Henk lift mee met Tim Hofman

Schrijver Henk van Straten stapt elke week in de auto bij eenmin of meer bekende Nederlander. Een enkele keer neemt hij de tram. Deze week: presentator Tim Hofman.

Henk lift mee met Tim Hofman (links). Foto Henk van Straten

Zoals hij in de trein tegenover me zit, zou hij een verslaafde op zoek naar dope kunnen zijn. Hij wiegt met zijn magere lijf onrustig naar voren en naar achteren. Zijn handen bewegen bij elke lettergreep. Hij zet zijn capuchon op en af, op en af. Zijn hand gaat opnieuw en opnieuw door zijn haar.

Tim Hofman, 26 jaar oud, presentator bij BNN. Deze dinsdagochtend is hij al vroeg onderweg van Amsterdam naar Apeldoorn voor de opnamen van Je Zal Het Maar Hebben. Hij zal de dag doorbrengen met een meisje dat na een bloedprop in haar hersenen blijvend gehandicapt is geraakt.

Zijn blik schiet steeds naar het raam, naar buiten, maar lijkt ook daar niets echt gade te slaan. Soms lijkt hij even op zijn nagels te gaan bijten, maar dan lijkt hij zelfs ook dáár de rust niet voor te hebben.

'Ben je nerveus?', vraag ik. 'Vind je het spannend?' 'Nee.' Zijn antwoord komt direct. Zijn blik vestigt zich kortstondig op mij, pint me vast en schiet dan weer weg. 'Dat geeft alleen maar ruis.'

'Maar dat is toch geen keuze?', opper ik. 'Om nerveus te zijn?'

'Jawel. Het is een mindset.'

De eerste paar keer dat hij dit programma presenteerde, was hij nog wel gespannen. 'Maar ik heb mezelf elke keer teruggekeken, gezien wat ik kon verbeteren.' Wat zag hij dan precies? 'Kleine dingen. De stiltes wat beter doseren. Of soms zie ik mezelf en denk: nu even ademhalen, Hofman.'

Bal energie
Hij is niet op zoek naar dope. Je hoeft maar naar zijn ogen te kijken. Hij is klaarwakker, helder, gezond, en vooral: gefocust. De onrust in zijn lijf lijkt van die focus haast een symptoom te zijn. Alsof er een bal energie in hem zit die hem straks, wanneer het moet, zal doen schitteren. Op tv zul je er wellicht niets meer van merken. De locomotief zal op de rails zijn geplaatst; de wielen zullen niet langer vonken maken op de straatstenen.

'Mode komt op de laatste plaats', vertrouwt hij me toe, nadat ik het gesprek die kant op heb geduwd (dit is een modenummer, mocht dat u ontgaan zijn). Vannacht heeft hij bij zijn vriendin geslapen, dus trok hij de kleren aan die hij voor handen had: reusachtige Adidas-sneakers, spijkerbroek, T-shirt van de rapgroep Odd Future, grijs vest met capuchon. Zijn haar zit warrig en oogt na elke betasting weer anders. Hij draagt een paar leren armbandjes, plus het polsbandje van Lowlands. In deze kleren zal hij het programma presenteren.

'Er staat geen stylist voor je klaar?'

'Nee, maar daar kun je wel om vragen hoor.' Hij lacht. 'Volgens mij kun je overal om vragen.' Dat is echter niets voor Hofman. Hij is jong; hij doet het op zijn eigen manier. Ook het presenteren heeft hij van niemand geleerd. 'Ik heb wel eens een dag les gehad van een mevrouw, maar die wilde een soort Tooske Ragas van me maken. Niets mis mee, maar niets voor mij.'

De coupé wordt steeds drukker. Ik zie een paar mensen voorzichtig naar ons loeren. Ze proberen te zien met wie ik in gesprek ben. Ze moeten op het juiste moment kijken, tussen de capuchons door.

Ambitieus
Focus. Alles in het teken van. Hij drinkt amper, gaat bijna niet uit. 'Ik wil een betere interviewer worden, vooral in de studio.' Zelfs zijn vriendin, die hij sinds twee jaar heeft, past binnen het stramien. Ze is regisseur, ook bij BNN. Hij voelde zich mede door haar talent tot haar aangetrokken. 'Ze is zó goed', zegt hij, één en al fonkeling. Als ze samen in het buitenland aan het werk zijn, bijvoorbeeld tijdens de opnamen van Spuiten en Slikken Op Reis, slapen ze in aparte kamers.

'Echt?!'

Alsof het vanzelfsprekend is: 'Echt.'

Grijs en frisjes in Apeldoorn. Hij heeft ergens op het station afgesproken met iemand van de productie. We nemen afscheid. Als ik even later in de hal sta uit te checken, zie ik hem nog voorbijschieten. Capuchon op, telefoon tegen oor gedrukt, dunne schouders opgetrokken. Ja, als je hem zo van een afstandje ziet lopen, is hij inderdaad net een verslaafde, op zoek naar een shot, monomaniakaal, onvermurwbaar.

Schrijver Henk van Straten reist elke week mee met een min of meer bekende Nederlander. hendrik.v.straten@gmail.com

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.