Het Eeuwige Leven van Zuylen van Nijevelt

Graaf Hugo van Zuylen van Nijevelt (1929 - 2018): aristocraat en oprichter van pretpark Duinrell

Hij was de grondlegger van Duinrell, won de Tulpenrallye en leerde op zijn 76ste jaar nog golf te spelen op de chique Haagsche. Een aristocraat met pit.

Graaf Hugo Robert Johan Van Zuylen Van Nijevelt, oprichter van attractiepark Duinrell. Foto Nederlandse Freelancers

‘Met bloed, zweet en tranen heeft hij het landgoed willen behouden. Dat was zijn drive om Duinrell op deze wijze uit te bouwen’, zegt zijn zoon Roderick van Zuylen van Nijevelt.

Hugo graaf van Zuylen van Nijevelt maakte er zijn levenswerk van. In 1962 voorkwam hij dat het landgoed in handen kwam van de Haagse vastgoedmagnaat Reinder Zwolsman en bouwde het daarna uit tot een park, dat nu jaarlijks 1,4 miljoen bezoekers trekt.

Tot 2000 zat hij in de dagelijkse leiding. Daarna was hij nog zeventien jaar president-commissaris. Hij overleed 13 augustus op 88-jarige leeftijd. De leiding van het park ligt nu bij zijn twee zonen: Roderick als commissaris, Philip als algemeen-directeur. Die laatste neemt door het overlijden van Hugo ook de titel graaf over.

Sinds de tijd van upstairs, downstairs voorbij is, moeten aristocraten die een landgoed in de familie willen houden een nieuwe bestemming zoeken. Hugo’s vader Philip van Zuylen van Nijevelt, kamerheer van koningin Wilhelmina, besloot in 1935 Duinrell voor het publiek open te stellen, met enkele speeltoestellen rond de als restaurant ingerichte schapenkooi. De entreeprijs was 15 cent.

Het landgoed was via Constance barones van Pallandt, Hugo’s moeder, in de familie gekomen. Naast de openstelling voor het publiek organiseerde Philip vanaf 1935 ook motorcrosswedstrijden, de allereerste in Nederland. Op 12 mei 1940 werd Hugo’s vader als gevolg van de overspannen sfeer in de begindagen van de oorlog in zijn auto abusievelijk door een Nederlandse soldaat doodgeschoten. Ze zagen hem aan voor een Duitser. Nu kreeg zijn moeder de leiding.

Hugo stortte zich als jongeman aanvankelijk op de racesport en won in 1953 de Tulpenrallye. Daarna ging hij werken bij de koloniale Deli Maatschappij in Singapore, die handelde in tabak, thee en rubber. In 1962 wilde de Haagse vastgoedmagnaat Reinder Zwolsman het landgoed kopen. Hugo bewoog hemel en aarde om dat niet te laten gebeuren. ‘Hij wilde het in de familie houden. Dat zat diep in de genen’, zegt Roderick.

Hugo besloot zijn laatste spaargeld aan te wenden en zijn zus over de jaren heen uit te kopen en zelf eigenaar-directeur te worden. Hij bouwde het landgoed stapje voor stapje uit tot pret- en vakantiepark. Hij ging zelf in de boerderij wonen en moest met pijn in het hart het kasteel, dat in de oorlog door de Duitsers totaal was uitgewoond, afbreken omdat er voor restauratie geen geld was. Later investeerde hij miljoenen in nieuwe attracties als het Tikibad, de waterglijbaan Aqua Shute, de zweefmolen Aqua Swing (waarin je over opspuitend water heen scheert), de Kikkerachtbaan (die Hugo de bijnaam ‘kikkerbaas’ opleverde) en de Niagara Superroetsj.

Hij deed investeringen vaak op gevoel. ‘De ene (Tikibad) pakte goed uit, de andere (Batflyer) werd een technisch debacle, de nagel aan mijn doodskist’, vertelde hij tegen omroep Max. Nederland is vergeven van pretparken. Binnen de club van elf (de grootste toeristische organisaties van Nederland) zei hij ‘We zijn conculega’s, we zoenen elkaars vrouwen, maar we pikken wel elkaars klanten af.’

Af en toe had hij conflicten met de gemeente Wassenaar, want hij liet zich niet makkelijk nee verkopen. Er kwam een terrein voor tenten en stacaravans plus nog eens vierhonderd huisjes.

Ook nadat hij de leiding had overgedragen aan zijn zoons bleef hij actief. ‘Ik heb van elke deur in het park nog een sleutel. Ik wil overal in kunnen, dat pakken ze me niet af.’ Zijn zoons stelden dat ook op prijs. Op zijn 76ste nam hij nog golflessen. En het lukte ook nog een aardig balletje te slaan.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.