Column Sylvia Witteman

Het bleek dat ik niet nul, niet één, maar twéé abonnementen had genomen op Svenska Dagbladet

Op Twitter, die verzameling roependen in de digitale woestijn, was ophef ontstaan over een stuk in een Zweedse krant. Ik wilde dat stuk wel eens lezen. Helaas, bedacht ik, kén ik geen Zweeds. Hoewel: een kwart eeuw geleden heb ik alle seizoenen van Twin Peaks gekeken met Zweedse ondertitels, omdat ik de videobanden te leen had van een Zweedse buurvrouw, en daar was vast wel een en ander van blijven hangen, kortom: ik kon waarschijnlijk tóch best Zweeds lezen, besloot ik, als ik er een beetje moeite voor deed.

Ik tuurde op de website van die krant, Svenska Dagbladet, en begreep dat ik dat stuk alleen kon lezen als ik ervoor betaalde. Nou, vooruit dan maar, dat doe ik op Blendle tenslotte ook, en dat gaat meestal om 35 cent of zo. Voor ik het wist had ik mijn creditcardgegevens overhandigd aan Svenska Dagbladet.

Ik wachtte op een mailtje met een inlogcode, maar het kwam niet. Had ik mijn mailadres wel goed ingevoerd? Ik probeerde het nóg eens. Ja, nu lukte het. Ik begon het gewraakte artikel te lezen. Al na 1 alinea moest ik concluderen dat ik er niets van begreep. Nou, jammer dan.

Heel jammer. Want in mijn mailbox zaten opeens twee berichtjes in het Zweeds, waaruit, na zeer moeizaam en steeds paniekeriger ontcijferen, bleek dat ik niet nul, niet één, maar twéé abonnementen had genomen op Svenska Dagbladet. Voor twéé keer 2.220 Zweedse Kronen per jaar.

Het zweet brak me uit. Wat was de koers van de Zweedse Kroon? En wat moest ik nu doen? Net zo lang bellen naar Svenska Dagbladet tot ik iemand gevonden had die in het Engels wou luisteren naar de uitleg van een Nederlandse idioot, die met haar stomme kop, zonder Zweeds te kennen, twéé abonnementen had genomen op een Zweedse krant?

Of moest ik gewoon alsnog Zweeds leren, waarna ik dus nog maar één van die abonnementen ongedaan hoefde te maken? Zo moeilijk kon die taal toch niet zijn? Als om die hoogmoed te logenstraffen stuurde Svenska Dagbladet mij per omgaande twee nieuwsbrieven, fraai vormgegeven, dat moet gezegd, waarin koppen stonden als ‘Så förändras världen av elbilsboomen’ en ‘Risk att det inte blir någon räntehöjning alls’.

Met terugwerkende kracht haatte ik Twin Peaks, mijn zeer voormalige Zweedse buurvrouw , en Ikea, met die stomme kapsonesgehaktballetjes van ze, die niet eens van eerlijk, rul gehakt zijn, maar van sponzige frikandel.

Nou ja, het zal op de een of andere manier wel weer goed komen. En zo niet: hoeveel is nou helemaal twee keer 2.220 Zweedse Kronen per jaar?

Ik heb geen idee. En dat wil ik graag zo houden.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.