Het eeuwige leven Henk Kempers (1964-2019)

Henk Kempers (1964-2019) was verslaafd, totdat hij in een etmaal het geloof vond

Een enorme vent, met schoenmaat 50. Jaren­lang was hij een junk, totdat hij het geloof vond. Hij kwam om het leven door een vuurwerkbom. 

Henk Kempers.

Van heroïneverslaafde was hij zendeling en hulpverlener geworden. Maar in het eerste uur van het nieuwe jaar kwam er ineens een einde aan zijn leven.

Henk Kempers, bijgenaamd ­Bigfoot Fifty vanwege zijn schoenmaat 50, kwam om als gevolg van een enorme vuurwerkbom, die ontplofte toen hij even de deur van zijn huis in Enschede uitstapte om de buren gelukkig nieuwjaar te wensen. Kempers, die 28 jaar ­ge­leden ’s nachts om 12 uur het licht zag en zijn leven radicaal omgooide, werd 54 jaar. Hij laat twee zonen van 13 en 15 jaar, en zijn ­levenspartner na.

Punkscene

Henk Kempers werd geboren in Enschede en woonde later in de wijk Klein Driene in Hengelo. Zijn vader werkte bij Texoprint. Toen in in de jaren zeventig in Hengelo het eerste skatepark van Twente kwam, was Henk daar veel te vinden. Daar ontstond een punkscene, waar ook een drugskoerier heroïne dealde. Henk probeerde het ook, op zijn 12de jaar. Twee jaar later was hij verslaafd. Hij maakte zijn lts-opleiding (‘Een totaal verkeerde opleiding, want ik heb twee linkerhanden’) niet af en kwam in het circuit terecht waar zoveel drugsverslaafden in belandden: criminaliteit, opgepakt, therapie en weer verslaafd.

Op 21 oktober 1990 liep hij even na middernacht door Hengelo, waar hij werd aangesproken door enkele leden van de Pinkster­gemeente. ‘Henk was een enorme man met doordringende ogen en een lange leren jas’, vertelt zijn vriend Jan-Willem Meijer. ‘Een van de broeders vroeg hem of hij misschien Jezus nodig had. Hij reageerde aanvankelijk agressief: ‘Denk je dat ik gek ben.’ Maar, zo vertelde hij mij, het leek of hij vastgeplakt was, hij kon niet weglopen en bleef met ze praten. Op een gegeven moment wilden ze gaan bidden. ‘Dat ga ik hier echt niet doen’, zei Henk. Toen zijn ze naar een auto gegaan en hebben daar gebeden, gepraat en gehuild. ‘Het leek wel of een hemels peloton ME’ers de krakers uit mijn hoofd marcheerden’, vertelde Henk.’

Bekeerd

De volgende dag – een zondag – haalden ze hem op en namen hem mee naar een dienst. Hij was binnen 24 uur bekeerd. ‘En van de drugs af. Het was een wondertje. En laat dat ‘tje’ er maar af’, zegt Meijer. Kempers begon meteen andere verslaafden uit te nodigen bij hem in de flat. Ze mochten bij hem komen wonen, er lagen allemaal matrassen in de woonkamer, en Henk begon ze te bekeren door ze filmpjes over Jezus te laten zien. Zijn jeugdvriend Eddy Boevink, die gelijk met Henk verslaafd raakte, vertelde in dagblad Tubantia: ‘Ook ik kickte af van de drugs en raakte ‘in de Heer’.’

Henk Kempers vond een baan bij de opvang in Rotterdam, trouwde en kreeg twee kinderen. Hij ontmoette ook de evangelist Tony Lima, die hem vertelde dat ‘God een groot plan met hem had’.

Hij ging naar Jamaica om mensen te bekeren en zette later het evangelisatieproject Impact Project Tour in Limburg op. Meijer: ‘Henk was een pionier. Geen manager. Hij begon iets en dan moesten anderen het overnemen. In 2003 kwam hij terug naar Twente. Nu zette hij de Stichting Nieuw Leven op, die mensen van hun drugsverslaving moest afhelpen. Vervolgens richtte hij Just Go 4 It op, een project op Curaçao, waar hij zeven jaar woonde. Drie jaar geleden kwam hij terug, toen Roma-zigeuners in Enschede vroegen of hij hen wilde helpen.’

Henk Kempers had 21-10-1990, de datum van zijn bekering, op zijn arm getatoeëerd. Hij had zich die dag uit de goot opgericht en wilde daarmee ook anderen helpen. Op 31 december had hij nog op Facebook geschreven voor al zijn vrienden: ‘2019 wordt jouw jaar!’

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.