Column

Getrut over hoe je moet leven, ik word er flink chagrijnig van

Toen Hayat Die Ene ontmoette, die Nederlands bleek te zijn, moest ze zich in allerlei bochten wringen om het iedereen naar de zin te maken.

Beeld Eva Roefs

Mijn vriendin, een Marokkaanse, zit bij me op de bank. Stralend. Nu ziet ze er altijd tiptop uit, maar vandaag zit ze wel verdacht mooi te twinkelen. Wat blijkt: ze heeft een leuke man ontmoet. En niet zomaar eentje, maar Die Ene. Met een grijns van oor tot oor vertelt ze over hun alledaagse ontmoeting in de supermarkt en de bijzondere band die zich snel tussen hen ontwikkelde. Ik glunder van plezier, vraag haar het hemd van het lijf en giechel uitgelaten met haar mee.

De man wordt, zoals het in een goed vriendinnengesprek betaamt, in geuren en kleuren beschreven, waarbij een niet onbelangrijk detail snel naar voren komt. Hij is Nederlands. En daarmee degradeert de nieuwe relatie van gewoon-heerlijk-verliefd-spannend in één klap naar verliefd-maar-verdomd-ingewikkeld. Mijn vriendin weet niet hoe ze alles in de toekomst moet samenbrengen. Want een toekomst zit er zeker in tussen die twee, zoveel is duidelijk. Een eerste horde is genomen: ze heeft haar schoonouders ontmoet en die bleken de exotische keuze van hun zoon prachtig te vinden. Nu haar ouders nog. Die zullen geen probleem hebben met het verschil in afkomst, maar wel met het verschil in religie.

Ik herken de bezorgde blik van mijn vriendin; ik vond de vlinders in m'n buik hoogst onverstandig toen ik verliefd werd op mijn huidige man. Van beide kanten werd niet door iedereen even enthousiast gereageerd. Vanuit Nederlandse hoek werd mijn man gewezen op ongezellige bekeringsdriften die ik op hem zou loslaten en vanuit Marokkaanse hoek werd ik kritisch gewezen op het islamitisch opvoeden van mijn kinderen.

Jezelf blijven en tegelijkertijd de ander in zijn waarde laten, is kennelijk geen reële optie. En zoals met alle regels en opvattingen zijn die voor een vrouw ook hier net een fractie lulliger. Daar waar een islamitische man kan trouwen met wie hij wenst, moet en zal een islamitische vrouw een moslim huwen. De man is immers de naamdrager, de pater familias die de koers bepaalt. Wij vrouwen volgen onze mannelijke meesters gedwee en nemen zodra we trouwen niet alleen afstand van onze meisjesnaam, maar ook van onze eigen identiteit. Voor zover we die al mochten hebben. Het is voor een vrouw nu eenmaal lastig te bepalen wat ze wil.

Of is dat eigenlijk verdomd makkelijk, maar wordt dat continu in de weg gezeten door iedereen die ongevraagd overal z'n neus insteekt? Dat getrut over hoe je moet leven, ik word er flink chagrijnig van. Misschien is het slechts een kwestie van tijd en moeten we nog aan elkaar wennen. In Nederland moest je het een generatie terug ook niet in je hoofd halen om als protestantse met een katholiek aan te komen. Dat kun je je nu niet meer voorstellen. Toch blijven ook wij vaak in dezelfde kringen hangen, bijvoorbeeld qua opleidingsniveau of milieu. Zo ken ik maar één stel waarvan hij zijn middelbare school niet heeft afgemaakt, terwijl zij universitair is opgeleid. Alle andere koppels in mijn omgeving zitten netjes op hetzelfde niveau. Ik denk dat we meer verdeeld zijn dan we doorhebben.

Mijn vriendin maakt zich ondertussen zorgen. Moet ze bijvoorbeeld haar schoonfamilie vragen haar ouders te respecteren door geen alcohol te schenken, of moet ze juist haar ouders vragen hun bezwaren opzij te zetten en de wijn op tafel te negeren? En een huwelijksfeest, hoe zou dat zo ingericht kunnen worden dat het voor alle partijen ook daadwerkelijk een feest is? Talloze vragen over kleine en grote verschillen die zij wil overbruggen.

Ik vertel haar dat het nu belangrijke beslissingen lijken, maar dat het op de lange termijn niet veel uitmaakt. Ikzelf heb me indertijd in talloze bochten geprobeerd te wringen om maar iedereen in zijn waarde te laten en het naar z'n zin te maken. Behalve dat ik erachter kwam dat dit niet mogelijk was, bleken mijn eigen waarden verloren te raken. Want waar ging het eigenlijk om? Om het vinden van geluk met iemand met wie je je gedachten, je toekomst en je kinderen wil delen. Om een heel leuke, lieve, goede vent, zonder wie ik mijn leven niet meer compleet zag. Moest ik het dan vervolgens echt nog gaan hebben over wie er wel of geen alcohol in z'n glas mocht hebben?

Mijn vriendin moet gewoon-heerlijk-verliefd-spannend blijven. Nu lijken de verschillen groot, maar uiteindelijk heb je gewoon een relatie. Met een man van wie je als vrouw eeuwig weinig zult begrijpen. Marokkaans of Nederlands, hoe lief ze ook zijn, ze gooien allemaal de vuile was pal náást de wasmand.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden