ColumnAaf Brandt Corstius

Het is de droom van iedere vrouw van 46 om interieurontwerper te zijn

null Beeld

Een van de directe effecten van corona is dat je je huis gaat schilderen, dat weten we nu een jaar. De andere effecten zijn: een onstuitbare drang om oude spullen naar de vuilstort te brengen, en eenzelfde drang om meningen te vormen over corona en niet te kunnen verdragen dat een ander er een andere mening over heeft.

Ik hield het al een tijdje op huisschilderen, en maakte elke keer de ingewikkelde gang naar Praxis: tijdslot reserveren, in de agenda zetten, tijdig naar Praxis, e-mail in de aanslag, om door de man bij de deur achteloos naar binnen gewuifd te worden. En daar haalde ik dan kleurkaartjes.

Ik was een grote gelover in kleurkaartjes. Ik kon in de Praxis staan, voor de grote wand met kaartjes met verfnamen als Kiezel en Achteloos en Paardebloem, en daar twintig kaartjes uitpakken in de volle overtuiging dat het goed ging komen met mijn huis.

Maar op een gegeven moment begon het een beetje veel te worden. Dan was ik nog niet thuis met Project en Speculaas – ‘Waarom heet die kleur Project?’, vroeg mijn dochter – en moest ik alweer een tijdslot boeken omdat de reling van het balkon ook geverfd moest.

Ik bestelde een kleurenwaaier. Een kleurenwaaier van RAL. Jarenlang kende ik één kleur van RAL, RAL-9010, omdat een huisschilder me had verteld dat dat de kleur wit was die in mijn huis op de muren zat. Die had ik uit mijn hoofd geleerd.

De waaier werd bezorgd, en nu zit ik er al vier dagen doorheen te waaieren. Het is zo ongelofelijk tevredenmakend om je eigen kleurenwaaier te hebben. Zelfs als er niets meer te schilderen is in huis – en binnenkort is dat punt bereikt – dan weet ik dat ik door de waaier zal blijven waaieren. Gewoon twee vergrijsde blauwen met elkaar vergelijken, of voor de lol het hele spectrum van rood doorlopen. RAL doet niet aan belachelijke namen; ze hebben gewoon codes en een naam die je begrijpt, zoals Meloengeel of Heidepaars. Niks geen Jofel. (Jofel is groen.)

Als ik door mijn huis loop en de waaier tegen verschillende muren aanhoud, voel ik me een interieurontwerper. Toch de droom van iedere vrouw van 46. Niets houdt me tegen om, zoals Jan des Bouvrie vroeger in die heerlijke programma’s, op een stuk papier met een fineliner uit de losse pols een plattegrondje te schetsen en daar op gevoel maar ongelofelijk adequaat een bankstel, een salontafel en twee fauteuils in te tekenen. En dan zet ik in de kantlijn de codes van de verf die op de muren moet. Uit mijn eigen waaier.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden