Het Amstel heeft weer de glorie die het verdient

Het Amstelhotel is verkocht aan een investeerder. ‘Er komt meer vermogen om te investeren in het hotel’, zegt de directeur van ‘het beste hotel van de Benelux’, met een geschiedenis van bijna 140 jaar....

‘Je merkt dat er iets gaat gebeuren; iedereen is een beetje gespannen.’ Sander Koppelaar, duty manager, is tijdens zijn dienst het eerste aanspreekpunt van het Amstelhotel. Het hotel maakt zich op voor de komst van The Rolling Stones, die er logeren in verband met hun concert in het Arena-stadion.

‘Hebben jullie inspectie?’, lacht hoteldirecteur Hendrik Bosch naar een passerende optocht van personeel. ‘Ik krijgt hooggeëerde gasten’, licht hij toe. De naam van de rockband wordt door niemand uitgesproken; discretieregels gebieden een zwijgplicht over elke ingeschreven hotelgast.

Het Amstelhotel, voluit Amstel InterContinental Amsterdam geheten, is verkocht. De nieuwe eigenaar, het Morgan Stanley Real Estate Funds, heeft heeft 634 miljoen euro betaald voor zeven tophotels van InterContinental Hotels Group PLC, de moeder van het Amstelhotel en eigenaar van een keten van meer dan 3600 luxehotels wereldwijd. De groep boekte over 2005 een omzet van 1,2 miljard euro, en een winst voor belasting van 214 miljoen.

Hij is blij met de nieuwe eigenaar, zegt Hendrik Bosch. ‘Dat genereert weer vermogen om te investeren in het hotel.’ Want Morgan Stanley heeft alleen het vastgoed gekocht; het management en de operationele activiteiten blijven voor minimaal de komende dertig jaar onder de vleugels van InterContinental.

Sinds vorige week prijkt het Amstelhotel in de topvijftig van de lijst beste hotels ter wereld, uitgekozen door bankiers, bestuursvoorzitters en institutionele beleggers die hun stem uitbrachten in het magazine Institutional Investor, dat de lijst sinds 1980 jaarlijks opstelt.

Het Amstelhotel is het enige hotel in de Benelux dat op de lijst voorkomt, en passeert met zijn 44ste plaats het Willard InterContinental in Washington, dat beroemd is vanwege zijn ligging naast het Witte Huis en de vele staatshoofden die er hebben gelogeerd.

Bosch heeft er, na zijn komst in 2004, dan ook veel veranderd. ‘Mijn voorgangers hadden het niet makkelijk; zij kampten met de nasleep van de aanslagen in Amerika in 2001, waarna mensen een tijdlang niet of nauwelijks durfden te vliegen en de hotelbranche het heel moeilijk had.’

De nieuwe algemeen directeur introduceerde een systeem waarmee geregeld de tevredenheid van zowel zijn personeel als van de gasten wordt gemeten en verbeterd. Hij herintroduceerde een pr-manager en bracht ‘de glorie terug die het hotel verdient’.

Ook het Amstelhotel kan bogen op een bonte stoet staatshoofden en beroemdheden, die varieert van de Russische tsarina en politiek leiders als Clinton en Kissinger, tot Marlène Dietrich, Madonna en de rockband U2. Het Amstelhotel herbergde alle gasten van toenmalig prinses Beatrix bij haar huwelijk met Claus van Amsberg, van de koningin tijdens haar 60ste verjaardag in 1998 en van kroonprins Willem-Alexander en zijn verloofde Máxima tijdens hun huwelijk in 2002.

‘Ruim 60 procent van onze gasten komt hier vaker’, zegt resident-manager Jan-Paul Kroese, die verantwoordelijk is voor de operationele activiteiten. ‘Wij doen er alles aan om het hen zo veel mogelijk naar de zin te maken.’

Met 180 personeelsleden in vaste dienst en tientallen oproepkrachten (kelners) en dertig stagiairs kan elke gast rekenen op persoonlijke service. Een beveiligingsafdeling waakt ervoor dat popsterren niet worden lastiggevallen door opdringerige fans die hun idolen in de lobby opwachten met een fotocamera, zegt Bosch. ‘Onze gasten waarderen de intieme sfeer van een kleine lobby waarin ze snel via de lift naar hun kamer kunnen.’

Het Amstelhotel heeft 55 kamers en 24 suites, waaronder de royal suite, een luxueus tweekamerappartement met een lounge, een eetkamer voor acht personen, een kitchenette, een slaapvertrek en een hal. De royal suite (oppervlakte: 116 vierkante meter) kost 3250 euro per nacht, maar dan heb je ook wat: kranen van 14-karaats goud, om maar iets te noemen.

Mensen met een iets smallere beurs kunnen voor 575 euro terecht in een standaardkamer met uitzicht op het Prof. Tulpplein voor het hotel – een zicht op de rivier is vijf eurotientjes duurder. Dan biedt het hotel nog een reeks suites in de prijzen van ongeveer 700 tot 1300 euro, afhankelijk van het seizoen. Alle gasten hebben toegang tot de lounge, de brasserie, het sterrenrestaurant, een balzaal, zes conferentiezalen en het health centrum met zijn zwembad, sauna’s en fitnessruimte.

Het hotel, dat in 1867 werd geopend, telde oorspronkelijk 111 kamers. ‘Het was de bedoeling dat het hotel een U-vorm zou krijgen, met twee zijvleugels, maar daarvoor ontbrak het de gemeente Amsterdam aan geld’, zegt directeur Bosch.

Het hotel was een initiatief van de arts Samuël Sarphati, naar wie in Amsterdam een straat, een kade en een park zijn vernoemd. Hij lanceerde in 1863 het idee voor een ‘grandioos’ hotel aan de Amstel, waar het centraal treinstation zou worden aangelegd. Het hotel kwam er, het station werd onverwacht aan het IJ aangelegd.

De architect, Cornelis Outshoorn, liet zich bij het ontwerp inspireren door de Franse renaissancestijl van de 16de en 17de eeuw, zoals die werd toegepast in het Louvre en de kastelen aan de Loire.

Een kamer kostte destijds anderhalve gulden, plus een kwartje voor de bediening en een kwartje voor de waskaars. Voor het ontbijt werd 75 cent in rekening gebracht, voor een diner twee gulden.

Een diner kost nu minstens ongeveer het honderdvoudige, want de inflatie heeft toegeslagen en huisrestaurant La Rive heeft bovendien een Michelinster verworven.

In de wijnkamer voorbij het restaurant, waar vierduizend flessen wijn op een constante temperatuur (‘Eén graad onder de serveertemperatuur’) worden bewaard, laat sommelier Ted Bunnik zijn bijzonderste aanwinsten zien. Zijn oudste wijn, een madeira Leacock Bual, stamt uit 1908 en kost 650 ‘per flesje’.

Zijn duurste is een Château Petrus uit ’85, die voor 2250 euro op de kaart staat. Voor de liefhebber heeft hij ook nog een Petrus uit 1982, en die kost ‘net wat de gek ervoor geeft’.

Wil Thijssen

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden