Nooit shopaholic. Tevreden in zijn kleine wereld, de lockdown als vreugdevolle biotoop.

Eens zullen we hem loslaten. Hij maakt het ons moeilijk soms, zeker in deze tijden. Vooral als hij weer om half 5 wakker is en met luidruchtige uithalen om aandacht vraagt. Hij breekt nachten in tweeën. Bij een baby weet je dat die tijd van voorbijgaande aard is, dat het kind eens zal doorslapen. Samuel is al bijna 20 jaar een soort baby en zal over 20 jaar nog een soort baby zijn. Hoe graag hadden we gezien dat we hem af en toe uit zijn bed moesten trekken, als luie puber, maar nee, hij roept tot we zijn bed rechtop zetten en een dvd in de recorder stoppen. En maar gapen overdag.

We hebben hem ingeschreven voor een woonvoorziening, maar die is nog niet klaar. Het lijkt ons wel wat, zo’n woonvorm waarbij hij past. Maar wanneer laten we hem gaan? Als de Raphaëlstichting, waartoe zijn kinderdagcentrum Rozemarijn behoort, meldt dat er plaats is? Of stellen we zijn vertrek dan uit, wetende dat we in dat geval misschien weer een paar jaar moet wachten?

Het voelt beklemmend, juist omdat hij zo hulpeloos is. Het liefst hielden we hem altijd dichtbij, maar dat kunnen we niet. Dat is op een gegeven moment te zwaar, als de jaren vorderen, als we zelf minder kunnen, als wij oud zijn en Samuel nog steeds de baby is die hij is. Eens komt het moment dat ook hij uitvliegt, al is uitvliegen zo’n rare term voor Samuel.

null Beeld Marijn Scheeres
Beeld Marijn Scheeres

Voorlopig blijft hij sowieso thuis, al is het maar omdat de zijwaartse bocht in zijn wervelkolom, de scoliose, is opgelopen tot 67 procent. De doktoren vinden een operatie nodig. Wij twijfelen nog. Ja, Samuel is zichtbaar scheefgegroeid. We willen voorkomen dat hij pijn lijdt, dat hij het ene ingewand een beetje wegdrukt met het andere. Hij kan alleen niet aangeven of hij pijn heeft. Soms zit hij op de bank en krabt hij heel erg op een bepaalde plek. Hij doet dat met zijn grove motoriek. Het ziet er vreemd uit. Is dat pijn? Is dat jeuk? We weten het niet.

Bernique zat onlangs bij de doktoren in het Amsterdam UMC, bij de jaarlijkse bespreking over de scoliose. Ik luisterde en keek mee via de telefoon, want vanwege corona beperkten we noodgedwongen het fysieke bezoek. Opereren? De doktoren neigen naar ja, maar ook zij houden slagen om de arm. Sowieso volgt een zwaar traject van revalidatie. We zijn hoe dan ook bang dat hij het weinige wat hij kan, kwijtraakt. Dat hij na een ingreep opnieuw moet leren lopen, terwijl hij er tien jaar over deed om dat voor het eerst te doen. Met spalken, moeizaam, kleine stukjes, zonder trappen, altijd met een beetje angst als we door voor hem onbekend gebied lopen.

Het coronajaar is een denkjaar. Samuel was dus veel thuis, al mag hij nu, tijdens de tweede golf, gewoon naar het kinderdagcentrum. We doen zonder hem boodschappen. Want als hij niest, doet hij dat niet netjes in de elleboog. Het mondkapje is aan hem niet besteed. Het jaar van Samuel was best lastig. Maar we mogen niet klagen.

null Beeld Marijn Scheeres
Beeld Marijn Scheeres

Samuel is luidruchtig aanwezig in ons midden, waarbij hij hoge tonen bereikt. Zo hoog, dat het bijna pijn doet aan de oren. Dan roepen we allemaal tegelijk: Sa-mu-el, en kijkt hij alsof hij wil zeggen: tegen wie hebben jullie het? Als hij al opkijkt. Hij is geregeld herkend tijdens gesprekken aan de telefoon. O, Samuel is ook thuis. Ja, Samuel is thuis.

We houden hem stevig vast, terwijl we gelijktijdig en onwillekeurig denken aan loslaten.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden