Generatie Nix door de jaren heen

Twintig jaar geleden interviewde de Volkskrant jongeren van de vermeende Generatie Nix. In 2005 zochten we ze weer op, en nu, 20 jaar later, spreken we hen opnieuw. Aflevering 4: Voetballer Dries Boussatta ging ondernemen en Angela Kuperus streek neer.

Angela Kuperus met dochter Nico in 2015Beeld Erik Smits

Dries Boussatta

1995
'Voetbal is mijn hele leven.' Dries Boussatta is 22 en heeft het tweede van Ajax net verruild voor de eerstedivisieclub FC Haarlem. Van jongs af heeft hij buiten schooltijd alleen maar gevoetbald, eerst op het Balboaplein in de Amsterdamse Mercatorbuurt, later bij voetbalclubs. Zijn doel: slagen als profvoetballer in binnen- en buitenland.

Sommige jongens met wie hij is opgegroeid, zijn in de kleine criminaliteit beland. Ze vinden het te gek dat Dries is doorgebroken met voetballen. Als ze een interview met hem hebben gelezen, zeggen ze: 'Je hebt altijd van die goeie teksten.' Als zij de krant halen, is het 'inbrakie op de Rozengracht'. Ze zeggen: 'Je hebt geluk gehad dat je bent doorgegaan met voetballen.' Dat heeft niets met geluk te maken, zegt Dries. 'Als je iets wilt bereiken, moet je alles ervoor opzij zetten.' Zijn ouders gaven hem de ruimte om verder te gaan met voetballen. Zijn opvoeding was redelijk liberaal. 'Geen alcohol en geen varkensvlees, daar hou ik me aan. Maar bidden doe ik niet. Mijn vader zeurt ook niet aan mijn hoofd dat ik moet bidden.'

1995 - 2005 - 2015

In 1995 interviewde de Volkskrant 17 jongeren uit de veronderstelde generatie Nix, over hun relaties, carrière, ambities, idealen. Een dolende, verwende generatie zou dat zijn, maar was dat ook zo? In 2005 zocht schrijfster Anne-Gine Goemans (Honolulu King) tien van hen weer op; nu, weer tien jaar later, laten we ze terugkijken op hun keuzen en toekomstverwachtingen van vroeger, vertellen ze hoe het nu gaat en hoe ze verder willen. En: zijn ze nou een generatie of niet? Woensdag 30/12 deel 5 (slot).

Dries Boussatta in 1995Beeld Marcel Molle

2005
Toen bondscoach Frank Rijkaard hem voor het eerst een basisplaats gunde in het Nederlands elftal, trok tijdens het Wilhelmus een rij mensen voorbij in zijn hoofd. Achter elkaar passeerden zijn oude gymleraren en vroegere trainers de revue. 'Je moet studeren, je breekt je benen, je haalt het niet, je bent te klein', waarschuwden ze. Dries Boussatta: 'Ik vocht altijd tegen iedereen. Toen had ik zo'n moment van: nu sta ik hier. Waar zijn jullie met je grote bek?'

Vorig jaar is hij met voetballen gestopt en nu legt hij zich toe op de sportschool die hij vijf jaar geleden met vrienden in het Olympisch Stadion in Amsterdam is begonnen. Na acht jaar huwelijk ligt hij in scheiding - een privé-aangelegenheid zegt hij. Ze hebben twee kinderen: zoon Kamil van 5 en dochter Dania van ruim een half jaar.

Zijn vader kwam eind jaren zestig naar Nederland om in de fabriek te werken. Dries werd hier geboren. Steeds beter begrijpt hij wat zijn ouders hem voorhielden: je bent en blijft een gast hier, je zult nooit dezelfde rechten en het gevoel krijgen als een Hollander. 'Ik voel me meer Marokkaans dan Nederlands. Dat gevoel wordt sterker. Als er iets negatiefs met moslims gebeurt, dan kijken ze de Marokkanen erop aan. Buitenlanders hebben het hier moeilijker dan Nederlanders.' Dries mag het Nederlands elftal hebben bereikt, hij is ervan overtuigd dat hij twee keer zo hard voor zijn carrière heeft moeten knokken. Sinds een jaar gaat hij op vrijdag naar de moskee. 'Ik word er heel rustig. Daar zie ik mensen die sober leven, maar gelukkig zijn.'

Dries Boussatta in 2005Beeld Marcel Molle

2015
Dries Boussatta (42) zit aan een van de tafels in Buongiorno Espressobar. Van de sfeervolle zaak aan de Admiraal de Ruijterweg in Amsterdam-West is hij de oprichter. Vijf jaar geleden opende Dries zijn eerste vestiging, inmiddels heeft hij een keten van zes Buongiorno Espressobars. Elk jaar een nieuwe zaak openen is zijn streven. 'Ik ben competitief ingesteld', zegt hij. 'Dat komt door het voetballen. Als ik iets doe, wil ik daarin de beste zijn. Ik word blij van hard werken, ik kan niet tegen niksen.'

Negen jaar geleden besloot hij het rustiger aan te gaan doen. De ex-profvoetballer had geld op de bank en hij verlangde naar een andere, zonniger omgeving. Hij vertrok naar Barcelona om Spaans te studeren. 's Ochtends naar school, 's middags naar de sportschool en eens in de twee weken vloog hij naar Amsterdam om zijn kinderen te zien. Anderhalf jaar duurde het avontuur. 'Het ging niet. Ik zag Kamil en Dania te weinig om echt vader te kunnen zijn. Daarbij begon ik me te vervelen, ik werd er chagrijnig van. Ik besefte dat ik uitdagingen nodig had om goed te kunnen functioneren, dus ging ik weer terug naar Nederland.'

In Spanje zat hij regelmatig in koffiezaken als Starbucks te studeren. Hij vond het onpersoonlijke Febo's voor koffie. Dat kon beter. Hij volgde baristacursussen en huurde een pandje in de Baarsjes, de wijk waar hij opgroeide. 'Hier wonen veel allochtonen en autochtonen. Ik merkte dat de Nederlanders naar het centrum gingen voor horeca. Ik wilde een huiskamerachtige zaak creëren waar iedereen zich thuis zou voelen. Jong, oud, alle culturen.'

Dat is hem gelukt. Buongiorno is een afspiegeling van de maatschappij. Dries wijst naar zijn personeelsleden en somt op: 'Zij is Marokkaans, hij Deens, die jongen achter de bar is Italiaans en het meisje naast hem is Nederlands.' De koffieketen vertegenwoordigt zijn ondernemende geest, maar zijn missie ligt bij voetballende jongeren. 'Ik begeleid talentvolle jongens van verschillende nationaliteiten, die thuis niet altijd worden gestimuleerd. Wekelijks train ik die jongens en geef ze opdrachten mee. Grootste obstakel zijn social media, wat een nachtmerrie. Dag en nacht staan ze in contact met de buitenwereld en dat gaat ten koste van school en voetbal. Al die verloren uren. Ik probeer ze weer naar buiten te krijgen. Ik zie het ook bij mijn zoon. Hij is 15, voetbalt bij Almere City en wil prof worden. Maar Kamil en zijn leeftijdsgenoten zijn lang niet zo gedreven als ik was. Ze hebben het gewoon te goed. Toen ik een jaar of 11 was, betaalde mijn broer - die werkte al - de contributie. Mijn ouders hadden zeven kinderen, geld voor sportclubs was er niet.'

Dries Boussatta blijft de ingeslagen weg volgen en wil uiteindelijk jonge voetballers helpen

Vind je dat je verder bent gekomen dan je ouders?
'Die vraag kan ik niet beantwoorden. Op maatschappelijk gebied, wat ik heb bereikt in Nederland, zou ik ja kunnen zeggen. Maar ik zeg nee als ik zie hoe mijn ouders hun leven opofferden voor hun kinderen door heel hard te werken.'

Heb je idealen?
'Ik ga door op de ingeslagen weg. Ik wil de vestigingen van mijn koffieketen uitbreiden, over tien jaar wil ik er vijftien hebben. En jonge spelers helpen om te slagen als profvoetballer.'

Heb je bereikt wat je voor ogen had?
'Met Buongiorno wilde ik één vestiging per jaar halen, dat is me gelukt. Dat geldt ook voor de begeleiding van spelers en hun carrière.'

Zijn vader en moeder keerden zes jaar geleden definitief terug naar Marokko. Op hun boerderij op het platteland zijn ze thuis. In Nederland voelden ze zich meer en meer buitenlanders. 'Na de moord op Theo van Gogh in 2004 werd het klimaat hier minder tolerant. Hoe vaak ik niet door de pers werd gebeld als een Marokkaan iets flikte. Dan moest ik de criminaliteit opeens duiden. Maar waarom moet ik verantwoording afleggen voor het gedrag van een ander? Zolang alles goed gaat ben ik Nederlander, maar als er stront aan de knikker is, ben ik opeens een van hen.'

Dat moslims over een kam worden geschoren met terroristen, vindt hij kwetsend. 'De Koran heeft het niet over moorden en verkrachten. De profeet zegt niet: gooi een bom op kinderen. De aanslagen worden gepleegd door ontspoorde mensen. Moslims hebben daarmee niets te maken. De afgelopen jaren heb ik me verdiept in de Koran. Die behoefte had ik omdat ik me in toenemende mate gestigmatiseerd voelde. In de Koran las ik over vastberadenheid, doorzettingsvermogen, geduld. Actuele thema's die mij houvast geven. Het geloof is een manier van leven geworden. Ik bid vijf keer per dag en probeer zo vaak mogelijk naar de moskee te gaan.'

Zijn leven over tien jaar? De koffieketen heeft Dries verkocht, hij begeleidt fulltime getalenteerde jongens en meisjes in de voetbalwereld. Zijn jongste dochter uit zijn tweede huwelijk is 13 jaar oud. Zoon Kamil is wellicht profvoetballer en dochter Dania is 21 jaar. Ze voetbalt, als ze zo doorgaat, zit ze als eerste Marokkaanse in het Nederlands vrouwenelftal. 'Dat is haar droom. Ze vecht daarvoor zoals ik ervoor vocht om de eerste Marokkaan in het Nederlands elftal te zijn. Die mentaliteit is nodig om ver te komen.'

Dries Boussatta in 2015Beeld Erik Smits

Angela Kuperus

1995
Angela Kuperus (17) is beginnend model en ze is net uit Friesland naar Amsterdam gekomen. 'Ik wil gewoon iets neerzetten, zien hoe ver ik het schop.' Haar idealen staan in het teken van de mobiliteit. Niet vastroesten, maar reizen en verhuizen. De ene week Duitsland, de andere week Milaan, vervolgens een badpakkensessie op Martinique doen, dat lijkt haar een begerenswaardig leven. 'Als ik mooie reizen kan maken, wil ik mijn feministische ideeën wel even opzij zetten.'

Ze heeft met een meisje gezoend, ze vindt dat je op deze leeftijd moet experimenteren. Over moeder worden: 'Er zijn al zo veel kinderen, misschien kun je beter adopteren.'

Beeld Marcel Molle

2005
'Die onbevangenheid van tien jaar geleden vind ik eigenlijk wel goed. Daardoor kon ik als meisje uit een Fries dorpje van negenhonderd inwoners de wereld in trekken. Als je meteen alle beren op de weg ziet, kom je nooit ergens.' Dankzij haar modellenwerk heeft Angela Kuperus (28) veel van de wereld gezien. Ze woonde in Zuid-Afrika, Beiroet en de Verenigde Staten. Een doorbraak als topmodel zat er niet in. 'Destijds was Kate Moss in de mode. Het was allemaal vrij petit. Als je dan borsten en schouders hebt, kom je niet eens in die kleren.'

Sinds twee jaar is ze terug in Nederland. Ze kreeg genoeg van het reizen. 'Uiteindelijk vind ik Holland het leukst. Het is er ook veilig, hoewel sommige mensen anders beweren. In Kaapstad leefde ik achter tralies.'

Angela werkt tegenwoordig als styliste, ze doet modereportages voor glossy's en de styling voor advertenties. In het programma Glamourland vroeg Gert-Jan Dröge haar wat zij liever had: een lelijke rijke man of een arme knappe man. Mijn ideaal is een vrouw, Xandra, zei Angela toen, Dröge verbijsterd achterlatend. 'Ik heb Xandra al een tijd niet meer gezien, maar ik hoorde dat ze al zeven jaar een vriend heeft. Als je jong bent, is het soms verwarrend. Ben je heel close met een vrouw, dan denk je dat er misschien meer in zit. Maar eerlijk gezegd moet ik er niet meer aan denken. Ik ben nu samen met Bas.' Over de toekomst zegt ze: 'Ik wil gezonder gaan leven. Niet meer roken en drinken, vaker naar de gym. Ik heb mijn wild years gehad. Straks wil ik het goede voorbeeld geven.'

Beeld Marcel Molle

2015
Een turbulent leven heeft Angela Kuperus (38) geleid. Ze woonde samen met een Zuid-Afrikaanse reclameman in Kaapstad. Daarna een tijdje in New York met de zanger van de metalband Biohazard. Ze nam het vliegtuig alsof het de bus was, maar sinds kort heeft ze last van vliegangst. Met echtgenoot Maurice en dochtertje Nico van 1,5 wil ze graag op vakantie, maar ze is bang om te vliegen. 'Ik heb steeds visioenen dat het misgaat', zegt ze. 'Ik heb zo veel gevlogen dat ik mezelf wijsmaak dat mijn lucky number is vergeven.'

Ze noemt zichzelf tegenwoordig een huismus. Vindt het heerlijk om in Amsterdam te wonen en werkt als styliste. Ze kleedt modellen en bekende Nederlanders aan voor fotoshoots en heeft inmiddels zo veel opdrachten dat ze zich een assistent kan permitteren. Hoewel ze nog steeds geen regelmatig bestaan heeft - soms draait ze werkweken van zestig uur - voelt ze zich stabiel en gelukkig. 'Ik had nooit geluk in de liefde, heb verschillende lange relaties gehad die moeizaam verliepen. Mannen die op mijn uiterlijk vielen, maar niet het totaalplaatje wilden. Er waren perioden dat ik helemaal klaar was met mannen en daarom experimenteerde met vrouwen, terwijl ik niet lesbisch was.'

Vijf jaar geleden kwam ze Maurice tegen, haar soulmate. 'We begrijpen elkaar, vormen samen een team en hebben beiden een bepaalde mate van vrijheid nodig. Hij is cameraman en werkt net als ik onregelmatig.' Met de komst van hun dochter voelt ze zich voor het eerst kwetsbaar. De onbezonnenheid is weg. 'Ik leef niet meer voor mezelf alleen. We zijn het huis aan het verbouwen en als dat klaar is, wil ik een testament maken, zodat het goed is geregeld. Ik denk vaak: wat als ik er niet meer ben? Die angst is ontstaan doordat mijn vader anderhalf jaar geleden is overleden.'

Zes dagen na de geboorte van Nico overleed hij aan de gevolgen van een ongeluk. Tijdens het snoeien van een boom werd zijn hoofd verbrijzeld. Zijn hersens waren beschadigd en hij werd blind. 'Het was zo verschrikkelijk', zegt Angela. 'Mijn grote stoere vader, mijn onoverwinnelijke held, zat opeens in een rolstoel en snapte er niets meer van. Hij vroeg steeds of het licht aankon en hij dacht dat ik was getrouwd met Sammy Davis. Ondertussen was ik hoogzwanger. Twee maanden na het ongeluk overleed hij aan een infectie. Gelukkig is hem veel leed bespaard gebleven, maar ik mis mijn vader enorm. Ik lijk ook zo op hem. We zijn allebei koppige Friezen, rouwdouwers.'

Angela Kuperus leidde een stormachtig leven

Ben je verder dan je ouders gekomen?
'Ik heb enorm veel respect voor hen, ze zijn mijn voorbeeld. Maar hun leven kan ik niet vergelijken met mijn leven. Het waren compleet andere tijden waarin zij opgroeiden.'

Heb je idealen?
'Mijn ouders gaven mijn broer en mij vrijheid, zekerheid en onvoorwaardelijke steun. Ik hoop dat ik mijn dochter dat ook kan geven. Daarnaast hoop ik lang, gelukkig en gezond te mogen leven.'

Heb je bereikt wat je voor ogen had?
'Ja! Voordat ik modellenwerk ging doen, verwachtte ik niet meer van het leven dan een gezin en een baan als lerares. Dat ik veel kon reizen, een creatief beroep uitoefen zonder op een houtje te hoeven bijten en ook nog een fantastisch gezinnetje heb gekregen, is boven verwachting.'

Door zijn plotselinge dood is de vanzelfsprekendheid verdwenen. 'Als je jong bent, denk je dat het leven eeuwig duurt, maar ik weet nu hoe kwetsbaar het is. Dat is niet erg, ik vind het ook fijn om ouder te worden. Ik ben nu beter in mijn werk, zelfverzekerder. Ik lig er niet wakker van dat ik rimpels krijg en 20 kilo zwaarder ben dan tijdens mijn modellenwerk. Eigenlijk ben ik nauwelijks met mijn uiterlijk bezig. Ik rook soms, drink en ga zelden naar een sportschool. Botox? No way. Als ik naar gebotoxte mensen kijk, denk ik: die weg ga ik echt niet op. Het ziet er onnatuurlijk uit. Ik wil gracefully oud worden, net als mijn oma. Een Friezin met een karaktervol gezicht dat ik kon lezen. Sommige rimpels waren ontstaan door het vele fietsen tegen de wind in, weer andere rimpels waren gevormd door haar aanstekelijke lach. Zij is mijn voorbeeld.'

Angela laat een foto zien van Nico. 'Kijk, ze heeft een schattig snoetje. Laatst was er een kindje nodig voor een shoot, maar ik heb haar bewust niet laten fotograferen. Ik zie liever dat ze een opleiding gaat doen, bijvoorbeeld dans, dan dat ze model wordt. In de modellenwereld ben je overgeleverd aan de grillen en meningen van anderen. Of je met je uiterlijk bij een product past of in een tijdsbeeld. Ik wil dat Nico uitgaat van haar eigen kracht. Maar eerlijk gezegd durf ik niet over haar of mijn eigen toekomst te dromen. Ik hoop dat ik er over tien jaar nog ben, maar er is steeds een angstig stemmetje in mij dat zegt: what if...'

Nieuw! Ontvang elke dag de Volkskrant Avond Nieuwsbrief in uw mailbox, met het nieuws van vandaag, tv-tips voor vanavond, en alvast zes artikelen uit de krant van morgen. Schrijf u hier in.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden