Column Jarl van der Ploeg

Het besef van telefoonetiquette dat de jongere generatie heeft, ontbreekt bij de oudere

Ik weet dat het gros van u denkt dat een Rome-correspondent zeker 90 procent van zijn tijd witte wijn aan het drinken is op Campo de’ Fiori, maar de werkelijkheid is helaas weerbarstiger. Ik breng hoogstens 80 procent van de baas zijn tijd door op terrassen en zit de overige uren gewoon netjes bij persconferenties.

Daar viel mij onlangs iets op. Namelijk dat er een gigantisch misverstand bestaat over de zondeval van mijn generatie.

De persconferentie in kwestie werd bevolkt door ongeveer vijftig journalisten van wie de jonge helft met volle concentratie luisterde naar een uiteenzetting over de Italiaanse staatsschuld, terwijl de oudere helft vooral druk was met de bliepjes en de piepjes op hun telefoons, die ze schijnbaar allemaal juist nu nodig hadden om elkaar grappige plaatjes te laten zien.

Ook pal naast mij begon het opeens te rinkelen. En zoals je het luiden van de klok niet hoort, maar hoogstens meekrijgt, zo leek mijn buurvrouw pas na tig tergend langzaam verstrijkende seconden te beseffen dat het toch echt haar ringtone was die opsteeg uit de diepten van haar tas.

De vrouw – ze was een jaar of 60, denk ik – leek zich van geen kwaad bewust en begon, niet geremd door enige vorm van haast, in haar tas te graven. Toen ze haar telefoon eindelijk had gelokaliseerd, bewoog ze hem eerst heel dicht naar haar ogen toe en daarna juist heel ver ervandaan, waarna ze besloot dat het toch niet zo interessant was en ze de nog altijd rinkelende mobiel weer opborg.

Sinds ik mijn eerste Nokia 3210 aanschafte, is mij vrijwel dagelijks op het hart gedrukt daar fatsoenlijk mee om te gaan. Zo mocht ik tijdens de biologieles niet sms’en, tijdens het eten niet bellen en als ik in gezelschap was, zou ik hem nooit ofte nimmer uit mijn broekzak halen. Zo ging dat, dag in dag uit, en de dag daarna opnieuw.

Zo’n continu bombardement van telefoonetiquette tijdens mijn vormende jaren, waar iedereen van mijn generatie mee is opgegroeid, heeft zijn werk gedaan, want ergens diep van binnen weten wij: telefoons zijn asociaal. De leeftijdsgenoten van deze vrouw daarentegen, ontberen die geïnternaliseerde iPhone-rem, simpelweg omdat niemand ze ooit heeft gecorrigeerd.

Het ding bleef ondertussen maar rinkelen en terwijl ik aan het fantaseren sloeg over hoe kansloos de duivel van Faust hier zou zijn omdat deze vrouw helemaal geen ziel had om te verkopen, moest het ergste nog komen. Want midden in zijn verhaal over de staatsschuld keek de professor mij opeens priemend aan en zei: ‘Jongeman, kunt u uw telefoon misschien op stil zetten?’

Iedereen in de zaal tuurde opeens hatelijk mijn kant op, inclusief mijn buurvrouw, die haar wenkbrauwen in afgunst fronste, waarna het gerinkel eindelijk ophield.

Jarl van der Ploeg vervangt in juni Aaf Brandt Corstius.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden