Het Eeuwige Leven Freek Busweiler (1950-2019)

Harde maar eerlijke bestuurder van regionale kranten

Bestuurder Freek Busweiler stond te boek als onvervalste houwdegen, maar wel eentje die eerlijk was en altijd bereid tot compromissen. 

Freek Busweiler Beeld PGB

Hard en gedreven. Eerlijk en rechtdoorzee. Afspraak was afspraak. Freek Busweiler was als bestuurder geen allemansvriend. Maar zijn eerlijkheid en openheid worden alom geprezen.

Hij was bestuurder van de regionale dagbladuitgever Wegener in een tijd dat reorganisaties daar aan de orde van de dag waren. Wegener (onder meer Tubantia, De Gelderlander en BN/De Stem) moest continu vechten om het hoofd boven water houden. Busweiler moest kosten besparen en tegelijkertijd grote vernieuwingen in gang zetten.

‘Bij Wegener was hij een onvervalste houwdegen die letterlijk met omgeslagen hemdsmouwen de hoofdredacteuren tot meer samenwerking probeerde te dwingen’, zegt Alex Engbers, van 2004 tot 2015 hoofdredacteur bij de Stentor. ‘Dat alle Wegenerkranten tegelijk overgingen op tabloid was zeker zijn verdienste.’

Voor Johan van Uffelen – 14 jaar lang hoofdredacteur bij BN/De Stem – was hij een nog vertrouwder gezicht. ‘Ik kende hem al van VNU en als voorzitter van het college van hoofdredacteuren van Wegener had ik direct met hem te maken. Ik zou hem omschrijven als een zeer intelligente dokwerker. Ruwe bolster, blanke pit. Hij was een man van snoeiharde bezuinigingen, maar bereid tot compromissen.’

Jan Houwert, toenmalig bestuursvoorzitter van Wegener, prijst zijn bevlogenheid. ‘Een betrouwbare, loyale en enthousiaste collega. Soms te enthousiast, zoals met de plannen voor internet, zo vond ik.’

Toen de Britse investeringsmaatschappij Mecom in 2008 Wegener overnam en de botte bijl in het bedrijf zette, stapte hij op. Hij wilde niet verder werken met private equity-eigenaren. Houwert bleef nog wel een tijdje aan als non-executive director. ‘Maar dat was geen succes. Britten willen niet luisteren. Ze denken het altijd beter te weten zonder dat ze enig inzicht hadden in de markt.’

Busweiler loodste later als ad interim-ceo nog Koninklijke Joh. Enschede, de Haarlemse drukkerij van bankbiljetten en postzegels, in veilige haven. Anderhalf jaar geleden was hij bestuurslid geworden van Pensioenfonds PGB – het fonds voor grafici en journalisten. ‘Ik ben de jongste’, grapte hij wel eens. Busweiler overleed plotseling op 18 september tijdens een kampeervakantie in Spanje. Met zijn vrouw Will had hij drie kinderen.

Hij was de zoon van een pionierende agrariër in de nieuwe Noordoostpolder. Na de hbs in Emmeloord ging hij rechten studeren in Groningen. Aanvankelijk wilde hij advocaat worden, maar hij trad in dienst bij uitgeverij Kluwer in Deventer als staffunctionaris arbeidsvoorwaarden. Later werd hij directeur van de VNU Dagbladengroep, die in 2000 bij Wegener kwam. Busweiler werd als operationeel directeur lid van de raad van bestuur.

Zijn zelfgekozen vertrek na de overname door Mecom in 2008 viel hem zwaar. Hij besteedde een jaar aan andere zaken om ‘af te kicken’, zoals tuinieren, het behalen van zijn vaarbewijs I en II en het volgen van een cursus mediation. Daarna kwamen er verschillende klussen op zijn pad, waaronder bovengenoemde bij drukkerij Koninklijke Joh. Enschede.

Het familiebedrijf was vrijwel failliet nadat de bankbiljettenorders waren weggevallen, maar Busweiler vond in 2013 een koper. Daarnaast beet hij zich vast in de pensioenproblematiek, eerst als bestuurder van het pensioenfonds van PostNL en later bij die van het PGB. ‘Hij heeft vele moeilijke klussen gedaan, maar was nooit haatdragend of cynisch, zo blijkt wel uit alle reacties’, zegt zijn dochter Frederiek.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden