Glacé

OMDAT ik hoopte morgen - zondag 21 juni - te worden uitverkoren als Vader van het Jaar, besloot ik extra m'n best te doen....

Het probleem was alleen: m'n best doen waarop?

Door de schuivende rolpanelen is volstrekt onduidelijk geworden wat een goede vader is.

Eén ding staat, dankzij dat Postbus 51-spotje, wel vast: het tijdperk dat vader zijn rol in het gezin denkt te kunnen vervullen door het aansnijden van het zondagse vlees, is lang voorbij.

Pas toen de gebraden kip zondag al vier minuten roerloos en onaangeroerd op tafel stond, begon het gezin mij vreemd aan te kijken. 'Vader, waarom snijd je de kip niet?', vroeg het gezin.

Dus antwoordde ik vastberaden: 'Ik peins er niet over.' Ik wisselde een blik van verstandhouding met de kip.

Maar het gezin haalde de schouders op en sneed zelf het beest in stukken.

Kennelijk moest ik iets anders verzinnen. Misschien wat minder werken en vaker thuis zijn.

Ik nam een vrije dag, zette rond het tijdstip dat de scholen uitgaan een lekkere pot thee en plaatste een doos met zes glacé-koeken midden op tafel.

Om vijf voor drie werd de voordeur geopend. Een schooltas landde met een geweldige klap in de hoek van de hal, op grond van een VN-resolutie die luchtaanvallen mogelijk maakt. Een schim waarin ik onze oudste zoon Stan (12,9 jaar) meende te herkennen stoof door de kamer, greep een banaan uit de fruitschaal en verdween door de achterdeur.

'Stan, wat ga je doen?', riep ik hem na. 'Naar buiten', riep hij terug. 'Voetballen.'

Ik nam een kopje thee met zo'n mierzoete roze koek.

Even later kwam zijn broer van elf thuis. Hij antwoordde 'Leuk' op mijn als aanzet tot een conversatie bedoelde vraag, schonk zich een glas limonade in, keurde de glacés geen blik waardig en kuierde naar zijn kamer. Daar trof ik hem aan met een koptelefoon op.

'Chiem, wat is dit', mopperde ik, streng en teleurgesteld.

'Wu Tang Clan', zei hij trouwhartig. Hij stak het CD-doosje omhoog. 'Wu Tang Forever.'

Zo werd dat natuurlijk nooit wat met die verkiezing.

De volgende dag stond ik in de stromende regen bij school te wachten op de terugkeer van de kleuters, die op schoolreisje waren geweest in Spaarnwoude.

Toen de bus de straat kwam inrijden, zaten de kinderen weggedoken, zodat het leek of de bus leeg was. Een eeuwenoude traditie, die slechts in stand wordt gehouden omdat de ouders het zo leuk vinden. De kinderen zelf, doodop, hebben helemaal geen zin meer in zulke grappen.

Sophietje kwam met een beschilderd gezicht de bus uit. Toen ze haar vader zag, stak zij haar armen omhoog. Dat betekent: 'Til mij op'

We zwommen terug naar huis. Ter hoogte van de bakker vroeg ze: 'Papa, mag ik een roze koek?'

Ik stapte af en kocht een glacé. Met een voldane zucht nam ze een hap. Ze lachte me kauwend toe. Had Sophie op dat moment de voltallige jury gevormd, dan zou ik op met gemak tot Vader van het Jaar zijn gekozen.

Rob Vreeken

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.