Hoe is het nu metAmal Abass-Saal

Het illegale-vreemdelingenkampje in Almere is nu weg

Voor de dagelijkse ‘Column in...’ trekken Toine Heijmans en Margriet Oostveen door Nederland op zoek naar de verhalen achter het nieuws. Voor dit nummer gingen ze terug naar degenen die hun het meest zijn bijgebleven.

Amal Abbass-Saal, hulpgever. Beeld Elvira Duives

Zestien mensen - zeven volwassenen en negen kinderen - woonden in de caravans bij gebrek aan beter. Het was op de interessantste bouwplaats van Almere, Oosterwold, waar mensen mogen wonen zoals ze willen, niet ingeperkt door regels en procedures.

Maar deze mensen niet.

Vreemdelingen op het bouwkavel van Amal Abbass-Saal, die zich over de mensen had ontfermd omdat ze vindt dat iedereen in problemen ontferming verdient. Buurtbewoners brachten eten. Totdat een fractie-assistent van het CDA het illegalenkamp in de gaten kreeg en de situatie politiek maakte.

Tussen de wegstuivende kippen lagen fietsjes en een meisjesjas; Amal stuurde me filmpjes van dansende kinderen, het was een vrolijke zomer daar. Ze bouwen er een sociale woningcoöperatie, met steun van vastgoedinvesteerder Stefan van Uffelen, ook CDA, een zakenman die zei dat de politiek hier ‘gewin haalt over de rug van hulpelozen’.

Zes maanden later zijn de vreemdelingen weg. Amal, nu: ‘Als politici zich zouden verdiepen in wat er echt aan de hand is, namen ze andere beslissingen.’

Wat er gebeurde: wethouder Soetekouw kwam kijken en zag het aan, maar kon zo een-twee-drie niet achterhalen wat voor mensen dit waren en in welke situatie ze zich bevonden: ze leefden onder de radar van alle instanties die zich bezighouden met mensen die onder de radar leven.

Amal ontfermt zich over mensen die door regels en procedures niet door andere beschermd worden. Beeld Heike Gulker

De gemeenteraad had twee vergaderingen nodig om het kampje te bespreken. Sommige vreemdelingen waren ongedocumenteerd, anderen afgewezen, weer anderen maakten kans op een nieuwe procedure - het landschap van de illegaliteit is per definitie onoverzichtelijk.

‘Dit duidt op een dieper probleem in de hele Nederlandse samenleving’, zei de wethouder, en dat klopt. ‘Een probleem dat ook niet van de laatste dagen is.’ Ook dat klopt. Zeg maar van de laatste dertig jaar.

De politiek bleef ontevreden, het CDA en uiteraard de PVV voorop: geen medeleven met vreemdelingen in problemen. Per motie RG-176/2018 werd het einde van het kampje verordonneerd, en aan het begin van de herfst waren de vreemdelingen verdwenen. ‘Ze hebben zelf meegewerkt’, zegt Amal, die ze nog steeds ondersteunt.

Eén gezin kreeg urgentie en uitzicht op een huis - dat bleek gewoon recht te hebben hier te wonen. Eén gezin is gevlucht en zwerft met kinderen buiten Almere; ‘we maken ons veel zorgen’. Eén gezin kreeg drie maanden de tijd om een nieuwe asielprocedure te beginnen, ‘maar alle processen gaan zo langzaam dat drie maanden snel voorbij zijn’. Eén gezin kon terecht in een ‘gezinslocatie’, ‘maar een dag van tevoren was het: sorry, foutje, ze kunnen er toch niet heen’. Dat is nu opgevangen bij een Almeerse familie, uit goedertierenheid.

Wat daar allemaal voor nodig was - het leek wel, zegt Amal, alsof de politiek nu pas het probleem ontdekte. Niets kwaads over de wethouder, ‘hij heeft betrokkenheid getoond, is afspraken nagekomen’, is in Den Haag gaan praten en in februari komt de staatssecretaris langs in eigen persoon.

‘Door meerdere oorzaken’, schrijft de wethouder in een raadsbrief, ‘zien wij dat ‘het systeem’ op dit moment onvoldoende dekkend is.’

Winst is dat hij dit nu weet.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden