GRUWEN VAN JE LAND

Een groeiende groep Nederlanders bekeert zich tot de islam. Wat drijft hen? 'Alles mag maar in Nederland: roken, drinken, seks....

In een rijtjeshuis in Breda spreiden drie tot de islam bekeerdeNederlandse vrouwen een gebedskleedje uit. Ze trekken sokken aan, bedekkenhun haar en wenden zich tot Allah. Op tafel staan schalen koekjes en glazenthee.

Na afloop van het gebed vertellen Rabi'a (29) en Jamila (28) dat zijde islam, 'de waarheid', omhelsden lang voor de aanslagen van 11 september2001 op New York en Washington. Zij zijn elf en negen jaar geleden bekeerd,maar merken dat ze zich sinds 11-9 steeds minder aantrekken van denegatieve reacties. Of ze nu een modieus hoofddoekje dragen of een allesbedekkende gezichtssluier (niqaab), ze worden als autochtone moslima'stoch uitgespuwd door de samenleving. Rabi'a draagt sinds januari een niqaaben Jamila al enkele jaren een ghimaar, een lange hoofddoek die het gezichtwel toont.

Neeltje (24), Aliyaah (25) en Ayesha (39) zijn recente bekeerlingen. Zijweten nog precies op welke dag ze de geloofsgetuigenis, shahada hebbenuitgesproken. Ayesha, die 'nog niet aan een hoofddoek toe is', op 1 maart van dit jaar. 'Dat was de dag van mijn hergeboorte'. Aliyaah, van oorsprongkapster, nu werkzaam voor T-Mobile: 'Ik heb er bijna zeven jaar overnagedacht. Dat is veel te lang. Uiteindelijk komt het neer op acceptatievan het gevoel dat je moslim bent. Ik heb op 9 juli shahada gedaan en benook onmiddellijk de hoofddoek gaan dragen.'

Neeltje, zelfstandig kapster met een eigen klantenkring in Oosterhout:'In december 2004 ben ik serieuze boeken gaan lezen over de islam. Ikvoelde dat de islam mij naar de waarheid zou leiden, zodat ik de juistestappen kan zetten op weg naar het leven na de dood. Want het hiernamaalsis pas echt belangrijk. Op 3 augustus ben ik officieel moslim geworden.'

Moslimvriendje

Vier van de vijf vrouwen zijn door een moslimvriendje met de islam inaanraking gekomen. Jamila - die vroeger Jaimy heette - door een Marokkaansvriendinnetje. De vier benadrukken dat ze 'absoluut niet door hun partnertot het geloof zijn gedwongen', zoals altijd wordt beweerd. Het wasveeleer nieuwsgierigheid naar wat dat is, de islam. En ze vroegen zich afof dat geloof echt zo vrouwonvriendelijk is.

Ze richten zich veel meer op de 'zuivere islam' dan hun partners, zeggenze. In de relatie zijn zij nu de 'touwtrekkers' in het geloof, zoalsAyesha het uitdrukt. Ze streven naar perfectie en doen dat op eigen kracht,met hulp van hun 'zusters'. Neeltje: 'Ik had ruim drie jaar een relatie meteen moslimvriendje. Toen de relatie werd verbroken, ben ik weer volopuitgegaan. Een tijd lang heb ik niks meer gelezen over de islam, maar ikwerd daar heel onrustig van. Ik ben uiteindelijk teruggekeerd naar deislam. Die geeft zoveel duidelijkheid. Op elke vraag is er een helderantwoord.'

Neeltjes ouders hadden, zoals zoveel ouders van nieuwe moslims, grotemoeite met haar bekering. 'Het heeft tijd nodig.' De moeder van Aliyaahprobeert haar dochter, die vroeger Anita heette, er nog van af te praten.Ayesha (voorheen Yolanda) merkt dat haar ouders - ze is atheïstischopgevoed - worden beïnvloed door de negatieve berichtgeving. 'Ze hebbengeen kennis van de islam, hebben alles van de media.'

De familie van Jamila is er inmiddels aan gewend dat ze moslima is.'Eerst wilde mijn moeder niet met me over straat. Een hoofddoek vond zebelachelijk. Nu is ze er aan gewend. Ik draag nu een ghimaar en zij zegttrots: Kijk, dit is mijn dochter.'

Rabi'a (Rebecca, vader joods, moeder katholiek) zegt dat haar oudersliever niet over de islam praten. 'Laatst wilde mijn moeder lasagna maken,maar daar zat spekvet in. Dat heeft ze toen niet gedaan. Ik vertrouw haarwel. Ze houdt rekening met mijn overtuiging.'

De vijf vrouwen verkeren in verschillende stadia van 'overgave aanAllah'. Ayesha vergelijkt de islam met een grote boom met stevige wortels,de vijf zuilen: geloofsbelijdenis, gebed , armenbelasting, vasten enbedevaart naar Mekka. Ayesha: 'Als je je daaraan houdt, ben je een goedemoslim. Alle andere zaken zie ik als blaadjes die aan de boom groeien. Bijmij is het blaadje van de hoofddoek nog niet eens aangegroeid.'

In het streven naar perfectie gaan de moslima's steeds meer met de rugnaar de westerse samenleving staan. De bereidheid 'concessies' te doen aande Nederlandse waarden en normen neemt af. Jamila, moeder van een zoontjevan 2 en een dochtertje van 1 jaar, heeft uiteindelijk haar werk bij OZVerzekeringen opgegeven. Eerst wilde ze haar mannelijke collega's geen handmeer geven. Vervolgens kondigde ze aan dat ze niet meer meedeed aan hetvieren van verjaardagen. 'Daar doen we niet aan in de islam, wel meedoenop het werk vond ik hypocriet.'

Bidden in het fietsenhok

Na 11 september 2001 vroegen de collega's wat ze van Osama bin Ladenvond. Ze had gezegd dat ze niet achter hem stond. Rabi'a onderbreekt haar.'Waarom mag je niet zeggen dat je voor hem bent? We hebben hier tochvrijheid van meningsuiting? Oh nee, dat geldt dat niet voor moslims.'

Jamila werd bij de baas geroepen en moest zich 'in een onislamitischesituatie tussen allemaal mannen', verantwoorden. 'Waarom?', vraagt Rabi'a.'Had ze soms gezegd dat ze OZ zou willen opblazen?' Jamila: 'Het was zoverschrikkelijk. Eerst bad ik in het fietsenhok. Toen ik om een bidruimtevroeg, kreeg ik te horen dat het helemaal niet mocht op het OZ-terrein.'Ayesha: 'Belachelijk toch. In Nederland heb je overal rookruimtes, maargebedsruimtes worden niet toegestaan.'

In maart 2003 nam Jamila ontslag. Ze werd zwanger en vindt het nuheerlijk om 'de natuurlijke weg van de vrouw te volgen. Lekker thuis voorde kinderen zorgen.' De andere vrouwen vallen haar enthousiast bij. Zeonderschrijven de lezing die een broeder van de Haagse As Soennah-moskeeonlangs in Eindhoven hield. Hij gaf de man in een relatie de positie vankoning, en de vrouw die van premier. Mannen en vrouwen zijn welgelijkwaardig, zei hij, maar anders. De man is verantwoordelijk voor devrouw.

Ayesha en Rabi'a, beiden uit een feministisch milieu, vertellen over derust die over hen is gekomen nu ze 'in overeenstemming met hun natuurlijkeaanleg' mogen handelen. Rabi'a: 'Ik heb niks met Alles went, behalve eenvent. Op televisie zie je moederende vaders en vrouwen die op hun achterstepoten gaan staan om hun recht te halen. Dan denk ik, dat klopt niet. En:doe toch rustig mens. Ga voor man en kinderen zorgen, zo is het bedoeld,zo ben je geschapen.'

Aliyaah: 'Vrouwen baren niet voor niets. In de islam is veel meerrespect voor het opvoeden van kinderen.' Ayesha: 'In Nederland wordt op hethuishouden neergekeken, alsof je constant koffie zit te leuten bij debuurvrouw. En wat is er mis mee dat de moslimman de boodschappen sjouwt?Boodschappentassen zijn vaak hartstikke zwaar. Laat die man dat toch lekkerdoen.'

Thuis bij de vrouwen hangen geen foto's aan de muur. Afbeeldingen vanmensen zijn niet toegestaan in de islam. Er wordt steeds minder televisiegekeken en naar muziek geluisterd. Aliyaah: 'Van de muziek ben ik nog aanhet afkicken, dat is best moeilijk.'

Dat streven naar perfectie doen ze vooral om 'pluspunten teverzamelen'. Jamila: 'Op de dag des oordeels bepaalt Allah of je in hetparadijs komt. Wie de meeste punten heeft verzameld, krijgt het straks hetbest in het paradijs.'

Diamantjes

Dat de bekeerde Ibrahim (27) en Ismail (21) ook in verschillende stadia'van overgave aan Allah' verkeren, wordt meteen duidelijk als ze de AsSoennah-moskee in Den Haag binnenstappen. Ismail, een Antilliaan dievroeger Shurnel heette, heeft geen baardje, draagt geen djellaba(islamitisch gewaad) en geeft de verslaggeefsters zonder schroom een hand.Ibrahim, felle blauwe ogen, lange rode baard, zegt dat hij geen vrouwen magaanraken van zijn geloof. 'Dat is niet minachtend bedoeld. Ik heb juistveel respect voor vrouwen. Mijn zusjes bijvoorbeeld zie ik als diamantjes.Ik wil niet dat iedereen daaraan mag zitten.'

Ismail kwam op zijn 6de vanuit Curaçao zonder ouders naar Nederland.Hij ging bij kennissen wonen. Hij was wel op zoek naar 'iets van eengeloof', maar het kwam er nooit van. Hij werkte in de paprikakassen in 'sHertogenbosch, ging veel om met Marokkanen en leerde vooral de onderlingesaamhorigheid, de broederschap, waarderen. Hij rookte en dronk en was 'geenlieverdje', zegt hij. 'Er waren dagen dat ik geen werk had en dan gingstelen.' Tijdens zijn werk in de kassen vertelde een Marokkaanse collegaover zijn geloof. Ismail wilde meer houvast in zijn leven en kreeg behoeftenaar de moskee te gaan. 'Maar ik durfde niet. Het is een hele grote stap.Ik wist niet of ik geaccepteerd zou worden.'

Islamitisch getrouwd

Een Marokkaanse kennis nam hem mee naar de As Soennah-moskee. Ismailwerd warm omhelsd door 'broeder' Faouzi, een soort conciërge die zeeractief is in de moskee. Ismail: 'Ik vergat mijn angst en heb meteen degetuigenis afgelegd. Dat was in maart. Ik ga nu vaak naar de moskee, leerelke dag weer nieuwe dingen. Wat wel en niet mag. Ik steel, rook en drinkniet meer, ga niet meer uit.'

Zijn Hollandse vriendin, met wie hij samenwoonde, is door hem ook in deislam geïnteresseerd geraakt. Zij is in mei bekeerd. 'Meteen de eerstekeer dat ze hier in de moskee kwam, heeft ze shahada gedaan. We zijndiezelfde dag islamitisch getrouwd door broeder Faouzi. Want samenwonen isniet toegestaan in de islam.'

Hij en zijn vrouw zijn nog lang niet zo ver als 'broeder' Ibrahim, zegtIsmail verontschuldigend. Hij had bijvoorbeeld een baardje (moslims diede zuivere islam aanhangen streven ernaar precies te handelen en er uit tezien als de overleveraars van de profeet), maar heeft dat vanwege zijn werkafgeschoren. 'Niet omdat ze geen baard toestaan, maar vanwege deveiligheid.' Hij is installatiemonteur, moet kabels trekken en draagtdaarbij een gasmasker. Een baard zit dan in de weg. Maar Ismail beseft datals hij 100 procent voor zijn geloof had gekozen, zoals Ibrahim doet, hijzijn werk had moeten opgeven.

Elke zondag naar de kerk

Ibrahim, die christelijk is opgevoed en als kind elke zondag naar dekerk ging, heeft vanwege zijn islamitisch uiterlijk zijn baan verloren. Hijweet dat zeker, al gooit zijn werkgever het op 'verstoordearbeidsverhoudingen'. Hij weigert concessies te doen. 'De islam is de kernvan mijn leven, de rest drapeer ik erom heen.'

Ibrahim is nooit echt op zoek geweest naar zijn identiteit of zijngeloof, zegt hij. Zijn reizen naar Marokko, waar hij drie keer is geweestmet een Marokkaanse vriend, hebben bij hem een snaar geraakt. 'Ik voeldeme er meteen thuis, alsof ik een van hen was. Zo warm was het, veel minderkil dan in Nederland.' Tot de islam brachten die bezoeken hem niet. Bij hemkwam het islamgevoel plotseling op, als 'een influistering'. De maandenvoorafgaand aan dat moment in mei 2004, dacht hij na waarom hij alschristen niks aan het geloof deed en niet bad.

Op een nacht, bij volle maan, was hij ineens gaan bidden. 'God laat mijzien welke weg ik moet bewandelen.' En Allah wees hem de weg. Hij weet nu,de islam is compleet en volmaakt, is wetenschap en economie tegelijk. 'Dekoran is geen boek van 1400 jaar geleden, maar is up to date, is op elketijd toe te passen.'

Ibrahim klopte aan bij een Marokkaanse buurman, deed de shahada inLeiden en kwam uiteindelijk terecht in de als radicaal te boek staande AsSoennah-moskee. 'Ze zijn zeer actief op internet, doen veel voor jongeren,geven lezingen in het Nederlands.'

Daar is hij nu elke dag te vinden. Zijn honger naar kennis over de islamis niet te stillen. Ook hij is druk bezig 'punten te verzamelen'. 'Hoe meerik gehoorzaam aan de regels van de islam en probeer het welbehagen vanAllah te zoeken, hoe hoger ik in het paradijs in de hiërarchie zalstijgen. Het zou oneerlijk zijn als iedereen, of hij nu goed doet of niet,in het paradijs dezelfde beloning krijgt.'

Net als de Bredase vrouwen heeft Ibrahim steeds meer moeite met dewesterse maatschappij. 'Spullen kan je in je hand houden, niet in je hart.Ik gruw van het wezenloze consumentisme.' En: 'Moet je kijken hoe ze hiermet bejaarden omgaan. We stoppen ze weg in tehuizen, kinderen komennauwelijks meer op bezoek.' Sinds hij moslim is, is hij veel inniger metzijn moeder. 'Ik neem bloemen en cadeautjes voor haar mee. Dat moedigt deislam aan.'

Enigszins in verwarring is hij over een passage in het boekjeRaadgevingen voor nieuwe moslims, dat door de omstreden El Tawheed-moskeein Amsterdam is uitgeven en ook in de As Soennah te koop is. Daarin staatdat moslims geen genegenheid mogen koesteren voor christenen, joden enandersdenkenden.

'Ik denk dat bedoeld wordt dat als ze Allah uitschelden, je dan niet metze als vriend mag omgaan.' Maar hij heeft, zegt hij, onvoldoende kennis omdie passage precies te duiden. 'Daarvoor moet je bij de imam zijn.'

Ibrahim heeft zichzelf thuis Arabisch geleerd, wil in de toekomstverhuizen naar een islamitisch land. Hij wil weg van de haast- enstress-maatschappij. 'Haast komt van Satan.' Hij wil zich in alle rust ineen islamitisch land op het hiernamaals voorbereiden.

Hennie Huisman

Ook de vrouwen uit Breda willen op termijn naar een moslimland. Rabi'a:'Niet eens zozeer vanwege mijzelf. Ik ben bang voor de toekomst van mijnkinderen.' Ze heeft drie zoontjes van 4, 6 en 9 jaar. 'Met 9 jaar isverkering al heel gewoon. Hennie Huisman vraagt op tv een prulletje van 6of zij al verkering heeft. Meisjes van 12 hebben seks. Daar stoor ik meaan. Alles mag maar in Nederland: roken, drinken, seks. Ik ben bang dat alsmijn zoon 15 is en alle kinderen uit zijn klas naar de disco gaan, ik hemniet kan tegenhouden.'

Zolang de vrouwen Nederland nog niet hebben verlaten, proberen zeonislamitische situaties zoveel mogelijk te mijden. Jamila: 'Alleen opstraat kom ik niet-moslims tegen en als ik thuis bij mijn familie op bezoekga. Ik vind het best vervelend mij tussen niet-moslims te begeven.'

Neeltje, die pas zes weken officieel moslim is, twijfelt over eenvertrek. Het lijkt haar wel fijn in een land te wonen waar de islam normaalis en ze gewoon vijf keer per dag kan bidden. Maar ze weet niet of ze haarfamilie en vriendinnen wel kan missen.

Ayesha kan, vanwege persoonlijke omstandigheden, voorlopig niet afreizennaar een moslimland. 'Maar', zegt ze monter, 'de agressie hier en dedrempels die worden opgeworpen om islamitisch te leven, maken ons alleenmaar sterker. We moeten hier zoveel doen voor ons geloof, dat we straks inhet paradijs vast extra worden beloond.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden