DE GIDSEindelijk weekend

Hans Dulfer trekt zich terug in zijn molen, waar hij zoveel lawaai kan maken als hij wil

Beeld Erik Smits

Het is Eindelijk Weekend. Saxofonist Hans Dulfer (80) rommelt in zijn mancave, een molen uit 1576 in een Noord-Hollands dorp.

Zelf wonen ze in het boerderijtje ernaast, Hans en zijn vrouw Inge, maar omdat dat inderdaad een boerderij-tje is en opruimen niet zijn sterkste punt, moest er ook nog ruimte komen voor de enorme jazzcollectie, de administratie, semi-gouden platen, cassettebandjes, Miles, Coltrane, Candy, klassieke saxofoons, keyboards, fotoboeken, gadgets, encyclopedieën en wat een man op leeftijd (táchtig dames en heren) verder zoal verzamelt in een vol, vuig en vrolijk leven. En zo kwam de molen in zicht. Hans, op z’n ras-Amsterdams: ‘Terwijl iedereen me van tevoren waarschuwde. Ze zeiden: ‘Hans jongen, koop geen molen, want je loopt erop léég.’ Nou, dat is gebleken, want met een molen is inderdaad altijd wat. Je moet de wieken laten repareren en het dak schilderen en er moet nieuw riet op en weet ik veel wat, want het is een monument dus je moet het wel bijhouden. En overal zijn tegenwoordig regels voor, daar word je gek van. En die eeuwige wind, hè? ‘Het waait hier altijd. Ik klaagde daar een keer over tegen een oude boer hier uit de buurt. Zegt-ie: ‘Waarom denk je dat ze die molen hier hebben neergezet, mafkees?’ Ja mooi hè, meteen lik op stuk, daar hou ik van.’

En terecht.

Want nu, 25 jaar later, heeft hij nog geen seconde spijt gehad van de aankoop. Hij heeft een eindeloos uitzicht, met alleen een koe of een kerk in zijn blikveld, zoals het hier eeuwen geleden ook al was. En dan die luchten, dat lícht, wie zal het hebben? En ’s nachts, wanneer hij terugkomt van een optreden (‘Daar ben ik een rare in, na het spelen ga ik het liefst nog een beetje verder spelen’) kan hij zoveel lawaai maken als hij wil, want de enige die er last van hebben zijn de dieren. Trouwens, die maken soms nog meer lawaai dan hij. Hans: ‘Dat zijn vreemde vogels, hoor! Ik ben weleens wakker geschrokken omdat ik dacht dat er iemand werd vermoord. Was het een hongerig schaap.’

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden