Henk lift mee met Tim Knol

Schrijver Henk van Straten stapt elke week in de auto bij een min of meer bekende Nederlander. Een enkele keer neemt hij de tram. Deze week: singer-songwriter Tim Knol.

Tim Knol (links) met Henk van Straten Beeld Henk van Straten
Tim Knol (links) met Henk van StratenBeeld Henk van Straten

Een dinsdagochtend, grijs en toch zonnig. Met een grote beker latte macchiato sjokt Tim Knol door de stationshal van Amsterdam Centraal naar perron 11a. Als ik zeg 'sjokt' bedoel ik dat niet spottend. Tim is een grote jongen. Lang en fors. Hij straalt een zekere bedeesde kalmte uit. Hij handelt vanuit rust. Daarom noem ik het sjokken.

Hij is onderweg naar zijn studio in Hoorn. Samen met twee anderen is hij er de eigenaar van. Een oud, sfeervol pand. 'Het is geweldig', zegt hij, een glazige blik van genegenheid in zijn ogen. In die ogen kan ik de studio haast zien. Ik zie een kleed, een oude bank. Zacht licht uit gele peertjes. Een pot koffie.

De opnamen die hij gaat afmixen zijn van The Miseries. Zijn nieuwe band. Zonder Tim Knol. Of nou ja, zonder Tim Knol in de náám. Hij wil opnieuw beginnen. In kleine kroegen spelen. Hij zegt: 'Ik weet nu beter waarom ik muziek maak.' Niet blijven hangen in het nastreven van succes. 'Ik zie bands die ineens heel populair zijn. Twee jaar later hoor je amper nog iets van ze. Wat ik probeer, is weg te blijven bij de dalen én de pieken.' Wat hij wil is een middenkoers varen. En dan blíjven varen. Een oeuvre opbouwen. En natuurlijk, áls die eigen koers samenvalt met airplay op 3FM, ja, dan is dat cool.

Wanneer de deuren van de trein opengaan, stappen we naar binnen. Tim heeft een zekere timiditeit. Een zekere schuchterheid. Maar ook die bedeesde kalmte. Zwarte jas, rode trui met capuchon, petje. Twee grote zegelringen met edelsteentjes. Onder de klep van die pet steken een paar haarpieken uit. Hij heeft bedachtzame, warme ogen. Stoppels van een of twee dagen oud die spaarzame baardgroei verraden. Net een groot kind. En toch oogt hij nu veel minder dan aan het begin van zijn carrière als een jongen. Het valt me op, nu ik hem van zo dichtbij zie: ook Tim Knol krijgt de kop van een man.

Tegenover elkaar aan het raam. Allebei staren we naar buiten. Grasland en slootjes, het water zilver. Een bespottelijk Hollandse horizon. 'Ik ben geboren in Hoorn', zegt hij, en ik denk weemoed in zijn stem te horen. 'Ik wil er graag weer wonen, maar mijn vriendin wil dat niet.' Hij zou er groter kunnen wonen, meer rust hebben, en in een halfuurtje is hij zo weer in Amsterdam. 'In Amerika zou Hoorn gewoon een buitenwijk zijn.'

Respect

Amerika... I want to be in America!... Hij is er al vaak geweest. Om muziek te maken of op vakantie met een vriend. 'De muziekwereld daar is heel anders. Ze hebben er meer respect. Ben jij er ooit geweest?' Ik knik: 'Alleen in New York, op mijn 16de.' Zijn ogen fonkelen. 'Als je zoons wat ouder zijn, dan moet je met ze gaan rondtrekken.' Ook met The Miseries heeft hij zijn zinnen op de VS gezet. Hij is al in contact met mensen, heeft al lijntjes uitgezet. 'Ze hebben daar een platenlabel dat cassettebandjes uitbrengt.' Hij zegt het alsof het alchemie betreft. The great adventure. 'Het zal ook te maken hebben met mijn adhd', zegt hij, met zijn hoofd rustend op zijn handpalm. 'Ik wil steeds weer nieuwe dingen onderzoeken. Het gevoel hebben dat ik nieuw terrein betreed.'

Zijn beker is leeg. Ik haal mijn been weg zodat hij de prullenbak kan opentrekken. Buiten staan een paar paarden. Als Tim verder vertelt, tekent hij ondertussen met een wijsvinger figuren op het tafeltje. Geen laconieke doodles, zoals tijdens het bellen, maar straffe lijnen die zijn zinnen kracht bijzetten.

In dit geval benadrukt hij zijn aversie jegens het hijgerige tv-wereldje. 'Ik deed één keer mee aan Doe maar normaal. Daar heb ik spijt van. Ze gaven me een paar glazen champagne van tevoren, dus ik zei allemaal dingen die ik niet had moeten zeggen. Tim is niet zo van het meningen spuien. 'Ik moet ook minder gaan twitteren. Al die meningen, man.' Een optreden bij DWDD vindt hij wel leuk. 'De eerste paar keren dat Matthijs bij me kwam staan, waren doodeng, maar nu denk ik: dit is míjn podium.'

In de lucht een explosie van ganzen. Tim staart naar buiten. De ganzen weerspiegeld in die vriendelijk-weemoedige ogen. Daar, de horizon. Daar, nieuwe dingen.

@henkvanstraten

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden