Gelukkig geen doperwten

Bij Ctaste in Amsterdam eet je in het pikkedonker. Geinige ervaring, maar het eten houdt niet over...

Waarom Ctaste? Dining in the dark is het unieke verkooppunt van Ctaste. Niet om nader tot de blinde medemens te komen, maar gewoon, omdat het een leuke ervaring is. De oprichters zagen het in Parijs en namen het mee naar Amsterdam. Om te voorkomen dat we zo bang worden in het donker dat we het eten helemaal vergeten, nemen we iemand mee voor wie eten zonder te zien wat, doodgewoon is: Rob van Vliet is 63 en sinds zijn 6de blind.

Wat eten we? Dat is nou net de verrassing, zegt de ober die ons ontvangt in de glazen serre aan de voorkant met uitzicht op de Amstel – als je kunt zien. Dat zeggen ze dus niet. Ter geruststelling: er zullen geen botten, graten of organen aan te pas komen. Wil je iemand die niet kan zien echt op de kast jagen, dan moet je doperwten serveren, zegt Rob.

Hoe zitten we erbij? In polonaise lopen we door dikke zwarte gordijnen de eetzaal binnen, achter Jeroen aan. Jeroen is onze ober. Hij is slechtziend, maar dat maakt binnen niks uit, want daar is het pikdonker. Je kunt het puntje van je neus nog niet zien. Op de tast brengt Jeroen ons naar een paar stoelen. We voelen dat ze van nepleer zijn op een onderstel van metalen buizen. Op de tafel ligt een laken, de wand voelt glad aan. In de lucht hangt jazzmuziek. Aan de stemmen te horen zijn er meer mensen. Geen idee hoe groot de ruimte is. Vier bij acht meter, schat Rob. Hij heeft gelijk, zegt Jeroen. Er kunnen vijftig gasten tegelijk eten.

Smaakt het? Elke hap is een verrassing: ‘Hé, tomaat’, zeggen we tegen Rob als we onze eerste hap met succes naar de mond hebben gebracht. Het voorgerecht is een makkie. We proeven ijsbergsla, meloen, knapperige broodstukjes en koud vlees. ‘Rosbief’, gokt Rob. Kangoeroe, horen we achteraf.

Het hoofdgerecht stelt ons voor meer problemen. Onze neus zegt ons dat er vis op het bord ligt, maar met de vork roeren we in iets zwaars en vlezigs. Met moeite wurmen we er een stuk vanaf. Het is appel. Uit de oven, zo te proeven. Rob heeft inmiddels een bosje haricots verts ontdekt aan de andere kant van het bord. ‘Leven in het donker kan opwindend zijn.’ De vis ligt ergens in het midden. Hij is droog en draderig, vast geen kabeljauw of een andere mooie witvis. Later horen we dat het heilbot met sinaasappelsaus, kokos en koriander is geweest. Wij proeven vooral overgare vis. Inmiddels is ons bord een zootje, maar daar moeten we ons volgens Rob niks van aantrekken. ‘Zo gaat het altijd.’

Het dessert is weer gemakkelijk: chocoladecake, aan de droge kant, peer in chocolade en een soort mousse met vanillesaus. We leggen het steeltje van de peer op de rand van het bord, maar in het donker slagen we erin om het tor drie keer toen weer in onze mond te krijgen. ‘Naast het bord leggen’, maant Rob. ‘Dat leer je wel.’

Hoe is de bediening? Onzichtbaar, maar nooit ver weg. Jeroen is te volgen aan een belletje dat hij bij zich draagt. Hij onthoudt alle gasten bij naam. Als je naar het toilet moet, neemt hij je mee naar de wc met zwarte tegels en dito wc-papier. Daar kun je even kijken. Heerlijk.

Wat kost het? 39,50 euro p.p.

Komen we terug? Als ervaring is het geinig, maar het eten houdt niet over, daarover zijn wij het roerend eens. Jammer, want het zou toch een uitdaging moeten zijn om iets lekkers te koken dat niet mooi hoeft te zijn. Overigens denkt Rob niet dat hij beter proeft dan iemand die ziet. Waarom ook? Alsof je daar wat aan hebt bij het oversteken van de straat.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden