'Gezocht: een paar leuke pleegouders'

Wachten, wachten, wachten. Als mensen iets willen maar het aanbod is beperkt, ontstaan wachtlijsten. Dat gebeurt zowel in de zorgsector als op de vrije markt....

MILENA (14) en Aleksandar (12) zijn de tel kwijtgeraakt, zo vaak zijn ze al verhuisd. Vier jaar geleden kwamen broer en zus vanuit Luxemburg naar Nederland. Hun moeder, Nederlandse van oorsprong, was te vermoeid om nog langer voor hen te zorgen. Hun vader was kort na de geboorte van Aleksandar overleden.

Tijdelijk konden de twee terecht bij familie in Limburg, maar al gauw werden ze in een pleeggezin geplaatst - ook voor korte tijd. Nu wonen ze bijna drie jaar in een kindertehuis in de buurt van Eindhoven. Gezocht: 'Een paar leuke pleegouders'.

In de woonkamer van hun groepswoning vertellen Aleksandar en Milena hun levensverhaal. In Nederland zitten zo'n negenduizend kinderen in een tehuis, wachtend op pleegouders. Het aantal aanmeldingen van pleeg adressen loopt hier nagenoeg gelijk aan.

Milena: 'We wisten wél dat we voor altijd in Nederland zouden blijven, maar we dachten dat we na dat pleeggezin weer terug zouden gaan naar onze moeder.' Maar dat ging niet door; hun moeder kon het niet aan.

Vervolgens werden broer en zus van elkaar gescheiden. Milena: 'Uit een test bleek dat we te veel voor elkaar zorgden. Ik bleef hier en Aleksandar moest naar een leefgroep in Limburg. Dat sloeg helemaal nergens op, maar ze zeiden dat hij voor zichzelf moest leren zorgen.'

Aleksandar en Milena zijn niet moeilijk opvoedbaar of onhandelbaar. Ondanks alle ellende komen ze zeer innemend en beleefd over. 'Ja, van wie hebben we dat eigenlijk geleerd?' Milena kijkt haar broer aan. 'Ik denk van onszelf. We zijn natuurlijk wel opgevoed, maar niet echt door onze moeder.' Milena gaat volgend jaar naar havo 3, Aleksandar naar de eerste, havo/vwo.

Aleksandar: 'De meeste kinderen doen het zélf fout, maar bij ons ligt het meer aan onze ouders.' Over hun vader willen ze niet veel kwijt. Alleen dat hij een bokser van beroep was, en dat hij 'ergens in de jaren tachtig' aan de Olympische Spelen heeft meegedaan. Trots laat Aleksandar een foto van hem zien: gespierde blote bast, vechtersblik, bokshandschoenen aan. Hun moeder zit nu al een paar jaar in de Ziektewet, wegens oververmoeidheid; toen ze nog in Luxemburg woonden, werkte ze bij het Europees Parlement.

Sinds een paar jaar woont ze in hetzelfde dorp als haar kinderen. Eens in de week zien ze elkaar, bij haar thuis, in het internaat, op straat of in het winkelcentrum. Ze gaan ook met zijn drieën op vakantie, zoals in de carnavalsvakantie, naar Egypte. 'Soms zie ik helemaal niet dat ze zo moe is', zegt Milena. 'Dan begrijp ik niet waarom we niet bij haar kunnen wonen.'

Vorig jaar werd de hoop van de kinderen definitief tenietgedaan, toen hun moeder vertelde dat ze nooit meer bij haar zouden kunnen wonen. 'Toen mochten we kiezen wat we wilden: een groep zoals deze, een gezinshuis of een pleeggezin', zegt Milena. Ze kozen voor het laatste.

Officieel moet Milena allang naar een andere groep voor oudere kinderen. Maar er is een uitzondering voor haar gemaakt. Daar is ze erg blij om. 'Bij die groep hebben ze namelijk een puntensysteem. Dat is voor brutale kinderen. Als je dan ''hallo'' zegt, of je schuift je stoel aan na het eten, krijg je een punt. Net een computerspelletje.'

Broer en zus praten veel met elkaar: het liefst willen ze jonge, moderne ouders, 'zo'n beetje eind dertig, begin veertig', die al oudere kinderen hebben, 'zodat ze weten hoe je met kinderen om moet gaan'. En ze willen niet meer naar een ander dorp verhuizen. De gezinnen die ze tot nu toe uitgeprobeerd hebben, vonden ze 'een beetje ráár'.

In februari bood zich een gezin aan. Drie keer zijn ze op bezoek geweest, maar uiteindelijk klikte het niet. 'Het was een vrouw van 61, met drie pleegkinderen van 12, 14 en 16, die rookten en fikkies stookten', vertelt Aleksandar. 'Dat vonden we niet leuk.' Milena: 'Die vrouw zei hallo en gaf ons een glaasje ranja. Vervolgens keek ze niet meer naar ons om. Ik heb de hele dag op de bank gezeten.'

Aleksandar: 'Het komt bijna nooit voor dat kinderen nee zeggen tegen een pleeggezin, maar we willen een normáál gezin.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden