Groentelandschap in Noord-Holland

Een lezeres, vegetariër, troont ons mee naar Team Onvergetelijk Verrassend in Schagen...

Waarom TOV? Lezeressen slepen ons naar uithoeken van het land waar we uit onszelf niet snel zouden komen. Zo raakten we al verzeild in Diepenheim, Oeffelt, Stolwijk en Streefkerk. Er zaten fantastische etentjes tussen. Deze keer is het Manon Kant, een 37-jarige lezeres uit Anna Paulowna die ons naar Schagen lokt. TOV is haar favoriete restaurant in de kop van Noord-Holland. De letters staan voor Team Onvergetelijk Verrassend.

Hoe zitten we erbij? Schagen is de moeite waard. Een oud centrum, twee kerken en een broodjeszaak die Tante Annie heet. Daar kun je wat mee. TOV vinden we aan een winkelstraat, in een bakstenen huisje met rood pannendak. Binnen schrapen zwarte stoelen over een donkere houten vloer. De muren zijn bedekt met mosgroene lambrisering, in het raam staan zilverkleurige vazen met donzen katjes.

Wat eten we? Manon, pr-adviseur en moeder van drie kinderen, ontpopt zich als vegetariër. Dat had ze geschreven, maar dat waren we vergeten. Maar het komt goed uit, want minder vlees is een van onze goede voornemens. We zijn solidair. Het wordt een groentemenu: gazpacho 2010; heldere minestrone; pasta met basilicum en groene asperges; appelcompote met vanilleroom en stroopwafelijs.

Hoe smaakt het? Vegetarisch eten hoort een groentefeest te zijn. Dat is het ook in TOV. De gazpacho heet 2010 omdat hij niet als een koude soep wordt geserveerd, maar als een rondje gestolde rode gelei, afgedekt met een toefje wit karnemelkschuim. Geinig bedacht. Alle smaken van gazpacho – tomaat, komkommer, paprika – komen terug. Het schuim van karnemelk is licht zoet. Goed gedaan, zegt Manon, want de gazpacho heeft al genoeg zuur van zichzelf.

De minestrone is wel echte soep. Een heldere groentebouillon wordt uitgeschonken over een diep bordje met aspergepunten, erwtjes en halve tomaatjes die even gedroogd zijn en in honing gelegd zodat ze zoete smaakbommetjes zijn geworden. Voor het oog drijft bovenop een eetbaar viooltje. Over de rand van het bord kronkelt een paarse worm puree van vitelotte-aardappel. Die smaakt naar lijm.

Het hoofdgerecht is een groentelandschapje met anijs-champignons die als goudkleurige heuveltjes oprijzen tussen donkere vijvertjes rode biet, een struikgewas van pasta, boomstammen groene asperges en een weilandje van erwtenpuree. Het is lekker, maar ook los zand. Er zit geen hiërarchie in het bord, zoals bij een vlees- of visgerecht wel het geval is, alles staat naast elkaar. Typisch een opmerking van een vleeseter, vindt Manon.

Het stroopwafelijs van het dessert is zelfgemaakt, van echte stroopwafels. Lekker.

Hoe is de bediening? We hebben vooral te maken met een jonge vrouwelijke sommelier. Ze is welbespraakt, vakkundig, charmant. En nog in opleiding!

Wat kost het? 39,50 euro p.p,, evenveel als het menu met zeeduivel, kabeljauw en parelhoen. Toch gek.

Komen we terug? De tijd dat je als vegetariër een omelet met kaas kreeg voorgezet is voorbij, zegt Manon, die geen vlees meer eet sinds haar pony naar de slacht werd gebracht. Toen was ze 14. TOV levert het bewijs. We zetten op een rijtje wat we zoal hebben gehad: tomaat, komkommer, paprika, erwtjes, asperges, rode biet, paddestoelen. Wat missen we in dit rijtje? Juist. Winterwortel, prei, zuurkool, boerenkool, spruitjes, glorieuze wintergroenten. Dat is een minpunt. TOV zit met zijn hoofd in de zomer. Of in Peru. Want daar komen de asperges nu vandaan.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden