ReportageHoe is het daar?

Het gezin Chabot op vakantie: ‘In plaats van Zweden wordt het dit jaar een strandcabine. Waanzinnig, hè?’

De kunst van het vakantievieren volgens een bekende Nederlander. Voor Bart Chabot en zijn gezin dit jaar geen Zweden, maar een omkleedhokje aan zee. ‘Ik ben er als een kind zo blij mee!’

De Chabotjes: Bart, Maurits, Yolanda, Splinter en Storm. Sebastiaan ontbrak bij het maken van deze foto.Beeld Ivo van der Bent

Je vakantieplannen hingen lang aan een zijden draadje dit jaar, hè?

Bart Chabot: ‘Ja joh. We zouden, zoals elk jaar, met het gezin naar Zweden, maar Zweden heeft code oranje. Mijn zoon Sebastiaan en ik hebben al wel corona gehad. We hadden allebei een boek uit, gingen samen naar het boekenbal en op boekhandeltournee, en opeens werd ik wakker met de heftigste griepverschijnselen ooit en een peilloze vermoeidheid. Het kostte me zes weken om te herstellen. Een dag nadat ik ziek werd, begon het bij Sebastiaan, hij werd getest en bleek het ook te hebben. Maar mijn andere jongens nog niet, dus Zweden gaat dit jaar niet. Ter vervanging daarvan gingen we met z’n allen eten bij De Badmeester aan de Wassenaarse Slag. En daar gebeurde me toch iets! Aan het eind van de avond vertelde de serveerster dat ze nog één badcabine te huur hadden!’

Een badcabine?

‘Daar moet je je niet te veel van voorstellen, het is een veredelde kast, een omkleedhokje, maar ik vind het helemaal te gek, joh! Je kunt je er één voor één in omkleden en je spullen erin leggen. Er is een gemeenschappelijke wc en douche, en je hebt een eigen strandopgang. Het is echt ongekend. Er is ook een picknicktafel voor algemeen gebruik. Dus in plaats van Zweden, wordt het voor ons dit jaar die strandcabine. Hoe vind je die?! Waanzinnig, hè?’

Een kinderhand is snel gevuld: met een badcabine.

‘Er schuilt ook een groot kind in me. Ik voel me de koning te rijk. Ik kan er ook werken. Ik had gisteravond al meteen inspiratie. Ik zat op een duin en er kwamen meteen regels in me op. De zee en ik, we gingen grote vrienden worden, als we dat al niet waren. Daar kom je niet op als je thuis zit.

‘Ik kan er niet over ophouden, een plekje aan zee! Je hebt mensen die kopen een zeiljacht, voor mij zit de de lol van het leven in kleine dingen. Morgen gaan we er meteen heen, parasol mee, een grote tas met allerlei troep, handdoeken, zwembroeken, slippers, zonnebrandolie, en dat kunnen we daar dan allemaal laten staan.’

En heb je dan meteen een vakantiegevoel?

‘Jáááá. Al moet ik mezelf wel heel vaak zeggen: Bart, je hoeft echt even niks. Want als het aan mij ligt, werk ik op vakantie door. Dat mag alleen niet van mijn gezin, dus dat doe ik onopvallend. Ik zit dan een boekje te lezen, met een pen in mijn hand, en schrijf de dichtregels die in me opkomen om de bladspiegel heen. Maar goed, er valt wel wat spanning weg, normaal gesproken sta ik echt onder hoogspanning. Ik wil zo veel mogelijk dingen in mijn leven maken. Ik ben meer geïnteresseerd in het gaspedaal dan in de rem. Remmen doe je als je de pijp uit bent, dan gaat de handrem erop.’

Heb je het gaspedaal nog wat dieper ingedrukt, sinds er tien jaar geleden een hersentumor bij je werd ontdekt?

‘Reken maar. En ik heb daarna nog wel een paar dingetjes gehad, zoals een hartablatie, een sepsis – bloedvergiftiging –, en nu weer dat geintje met dat virus. Het motto pluk de dag heeft voor mij een lading gekregen van gewapend beton.’

Naast je zoon Sebastiaan kwam je zoon Splinter afgelopen jaar met een boek, en je zoon Maurits aanstaande september. Worden er tegenwoordig meerdere gezinsleden herkend als jullie op pad gaan?

‘Ja, dat is ook een reden waarom Zweden mij zo goed bevalt. Daar komen heel erg weinig Nederlanders, en de meeste daarvan zijn vogelaars. Die herkennen achtduizend vogelsoorten, maar mij niet. Daar gaan ze vooral een straatje om als ze ons zien. Want als wij op pad zijn, zijn we een soort van gang. De jongens en ik zijn hartstikke lang, met Yolanda in haar gele jas als een zon in ons midden.’

Wel bijzonder dat jullie nog altijd met het gezin op vakantie gaan.

‘Ja, Yolanda en ik kijken elkaar soms wel even aan. ‘Jullie vader en moeder vinden het geen probleem als jullie iets anders willen’, zeg ik dan, maar nee, ‘hartstikke leuk, we komen eraan!’, is het ieder jaar weer. Nou, mooi is dat. En dat van de badcabine vonden de jongens gelijk even fantastisch. Als het donker is en de lichtjes aangaan op de cruise- en containerschepen voor de kust lijkt het net alsof er kerstboten drijven op zee! Kijk, dat Zweden niet doorgaat dat is natuurlijk een kleine ramp, maar dat manco hebben we aardig opgevangen.’

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden