Het eeuwige leven van duco van weerlee

Het eeuwige leven van Duco van Weerlee (1939 - 2018): van provofilosoof tot Balinese babbelaar

De vroegere provo vestigde zich eind jaren tachtig in Indonesië. Hij schreef poëzie en non-fictie, zoals de Volkskrant-rubriek ‘Balinese babbels’.

Duco van Weerlee

Duco van Weerlee behoorde tot de harde kern van de provobeweging die midden jaren zestig het Nederlandse establishment schokte. Via ludieke acties en provocerende publicaties probeerden ze een overreactie uit te lokken, hetgeen aardig lukte. De Telegraaf wilde de provo’s kaalgeschoren in werkkampen laten opsluiten, maar ook de arbeiderskrant Het Vrije Volk pleitte voor ‘onvoorwaardelijke gevangenisstraffen van enkele maanden’.

Provo bestond maar twee jaar. En net zoals zijn mede-provo’s Nico van Apeldoorn en Robert Hartzema eindigde Duco van Weerlee als literator. Hij vestigde zich eind jaren tachtig in Indonesië en schreef hier poëzie en proza. Voor de Volkskrant vulde hij enige tijd de rubriek Balinese Babbels, die later werd gebundeld onder de titel Blauwe Palmen. In 1996 had hij een rol in de speelfilm Gevangen op Java, waarin het spoor werd nagetrokken van de schrijver en journalist Willem van Walraven (1887-1943). Vooral de rol van de overgelopen Nederlandse militair Poncke Princen in die film leidde tot grote controverse. Toen hij zeven jaar geleden ziek werd, kwam Duco van Weerlee terug in Nederland, waar hij zich vestigde in De Jordaan. Hij leefde daar volgens zijn vriendin Inez van Eijk in zelfgekozen eenzaamheid. Uiteindelijk besloot hij te stoppen met eten. Hij overleed op 20 mei.

Duco van Weerlee kwam uit een Leidse onderwijzersfamilie. Na het gymnasium ging hij taalwetenschap studeren aan de UvA in Amsterdam. Hij werd daar lid van de alternatieve studentensociëteit Olofspoort die niet aan ontgroening deed maar aan kennismaking. Veel journalisten zoals John Jansen van Galen en de gebroeders Vuijsje waren hier lid van. Van Weerlee ging ook deel uitmaken van de redactie van Propria Cures waar hij in 1965 als eerste redacteur openlijk voor zijn homoseksualiteit uitkwam. Inez van Eijk: ‘Hij kwam in het alternatieve Amsterdamse leven terecht, waar hij zich thuisvoelde, ook omdat hij een flink stukje kon wegdrinken.’ Hier leerde hij medeprovo’s kennen als Roel van Duijn, Luud Schimmelpennink en Bernard de Vries die meededen aan de happenings van Robert-Jasper Grootveld bij Het Lieverdje. Duco was ‘de filosoof’ van de beweging en schreef er een boekje over: Waarom provo?

Van Weerlee werkte intussen als assistent van hoogleraar taalwetenschap Simon Dik. Nadat provo was doodgebloed, concentreerde hij zich op het schrijven. Hij herschreef stukken voor de Grote Spectrum Encyclopedie waarvan Inez van Eijk de hoofdredacteur was. Eind jaren tachtig ging hij naar Indonesië.

Hij schreef zowel proza - observaties over het leven daar - als poëzie. Bekend werden zijn tweeregelige gedichten.

OP MIJN VADER

Op zijn bril, bij God

Opgedroogd snot.

OP MIJN MOEDER

Een hippend musje in het slijk

Drie meter boven haar lijk.

OP MIJN VRIEND

Ook jij bent de ideale jongen niet

Maar je hebt er wel naast gelegen.

Hij gaf het werk deels in eigen beheer uit. Zijn boeken als Indische koortsen, Tussen Bali en Bawean en De stekels van het varken spraken een groter publiek aan. Bali werd uiteindelijk zijn thuis. Hier vond hij zijn grote liefde Gde, wiens dochtertje Ducati naar hem werd vernoemd.

Duco van Weerlee, bij wie in 1977 al operatief zijn maag was verwijderd, verstond de kunst van heel weinig geld te kunnen leven. Terug in Nederland slaagde hij erin te sparen van zijn AOW waarvan hij cadeautjes kocht voor Gde en Ducati.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.